Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1679161

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 17 czerwca 2013 r.
VI SA/Wa 1205/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Grzelak.

Sędziowie WSA: Pamela Kuraś-Dębecka, Grażyna Śliwińska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia (...) stycznia 2013 r. nr (...) w przedmiocie pozbawienia uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

J. D. (dalej też zwana "stroną", "skarżącą") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia (...) stycznia 2013 r. nr (...), który utrzymał w mocy decyzję tego organu z dnia (...) października 2012 r. w przedmiocie pozbawienia geodety uprawnionego J. D. uprawnień zawodowych.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej jako "k.p.a." oraz art. 46 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287) - dalej jako "Pgik"

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organu stanowiły następujące ustalenia faktyczne:

Do Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii w dniu (...) czerwca 2012 r. wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...) lutego 2008 r. oznaczony sygn. akt (...), z którego wynika, że J. D. została uznana winną popełnienia przestępstwa z art. 270 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.) poprzez wypełnienie opatrzonego cudzymi podpisami blankietu protokołu przyjęcia przebiegu granic.

W związku z powyższym wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) Główny Geodeta Kraju wszczął z urzędu postępowanie administracyjne na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, o czym zawiadomił J. D. pismem z dnia (...) lipca 2012 r. Jednocześnie zwrócił się do strony z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie, z czego J. D. nie skorzystała.

Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia (...) października 2012 r. nr (...) pozbawił geodetę uprawnionego J. D. uprawnień zawodowych. Stwierdził w uzasadnieniu, że jest zobligowany do pozbawienia strony uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii w związku z wydaniem wobec niej przez sąd wyroku skazującego za czyn zabroniony, określony w rozdziale dotyczącym przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów. Główny Geodeta Kraju wskazał, że zgodnie z dyspozycją arl. 46 ust. 3 Pgik w przypadku utraty zdolności do czynności prawnych przez osoby, o których mowa w art. 42 albo skazania ich za przestępstwa przeciwko mieniu, obrotowi gospodarczemu. wiarygodności dokumentów, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, za przestępstwa skarbowe oraz inne przestępstwa mające znaczenie ze względu na wykonywany zawód - o pozbawieniu uprawnień zawodowych orzeka Główny Geodeta Kraju w drodze decyzji. Uznał, powołując się na orzecznictwo, że sam fakt skazania za przestępstwa objęte art. 46 ust. 3 Pgik jest wystarczający do pozbawienia uprawnień zawodowych, bez potrzeby korzystania z innych unormowań i konieczności dokonywania ocen.

J. D., z zachowaniem ustawowego terminu, złożyła do Głównego Geodety Kraju wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazała, że decyzja o pozbawieniu uprawnień jest dla niej krzywdząca i jej zdaniem art. 46 ust. 3 Pgik nie obliguje organu do zastosowania kary, lecz stanowi, że organem właściwym do nałożenia tego rodzaju kary jest Główny Geodeta Kraju. Jej zdaniem istnieje szereg okoliczności, których organ wydający decyzję nie wziął pod uwagę, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem nie wypełniła dyspozycji z art. 42 Pgik, a analiza tego artykułu wskazuje, że przepis ten odnosi się wyłącznie do osób wykonujących samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii. Podniosła również, że już wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) został wobec niej nałożony środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu geodety na okres 1 roku. Zastosowanie wobec niej dwóch reżimów odpowiedzialności pozostaje w sprzeczności z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą demokratycznego państwa prawa i wynikającą z tej zasady niedopuszczalnością kumulacji odpowiedzialności karnej i administracyjnej za ten sam czyn. Podwójne karanie za ten sam czyn narusza zasadę sprawiedliwej procedury oraz zasadę zaufania obywateli do państwa.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia (...) stycznia 2013 r. nr (...) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z dnia (...) października 2012 r. nr (...). W uzasadnieniu powielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wskazując, że sam fakt skazania za przestępstwa objęte art. 46 ust. 3 Pgik jest wystarczający do pozbawienia uprawnień zawodowych, bez potrzeby korzystania z innych unormowań i konieczności dokonywania ocen, przy czym powołał się na pogląd wyrażony wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2153/07 07 i wyroku z dnia 12 marca 2009 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II GSK 587/08).

