VI SA/Wa 1290/15 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2612608

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2018 r. VI SA/Wa 1290/15

UZASADNIENIE

Sentencja

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego Z. H. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. O. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych i umorzenia postępowania postanowił: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego Z. H. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 7200 złotych (siedem tysięcy dwieście złotych) powiększonej o kwotę 1656 złotych (tysiąc sześćset pięćdziesiąt sześć złotych) stanowiącą 23% podatku VAT tytułem opłaty za czynności wykonane w ramach zastępstwa prawnego,

Uzasadnienie faktyczne

Skarżący Z. O. wniósł skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych w wysokości 250.000 zł i umorzenia postępowania.

W dniu 8 stycznia 2017 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 5 kwietnia 2017 r. ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego z urzędu oraz odmówiono przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.

W piśmie z dnia 11 kwietnia 2017 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w (...) poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnego Z. H. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1290/15 uchylono zaskarżoną decyzję w punkcie II, w pozostałej części skargę oddalono. Na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącego radca prawny Z. H. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.

W myśl art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W dniu 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715). Jednakże w myśl § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

W przedmiotowej sprawie ustanowiony z urzędu radca prawny Z. H. reprezentował skarżącego w postępowaniu pierwszej instancji przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1290/15, zakończonym wydaniem wyroku z dnia 6 lipca 2017 r.,

W niniejszej sprawie postępowanie sądowe ze skargi Z. O. zostało wszczęte z dniem 2 kwietnia 2015 r. Tym samym przedmiotowa sprawa została wszczęta w pierwszej instancji pod rządami rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 z późn. zm.) i zasady przyznawania wynagrodzenia radcy prawnemu reguluje ww. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 ppkt a) cyt. rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, naliczana jest na podstawie § 6 omawianego rozporządzenia. W omawianej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w wysokości 250.000 zł. W myśl § 6 pkt 7 tego rozporządzenia przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł stawka minimalna wynosi 7.200 zł.

W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia ww. kwotę 7200 zł, należną za reprezentowanie skarżącego w postępowaniu przed Sądem I instancji, należy podwyższyć o stawkę 23% podatku od towarów i usług, tj. kwotę 1656 zł.

W związku z powyższym, w myśl art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.