VI SA/Wa 1430/19, Związany charakter postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3046856

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2020 r. VI SA/Wa 1430/19 Związany charakter postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska.

Sędziowie WSA: Pamela Kuraś-Dębecka (spr.), Barbara Kołodziejczak-Osetek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 7 stycznia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z (...) kwietnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z (...) kwietnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej SKO, Kolegium) stwierdziło uchybienie przez M. S. (dalej "Skarżąca", "Strona") terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z (...) lutego 2019 r. dotyczącej kary pieniężnej.

Jako podstawę zaskarżonego postanowienia wskazano, oprócz art. 134 k.p.a. także art. 127 § 2 k.p.a. (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 570).

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Prezydent W. decyzją z dnia (...) lutego 2019 nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 15.000,00 zł za przejazd po drodze publicznej - powiatowej ((...) przy ul. (...)) pojazdem nienormatywnym w dniu 27 sierpnia 2018 r., bez zezwolenia.

Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi Strony - Panu R. L. w dniu 15 marca 2019 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - akta administracyjne, k. - 32).

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika adwokata) w dniu 1 kwietnia 2019 r. (data nadania przesyłki pocztowej listem poleconym).

Rozpatrując niniejszą sprawę Kolegium, po przywołaniu treści art. 129 § 2 k.p.a. i art. 134 k.p.a. stwierdziło, że z tych regulacji wynika, że organ odwoławczy, do którego wpływa środek zaskarżenia, jest obowiązany w pierwszej kolejności zbadać, czy środek ten spełnia warunki formalne. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie uprawiają do merytorycznego rozpoznania sprawy. Do warunków formalnych należy przede wszystkim złożenie środka zaskarżenia w przewidzianym przepisami prawa terminie.

Zatem w sytuacji gdy odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, organ nie ma innej możliwości jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej - art. 134 k.p.a. i nie jest zależne od swobodnego uznania organu (wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., I SA/Gd 1482/96). Zgodnie bowiem ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, "nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r. SA/Łd 2665/95 - Robert Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2014 r. str. 881).

Jak wynika z akt sprawy skarżona decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Strony w dniu 15 marca 2019 r. (piątek), co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Ostatnim dniem do wniesienia odwołania w ustawowym czternastodniowym terminie był zatem dzień 29 marca 2019 r. (piątek). Stosownie natomiast do art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. W niniejszej sprawie termin na wniesienie odwołania nie został zachowany, gdyż zgodnie z stemplem pocztowym znajdującym się na kopercie, odwołanie zostało nadane w polskiej placówce pocztowej w dniu 1 kwietnia 2019 r. (poniedziałek). Zatem odwołanie to wniesiono z uchybieniem terminu, gdzie termin na wniesienia odwołania upłynął w dniu 29 marca 2019 r. (piątek). Strona w decyzji z dnia (...) lutego 2019 r., została prawidłowo pouczona o przysługującym jej prawie do złożenia odwołania od tej decyzji, tj.: do którego organu należy złożyć odwołanie i o terminie w jakim należy złożyć odwołanie. Strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu.

W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, niezależną od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (wyroki NSA: z dnia 21 marca 1997 r., sygn. akt SA/Łd 2990/95, z dnia 29 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Gd 1482/96, z dnia 15 listopada 1995 r., sygn. akt SA/Ka 2111/94, z dnia 27 listopada 1996 r., sygn. akt SA/Łd 2665/95, z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 9/09).

Stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła naruszenie:

Zaskarżonej decyzji zarzucani naruszenie:

I. przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 84 § 1 k.p.a, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na braku należytego wyjaśnienia zakresu pełnomocnictwa udzielonego R. L., iż doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania, albowiem wg odwołującej decyzja dostała odebrana w dniu 18 marca 2019 r. 

II. naruszenie art. 32, art. 33 § 1 i 2 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie R. L. za pełnomocnika umocowanego do wszystkich działań, podczas gdy udzielone mu pełnomocnictwo obejmowało reprezentację w sprawie, podczas gdy zamiarem odwołującej było udzielnie pełnomocnictwa tylko do zapoznania się z aktami postępowania, zatem doręczenie decyzji nie było skuteczne.