Uznał, że jest zobligowany do pozbawienia uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii w sytuacji wydania przez Sąd wobec geodety uprawnionego wyroku skazującego za czyn zabroniony, określony w rozdziale dotyczącym przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, Odnosząc się do zarzutu podwójnego ukarania za ten sam czyn, skoro wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) strona została pozbawiona zakazu wykonywania zawodu geodety na okres 1 roku - wskazał, że wykonywanie zawodu geodety nie jest uzależnione od posiadania uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii. Posiadanie świadectwa uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii daje możliwość wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii, a więc daje możliwość wykonywania szerszego wachlarza prac i czynności, których nie może wykonywać geodeta nie posiadający uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii. Główny Geodeta Kraju pozbawił J. D. uprawnień zawodowych, nie ogranicza jej natomiast prawa do wykonywania zawodu geodety.

Na powyższe rozstrzygnięcie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła skarżonej decyzji:

1)

naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację i zastosowanie przepisu art. 42 i art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne;

2)

naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego oraz ustalenia prawdy obiektywnej) oraz art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ wymogu prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zaskarżone decyzje są bezpodstawne i naruszają prawo. Z podstawy materialno prawnej zaskarżonej decyzji art. 46 ust. 3 Pgik wynika, że zakres podmiotowy jego stosowania jest ograniczony do osób spełniających przesłanki określone w art. 42 ww. ustawy. Zatem jej zdaniem organ prowadząc postępowanie w sprawie pozbawienia uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy skarżąca spełnia wymogi określone w art. 42. Powinien dokonać oceny, czy zachowanie skarżącej będące podstawą wydania wobec niej wyroku karnego było tożsame z wykonywaniem przez nią samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii. Treść wyroku Sądu Rejonowego w (...) wskazuje jedynie, że została ona uznana winną popełnienia czynu z art. 270 § 2 k.k. nie wskazuje jednak, że czyn ten miał związek z wykonywaniem przez nią samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii. Zatem nie wypełniła dyspozycji z art. 42 Pgik.

Podnosiła, że w niniejszej sprawie samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii wykonywała geodeta uprawniony I. P., która została skazana tym samym wyrokiem karnym, za to iż będąc osobą uprawnioną do sporządzenia protokołu przyjęcia granic, poświadczyła nieprawdę. Skarżąca wykonywała jedynie czynności geodezyjne, które nie były połączone z wykonywaniem samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii.

Zarzuciła, że Główny Geodeta Kraju nie odniósł się do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że nie spełniała przesłanek art. 42, a dokonanie ustaleń w tym zakresie jest istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Dodatkowo przywołała zapis art. 11 i 12 Pgik wskazała, iż pracę geodezyjną będącą przedmiotem postępowania karnego, jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą wykonała I. P.

Podniosła nadto, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy art. 7 i 77 k.p.a., które obligują organ administracji do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego oraz ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego. Organy administracji publicznej zgodnie z art. 8 k.p.a. obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

Sprzeczna z zasadami prawa jest dopuszczalność wprowadzenia do systemu prawnego podwójnego, równoległego orzekania o odpowiedzialności obywatela za to samo zachowanie, a wprowadzenie dwóch reżimów odpowiedzialności pozostaje w sprzeczności z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą demokratycznego państwa prawa i niedopuszczalnością kumulacji odpowiedzialności karnej i administracyjnej za ten sam czyn.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację faktyczną i prawną.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania jak i mogącej mieć wpływ na wynik sprawy interpretacji i zastosowania prawa materialnego, stąd skarga nie jest uzasadniona.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa procesowego, bowiem dopiero ich odparcie pozwoli na ocenę zasadności rozstrzygnięcia w świetle zastosowanych norm prawa materialnego podkreślić należy, że Główny Geodeta Kraju w tym postępowaniu jest związany rygorami procedury administracyjnej. Oznacza to, wynikający z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, jego wszechstronnej analizy i rozpatrzenia, dokonania swobodnej oceny ustaleń faktycznych w oparciu o całokształt sprawy oraz prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Jej wynik łącznie z oceną zebranych dowodów winien być przedstawiony w uzasadnieniu decyzji w sposób odpowiadający wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Powyższe wymagania w zaskarżonej decyzji zostały spełnione, bowiem dokonane ustalenia faktyczne i ich ocena w pełni znalazły odzwierciedlenie w zastosowanej normie prawa materialnego. Istotą sporu jest bowiem wyjaśnienie, czy zachodzi odpowiedzialność administracyjna strony określona w art. 43 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, bo taka jest jej podstawa prawna rozstrzygniecia.

