Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2139027

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 7 października 2016 r.
VI SA/Wa 1212/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 7 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z (...) kwietnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: przywrócić termin do uiszczenia wpisu od skargi.

Uzasadnienie faktyczne

Skarżąca - E. W., w terminie i prawem przewidzianym trybie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą, którą Sąd postanowieniem z 30 sierpnia 2016 r. odrzucił. Powodem odrzucenia był fakt nieuiszczenia przez skarżącą należnego wpisu od skargi. Postanowienie to zostało odebrane przez skarżącą osobiście dnia 5 września 2016 r. (z.p.o.k. 32 akt).

Pismem z 26 września 2016 r. (nadanym na adres Sądu 27 września 2016 r. - k. 40 akt) skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wraz z wnioskiem dokonała na konto Sądu wpłaty w kwocie 100 złotych, a to tytułem uiszczenia wpisu od skargi (k. 42 akt). W uzasadnieniu wniosku podała, że z powodu choroby - (...), nie była w stanie przez ostatnie 3 miesiące aż do chwili sporządzenia wniosku zająć się sprawą. Ponadto poinformowała, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargo do niej nie dotarło, a pierwsze pismo jakie otrzymała z Sądu w tej sprawie to postanowienie o odrzuceniu skargi.

Do wniosku skarżąca załączyła zaświadczenie lekarskie z dnia 22 września 2016 r., wystawione przez lekarza neurologa na jej prośbę, z którego wynika rozpoznanie - (...) (k. 37 akt).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej p.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o jego przywrócenie i uczyni to w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był ów termin, a we wniosku uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu temu terminu i uchybienie to powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.

Zgodnie zaś z treścią art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

W pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zbadać dopuszczalność oraz terminowość zgłoszenia przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Zdaniem Sądu przedmiotowy wniosek bez wątpienia dotyczy ustawowego terminu przewidzianego w art. 220 § 1 p.p.s.a., którego niedotrzymanie powoduje negatywny skutek procesowy dla skarżącej w postaci odrzucenia skargi. Zatem skarżąca mogła wnosić o przywrócenie ww. terminu. Dodatkowo wniosek ten został złożony do właściwego Sądu. Powyższe czyni ów wniosek dopuszczalnym.

W kwestii terminowości należy przypomnieć, że zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wskazanie tej przyczyny należy do strony wnioskującej. Sąd przypomina, że skarżąca podała, że "ostatnie 3 miesiące aż do teraz" - czyli dzień sporządzenia wniosku - 26 września 2016 r., nie była w stanie zająć się sprawą, gdyż jak wynika z załączonego zaświadczenia z 22 września 2016 r. rozpoznano u niej (...). Sąd przyjął więc, że ww. przyczyną, którą wskazała skarżąca, była choroba niepozwalająca jej zająć się sprawą aż do dnia 26 września 2016 r. Ten dzień Sąd przyjął więc jako dzień ustania przyczyny, od którego należało liczyć 7-dniowy termin na wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Zatem skoro wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu skarżąca nadała na adres Sądu dnia 27 września 2016 r., to uczyniła to w terminie.

Jednocześnie Sąd stwierdza, że skarżąca wraz z wniesieniem wniosku dopełniła czynności procesowej, o przywrócenie terminu której wnosi, tj. uiściła 100 złotych tytułem wpisu od skargi.

Przechodząc do uprawdopodobnienia przez skarżącą braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi Sąd uznał, że skarżąca tego dokonała wskazując, że wezwanie w tym przedmiocie do niej nie dotarło. Na wstępie należy podnieść, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi uznane zostało za doręczone skarżącej w trybie zastępczym przewidzianym w art. 73 p.p.s.a. (k. 22 akt).

W myśl art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi w sposób określony w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w wyżej wskazanym siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (§ 3 art. 73). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia ww. czternastodniowego okresu (§ 4 art. 73). Ustawodawca ustanowił zatem w cytowanym przepisie domniemanie faktyczne doręczenia pisma, o ile zostaną spełnione warunki w przepisie tym przewidziane.

Sąd w oparciu o kopertę skierowaną do skarżącej, zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi oraz umieszczone na niej zwrotne potwierdzenie odbioru tej przesyłki (k. 22 akt) ustalił, że w rozpoznawanej sprawie nie można skarżącej przypisać winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi, bowiem akta sprawy wskazują, że nie jest pewne, że owa przesyłka sądowa była awizowana prawidłowo. Z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru nie wynika czy i gdzie doręczyciel pozostawił awizo, bowiem nie zaznaczył na nim żadnej z rubryk punktu 2, w którym określa się, że przesyłki nie doręczono; wskazuje się, gdzie tę przesyłkę pozostawiono oraz gdzie umieszczono zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki. Zdaniem Sądu dokument ten bezspornie został wadliwie wypełniony, co świadczy o nieprawidłowości w czynności awizowania doręczanej przesyłki, na którą bez wątpienia skarżąca wpływu nie miała.

Zatem skoro z ww. zwrotnego potwierdzenia odbioru nie wynika w jaki sposób dokonano zawiadomienia adresata - skarżącej o pozostawieniu jej przesyłki do odbioru, tj. czy i gdzie pozostawiono awizo, to nie dochowano istotnego wymogu dla możności przyjęcia doręczenia zastępczego (tak NSA m.in. w postanowieniu z 26 lutego 2016 r. IIGZ 134/16 oraz w wyroku z 28 lutego 2006 r. IOSK 528/05). Dla skuteczności doręczenia zastępczego z akt sprawy musi jednoznacznie wynikać, gdzie zawiadomienie zostało umieszczone, ponieważ jest to jeden z elementów, którego spełnienie przesądza o prawnej skuteczności takiego doręczenia. Skoro zatem w niniejszej sprawie na podstawie akt stwierdzono, że zarówno na kopercie przesyłki, jak i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak jest informacji o miejscu pozostawienia zawiadomienia adresata o możliwości podjęcia przesyłki, to przyjąć należało, że skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Sąd mając na względzie powyższe fakty oraz to, że instytucja przywrócenia terminu nie wymaga udowodnienia, ale uprawdopodobnienia braku winy, doszedł do przekonania, że niedochowanie terminu do uiszczenia wpisu od skargi było w rozpatrywanym przypadku niezawinione przez skarżącą. Trzeba przy tym podkreślić, że w sytuacji, gdy w kwestii doręczenia zastępczego, określonego w art. 73 p.p.s.a., pojawia się choćby cień wątpliwości, co do prawidłowości działań doręczyciela w zakresie awizowania przesyłki i poinformowania adresata o tym fakcie, należy uznać, że adresat bez własnej winy oczekującej na niego korespondencji nie odebrał. Niekompletne adnotacje zawarte na zwrotnym potwierdzeniu odbioru badanej w tej sprawie przesyłki wskazują na wadliwość doręczenia zastępczego.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarżąca nie ponosi winy w niedochowaniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi i dlatego na postawie na postawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił termin ten przywrócić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.