III. naruszenie art. 134 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie, iż odwołanie zostało wniesione po terminie i że zachodziły przesłanki uchybienia terminu do jego wniesienia.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wedle norm przepisanych i rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że organ wadliwie przyjął, że udzielone pełnomocnictwo obejmowało umocowanie do reprezentowania w całości spraw, podczas gdy było one udzielone (mając na uwadze zamiar i cel strony) tylko do określonych czynności - tj. zapoznania się z aktami sprawy.

Po drugie, decyzja została doręczona w dniu 18 marca 2019 r. bowiem z tą data Skarżąca zapoznała się z jej treścią i dlatego Skarżąca uważa, że odwołanie zostało wniesione w terminie.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi. Organ podtrzymał argumentację przedstawioną w postanowieniu a ponadto wskazał, że w aktach sprawy znajduje się wydruk ze strony Poczty Polskiej "śledzenie przesyłek", z którego jednoznacznie wynika, że przesyłka z decyzją została odebrana w dniu 15 marca 2019 r.

Natomiast z załączonego pełnomocnictwa znajdującego sie w aktach sprawy akt sprawy wynika, że Strona udzieliła pełnomocnictwa Panu R. L. do: (...) reprezentowania mnie wobec: wszelkich organów administracji państwowej i samorządowej (w tym przed urzędami skarbowymi), sądów, osób prawnych". Zatem zakres udzielonego pełnomocnictwa uprawniał organ pierwszej instancji do wysłania decyzji do pełnomocnika. W ocenie Kolegium doręczenie zostało dokonane w sposób prawidłowy i zgodny z prawem. W tej sytuacji nie można zgodzić się z zarzutami o wadliwym i nieskutecznym doręczeniu decyzji Prezydenta W.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skarga jest nieuzasadniona.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało bowiem na podstawie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Przesłanką do wydania przez organ odwoławczy postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania jest zatem wniesienie odwołania po upływie terminu wynikającego z art. 129 § k.p.a.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie stwierdzenia tej okoliczności organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2126/12, LEX nr 1497908. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2573/17)

Treść art. 134 k.p.a. będącego bezwzględnie obowiązującą normą prawną wskazuje na obowiązek organu odwoławczego wyraźnego ustosunkowania się do tej czynności. Stwierdzenie uchybienia terminu wymaga zatem jednoznacznego rozstrzygnięcia w formie postanowienia (por. G. Łaszczyca, Komentarz do art. 134 k.p.a., teza 9, LEX 2010 r.).

Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy więc od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. i nawet nieznaczne przekroczenie terminu do złożenia takiego wniosku zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do jego złożenia.

Z akt sprawy wynika, że decyzja Prezydenta o nałożeniu kary pieniężnej została doręczona pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 15 marca 2019 r. Świadczy o tym zwrotne poświadczenie odbioru tej przesyłki znajdujące się w aktach administracyjnych. Dlatego ostatnim dniem dla wniesienia odwołania był dzień 29 marca 2019 r.

Sąd nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących wadliwości czynności doręczenia decyzji Prezydenta W., a mianowicie, że przesyłka ta zostało doręczona osobie nieuprawnionej do odbioru korespondencji.

Jak słusznie wskazuje SKO udzielone Panu R. L. obejmowało swym zakresem także podejmowanie wszelkiej korespondencji od " wszelkich organów administracji państwowej i samorządowej", a zatem także decyzji Prezydenta W. Pełnomocnik ten był osobą uprawnioną do odbioru korespondencji w imieniu Skarżącej w rozpoznawanej sprawie. Okoliczności przeciwne nie zostały przez Skarżącą uprawdopodobnione w sposób pozwalający na ich uwzględnienie.

Nie jest zatem usprawiedliwiony zarzut skargi, że decyzja została doręczona Skarżącej dopiero w dniu 18 marca 2019 r. Z uwagi na prawidłowe doręczenie tej decyzji pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 15 marca 2019 r. takie twierdzenie Skarżącej nie zostało w żaden sposób wykazane, a zatem nie jest uzasadnione.

W konsekwencji odwołanie zostało wniesione po terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a. co powoduje, że wydanie przez organ postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do jego wniesienia było czynnością wymaganą przez ww. przepisy prawa.

Z uwagi na powyższe okoliczności, wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.