Odpowiedzialność ta zachodzi w przypadku utraty zdolności do czynności prawnych przez osoby, o których mowa w art. 42, albo skazania ich za przestępstwa przeciwko mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, za przestępstwa skarbowe oraz inne przestępstwa mające znaczenie ze względu na wykonywany zawód, zaś o pozbawieniu uprawnień zawodowych orzeka Główny Geodeta Kraju w drodze decyzji. Nie może być wątpliwości, co do tego, że organ administracji prawidłowo zakwalifikował czyn popełniony przez skarżącą, bowiem przepis stanowiący podstawę jej skazania, art. 270 § 2 Kodeksu karnego umieszczony jest w rozdziale XXXIV tego Kodeksu zatytułowanego "Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów".

Cytowany przepis reguluje zatem skutki utraty przez osobę uprawnioną zdolności do czynności prawnych oraz - zrównanego z nią co do konsekwencji - skazania za wymienione w nim przestępstwa, wymagające pozbawienia uprawnień zawodowych. Oznacza to, że przeszkodą do wykonywania zawodu jest także, najogólniej biorąc, utrata rękojmi wykonywania zawodu w sytuacji dopuszczenia się przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów.

Innymi słowy, ustawodawca zdecydował, że sam fakt skazania za przestępstwa, o które chodzi w art. 46 ust. 3, osoby o której mowa w art. 42, rodzi obowiązek wydania przez Głównego Geodetę Kraju, bez wniosku podległego mu organu, decyzji orzekającej o pozbawieniu uprawnień zawodowych, bez możliwości zajmowania się analizą towarzyszących mu okoliczności i wpływu takiego czynu na postępowanie administracyjne z zakresu geodezji i kartografii, w którym doszło do jego popełnienia.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie przychyla się, co do zasady, do powyższej wykładni art. 46 ust. 3 ustawy, bowiem wynika ona wprost zarówno z literalnego brzmienia przepisu, jak i z oczywistych przesłanek celowościowych, przewidujących automatyzm w orzekaniu o utracie uprawnień zawodowych przez osobę posiadającą uprawnienia w zakresie geodezji i kartografii w szczególności w sytuacji, w których w pracy tej osoby doszło do nieprawidłowości spełniających znamiona czynu zabronionego, jakim jest przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego.

Analizujac zarzuty procesowe skarżacej wskazać należy, że do wypełnienia hipotezy art. 46 ust. 3 Pgik, z ustaleń organu muszą wynikać niewatpliwie dwie niezbędne okoliczności: że skarżąca posiadała uprawnienia, o których mowa w art. 42 Pgik oraz fakt skazania prawomocnym wyrokiem.

O ile ta druga okoliczność została ustalona i bezsporny dowód skazania skarżącej wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...) lutego 2008 r. o sygn. akt (...) za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów znajduje sie w aktach administracyjnych, to brakuje ustaleń poczynionych w uzasadnieniu w zakresie posiadania przez skarżącą przymiotów określonych w art. 42, tj. posiadania przez nią uprawnień zawodowych, których została pozbawiona w zaskarżonej decyzji.

