Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 4 grudnia 2007 r.
VI SA/Wa 1435/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Wdowiak.

Sędziowie WSA: Zbigniew Rudnicki (spr.), Grażyna Śliwińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) czerwca 2007 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego postanawia:

1.

zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne;

2.

wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia (...) czerwca 2007 r. Nr (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania utrzymał w mocy decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w (...) z dnia (...) listopada 2007 r. Nr (...) nakładającą na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Wraz ze skargą strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku o którym mowa powyżej, strona skarżąca podniosła, iż należy mieć na uwadze, że decyzji administracyjnych nakładających na stronę skarżącą karę pieniężną jest więcej niż zaskarżona decyzja w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze, strona skarżąca podniosła, że w dniu (...) czerwca 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał w mocy 8 decyzji, z których każda nakładała na skarżącą 10.000 zł kary (każda z tych decyzji została zaskarżona do Sądu). W sumie dało to łączną kwotę 80.000 zł, co z punktu widzenia przedsiębiorcy może mu znacznie utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej. Strona skarżąca stanęła na stanowisku, że na jej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy patrzeć przez pryzmat wszystkich decyzji, które nakładają na skarżącą kary finansowe. Podsumowując strona skarżąca wskazała, że zapłata 10.000 zł, a tym bardziej 80.000 zł narazi skarżącą na znaczne i niepowetowane straty.

W toku postępowania administracyjnego organ uznał, że strona skarżąca naruszyła art. 18 ust. 5 lit. b i c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 z późn. zm.) - cytowana dalej jako "ustawa o transporcie drogowym". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 5 i art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a także Ip. 2.9.2., 2.9.3. załącznika do powyższej ustawy.

Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) czerwca 2007 r. strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi m.in. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, wskazując m.in. na niezgodność tego przepisu z zapisami art. 2, 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. 7, 10 i 77 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi.

W skierowanym do Sądu piśmie z dnia (...) listopada 2007 r. strona skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania wskazując, że do Trybunału Konstytucyjnego został złożony przez O. wniosek w sprawie stwierdzenia niezgodności art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją RP. Wniosek powyższy został w Trybunale Konstytucyjnym wpisany pod sygnaturę TW 32/07.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - cytowana dalej jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, niezależnie od wniosku strony skarżącej, powziął z urzędu wiadomość, że w dniu (...) września 2007 r. O. w W. wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie, że art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym jest niezgodny z art. 2, 20, 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP oraz, że art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Przedmiotowy wniosek otrzymał w Trybunale Konstytucyjnym sygnaturę TW 32/07.

W przedmiotowej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nakładającą na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że skoro przedmiotem pytania skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia zgodności z Konstytucją RP jednego z przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji to należy uznać, że w rozpatrywanym przypadku zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zawieszenie niniejszego postępowania stwarza zatem podstawę do zapobiegnięcia późniejszemu wznowieniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 145a) k.p.a. Podejmując aktualne rozstrzygnięcie Sąd rozważał także, czy zawieszenie postępowania jest uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej.

Oceniając powyższe okoliczności w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki Sąd uznał, iż celowe jest zawieszenie postępowania, gdyż przed tutejszym Sądem toczy się aktualnie kilkanaście postępowań na decyzje wydane na tej samej podstawie materialnoprawnej.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku sprawy sygn. TW 32/07 toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym, a zatem uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Z kolei rozpatrując wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji, należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając na uwadze treść art. 61 § 3 p.p.s.a. należy zatem stwierdzić, iż Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a po stronie skarżącego leży obowiązek wykazania przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji.

W przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze, że zaskarżona decyzja nałożyła na stronę skarżącą karę pieniężną w znacznej wysokości (10.000 zł), a ponadto fakt wydania przez organ w sumie ośmiu decyzji, z których każda nałożyła karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że na stronę skarżącą nałożono kary pieniężne na łączną kwotę 80.000 zł, co uprawdopodabnia zaistnienie ww. przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania omawianej decyzji.

W związku z tym należy uznać, że strona skarżąca na tym etapie postępowania uprawdopodobniła okoliczności, z których wynika zaistnienie przesłanek określonych w powołanym wyżej przepisie, tj. niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenia znacznej szkody.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzeczono jak w sentencji.