Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 19 listopada 2007 r.
VI SA/Wa 1439/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka.

Sędziowie WSA: Dorota Wdowiak (spr.), Magdalena Bosakirska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A. W. i A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) czerwca 2007 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia (...) czerwca 2007 r. nr (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) czerwca 2006 r. nr (...) nakładającą na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.)- cytowany dalej jako "k.p.a." oraz art. 14 ust. 1 i ust. 2, art. 18 ust. 5, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.) - cytowana dalej jako "ustawa o transporcie drogowym" oraz Ip. 2.9. ust. 1, lp., 2.9. ust. 2 i lp. 2.9. ust. 3 załącznika do powyższej ustawy.

Na powyższą decyzję strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi m.in. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, wskazując m.in. na niezgodność tego przepisu z zapisami art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. 6 i 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Natomiast w odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi.

W skierowanym do Sądu piśmie z dnia 31 października 2007 r. strona skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania wskazując, że do Trybunału Konstytucyjnego został złożony przez (...) wniosek w sprawie stwierdzenia niezgodności art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją RP. Wniosek powyższy został w Trybunale Konstytucyjnym wpisany pod sygnaturę TW 32/07.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - cytowana dalej jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, niezależnie od wniosku strony skarżącej, powziął z urzędu wiadomość, że w dniu 18 września 2007 r. O. w W. wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie, że art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym jest niezgodny z art. 2, 20, 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP oraz, że art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Przedmiotowy wniosek otrzymał w Trybunale Konstytucyjnym sygnaturę TW 32/07.

W sprawie niniejszej Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nakładającą na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000 zł m.in. za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W tym stanie rzeczy, skoro przedmiotem pytania skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia zgodności z Konstytucją RP jednego z przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji - Sąd uznał, że w rozpatrywanym przypadku zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zawieszenie bowiem niniejszego postępowania stwarza podstawę do zapobiegnięcia późniejszemu wznowieniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 145a) k.p.a. Stwierdzenie zaś w toku niniejszej sprawy naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego obliguje Sąd do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Podejmując aktualne rozstrzygnięcie Sąd rozważał także, czy zawieszenie postępowania jest uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej.

Oceniając powyższe okoliczności w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki Sąd uznał, iż celowe jest zawieszenie postępowania, gdyż przed tutejszym Sądem toczy się aktualnie kilkanaście postępowań na decyzje wydane na tej samej podstawie materialnoprawnej.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku sprawy sygn. TW 32/07 toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym, a zatem uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.