Kwestia ta jest istotna dla rozstrzygnięcia, bowiem rację ma skarżąca co do tego, że z przepisu art. 43 ust. 3 wynika, że zakres podmiotowy jego stosowania jest ograniczony do osób spełniających przesłanki określone w art. 42 ww. ustawy i organ prowadząc postępowanie w sprawie pozbawienia skarżącej uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy skarżąca spełniała wymogi określone w art. 42 ustawy.

Jak wynika z art. 42 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii jest niezbędne posiadanie uprawnień zawodowych.

Rodzaj uprawnień zawodowych określa art. 43 ustawy, który enumeratywnie je wylicza:

1)"geodezyjne pomiary sytuacyjno-wysokościowe, realizacyjne i inwentaryzacyjne;

2)

rozgraniczanie i podziały nieruchomości (gruntów) oraz sporządzanie dokumentacji do celów prawnych;

3)

geodezyjne pomiary podstawowe;

4)

geodezyjna obsługa inwestycji;

5)

geodezyjne urządzanie terenów rolnych i leśnych;

6)

redakcja map;

7)

fotogrametria i teledetekcja;".

Dopiero posiadanie ww. uprawnień zawodowych umożliwia wykonywanie samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii o czym mowa w art. 42 ust. 1 Pgik. W myśl ust. 2. "Przez wykonywanie samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii rozumie się: 1) kierowanie pracami geodezyjnymi i kartograficznymi, podlegającymi zgłoszeniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, oraz sprawowanie nad nimi bezpośredniego nadzoru; 2) wykonywanie czynności rzeczoznawcy z zakresu prac geodezyjnych i kartograficznych, podlegających zgłoszeniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego; 3) pełnienie funkcji inspektora nadzoru z zakresu geodezji i kartografii; 4) wykonywanie czynności technicznych i administracyjnych związanych z rozgraniczaniem nieruchomości; 5) wykonywanie prac geodezyjnych i kartograficznych niezbędnych do dokonywania wpisów w księgach wieczystych oraz prac, w wyniku których mogłoby nastąpić zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzkiego".

Należy przyjąć, że zakres posiadanych uprawnień zawodowych, o których orzekł organ w zaskarżonej decyzji jest znany mu z urzędu. Ostatecznie także został przyznany przez skarżacą na rozprawie przed tutejszym Sądem. Potwierdziła ona bowiem, że posiada trzy uprawnienia zawodowe wynikajace z art. 43 z pkt 1, 2 i 5 Pgik. Jak wyjaśniała przed Sądem, żeby otrzymać te uprawnienia składała stosowne wnioski, zdawała egzaminy państwowe. Przyznała, że posiada zaswiadczenie o nr (...) wydane przez Głównego Geodetę Kraju, a posiadane uprawnienia obowiązujace od 1995 r. uprawniają ją do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii.

Oświadczenie pełnomocnika skarżącej, że w trakcie popełnienia czynu nie wykonywała tych samodzielnych funkcji nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Wadliwa bowiem jest interpretacja skarżącej, że warunkiem sine qua non pozbawienia uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii jest faktyczne ich wykonywanie w dacie czynu zabronionego. Do wydania decyzji orzekającej o pozbawieniu uprawnień zawodowych wystarczy bowiem ich posiadanie w sytuacji wypełnienia się hipotezy art. 46 ust. 3 Pgik w zw. z art. 42.

Innymi słowy, ta istotna okoliczność w zakresie ustaleń faktycznych co do faktu posiadania uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii uprawniających do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii została przyznana przez skarżącą. Brak jest zatem podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o przesłanki procesowe, bowiem te mankamenty nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Skoro także nie ma wątpliwości, że prawomocny jest wyrok skazujący Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...) lutego 2008 r. o sygn. akt (...) stanowiący, że J. D. została uznana winną popełnienia przestępstwa z art. 270 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny poprzez wypełnienie opatrzonego cudzymi podpisami blankietu protokołu przyjęcia przebiegu granic, to okoliczność, że w pkt V tego wyroku Sąd Rejonowy w (...) orzekł wobec J. D. środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu geodety na okres 1 roku - nie ma znaczenia dla zakresu orzekania objętego w zaskarżonej decyzji przez uprawniony organ administracji.

Powyższy pogląd znajduje odzwierciedlenie w wyroku z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt II GSK 1172/11 Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wskazał, że "przy wydawaniu decyzji o pozbawieniu uprawnień zawodowych, o jakiej mowa w art. 46 ust. 3 Prawa geodezyjnego, skazujący wyrok za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów wiąże Głównego Geodetę Kraju, co wynika wprost z treści tego przepisu. Wyrok taki jest bowiem podstawową przesłanką wydania wspomnianej decyzji, a jedyną okolicznością faktyczną, którą organ musi ustalić jest to, czy wyrok taki zapadł, czy dotyczy on osoby, o której mowa w art. 42 Prawa geodezyjnego i czy jest on prawomocny. (...)".

Oznacza to, że jedynym zagadnieniem spornym w niniejszej sprawie było to, czy pozbawienie uprawnień zawodowych dotyczy on osoby, o której mowa w art. 42 Pgik. W ocenie Sądu, Główny Geodeta Kraju w zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjął, że skarżąca należy do osób, o których mowa w art. 42, a brak szerszego uzasadnienia tej okoliczności nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, skoro skarżąca przyznała posiadanie wskazanych na rozprawie uprawnień zawodowych.

W ocenie Sadu, teść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na to, że uprawniony organ wywiązał się z obowiązków, jakie ww. przepisy na organ administracji publicznej nakładają. Wskazane powyżej mankamenty procesowe, nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy, nie stanowią podstawy do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. W konsekwencji nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a. skoro ustalony stan faktyczny podpada pod zastosowaną normę prawa materialnego, art. 46 ust. 3, której interpretacja i zastosowanie jest prawidłowe.

Zdaniem Sądu, nie znajduje także podstaw zarzut naruszenia zasady zaufania obywateli do państwa określonej w art. 8 k.p.a. wobec, jak twierdzi skarżąca, niedopuszczalności podwójnego równoległego orzekania o odpowiedzialności za to samo zachowanie w kontekście art. 2 Konstytucji RP.

Art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) stanowi, że Rzeczypospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym. Główny Geodeta Kraju prowadząc postępowania administracyjne w zakresie odpowiedzialności zawodowej, zobligowany jest do prowadzenia postępowania w zgodzie z ustawą zasadniczą, jak również w poszanowaniu zasad ogólnych, określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutowi skarżącej stwierdzenie winy wyrokiem karnym skazującym wiązało orzekający w sprawie organ i wiąże sąd orzekający w niniejszej sprawie co do faktu popełnienia przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. Orzeczenie środka karnego przez sad powszechny w postaci zakazu wykonywania zawodu geodety na okres 1 roku nie ma znaczenia dla odpowiedzialności wynikającej z art. 46 ust. 3, która idzie dalej, jest bardziej dotkliwa, bowiem pozbawia skarżącą dotychczas uzyskanych uprawnień zawodowych, których posiadanie umożliwia wykonywanie samodzielnych funkcji.

Skoro skarżąca posiadała uprawnienia zawodowe z zakresu geodezji i kartografii (jak przyznała określone w pkt 1, 2 i 5 art. 43) potwierdzone świadectwem nadania uprawnień zawodowych nr (...), to utrata rękojmi zawodowej stwierdzona wyrokiem skazującym wypełnia hipotezę art. 46 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Ustawodawca jednoznacznie bowiem zrównał skutki utraty zdolności do czynności prawnych osób o których mowa w art. 42 ze skazaniem m.in. za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów. Zapis art. 42 wskazuje, co należy rozumieć pod pojęciem wykonywanie samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii. Z jego wykładni wynika, że osoby wykonujące te funkcje obowiązane są wykonywać swoje zadania z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami. Ustawodawca przyjął, że utrata rękojmi jako skutek popełnionego przestępstwa pozbawia osobę uprawnień zawodowych, o czym z mocy ustawy obowiązany był orzec organ uprawniony Główny Geodeta Kraju, który uprawnienia te uprzednio nadawał.

Powyższe oznacza, że skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.

.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.