Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNKW 1974/2/35

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 22 listopada 1973 r.
VI KZP 38/73

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia dr A. Kafarski. Sędziowie: K. Grzebuła (sprawozdawca), M. Szczepański.

Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Ferenc.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie Władysława K., oskarżonego z art. 166 k.k., po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki we Wrocławiu - postanowieniem z dnia 8 sierpnia 1973 r. - zagadnienia prawnego, a mianowicie:

"1. Czy na postanowienie sądu powiatowego odmawiające zwolnienia sprawcy czynu zabronionego z zakładu leczniczego przysługuje zażalenie sprawcy i jego obrońcy?

2. W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, jaki sąd jest właściwy do rozpoznania takiego zażalenia?"

i po wysłuchaniu wniosku prokuratora

postanowił odmówić udzielenia odpowiedzi.

Uzasadnienie faktyczne

Z akt sprawy, na tle której Sąd Wojewódzki we Wrocławiu przedstawił Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne w trybie art. 390 § 1 k.p.k., wynika, że Sąd Powiatowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 23 lipca 1973 r. odmówił wnioskowi obrońcy Władysława K. zwolnienia tegoż Władysława K. z zakładu leczniczego, w którym umieszczony on został na podstawie prawomocnego orzeczenia wydanego na podstawie art. 99 k.k.

Na powyższe postanowienie wniósł zażalenie obrońca Władysława K., a którego przyjęcia odmówił przewodniczący Wydziału IV Sądu Powiatowego we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 30 lipca 1973 r., uznając je za niedopuszczalne z mocy ustawy (art. 377 § 2 k.p.k.).

Zarządzenie to również zaskarżył obrońca Władysława K. zażaleniem skierowanym do Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu.

Tenże Sąd Wojewódzki po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z dnia 8 sierpnia 1973 r. przekazał Sądowi Najwyższemu w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przytoczone na wstępie zagadnienie prawne.

Z przedstawionego stanu sprawy więc wynika, że zaskarżone orzeczenie z dnia 23 lipca 1973 r. odmawiające zwolnienia Władysława K. z zamkniętego zakładu leczniczego jest orzeczeniem wydanym w postępowaniu wykonawczym (art. 197 § 3 k.k.w.).

Na takie postanowienie na podstawie art. 409 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w. przysługuje zażalenie również umieszczonemu w zakładzie leczniczym, jako na orzeczenie co do środka zabezpieczającego. Ze względu jednak na to, że postępowanie poza tym toczy się według przepisów kodeksu karnego wykonawczego, zażalenie na takie postanowienie rozpoznaje w składzie określonym w art. 25 § 1 k.k.w. sąd, który je wydał, a więc w tej sprawie Sąd Powiatowy we Wrocławiu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 października 1973 r. VI KZP 34/73).

W tej sytuacji uznać należało, że Sąd Wojewódzki we Wrocławiu nie był sądem właściwym do rozpoznania środka odwoławczego od postanowienia Sądu Powiatowego we Wrocławiu z dnia 23 lipca 1973 r. (ta sama zasada odnosi się do zażaleń na zarządzenie przewodniczącego wydziału sądu powiatowego - art. 387, 414 § 2 k.p.k.) i dlatego nie był uprawniony do przekazania Sądowi Najwyższemu w trybie art. 390 § 1 k.p.k. zagadnienia prawnego, gdyż uprawnienie to przysługuje tylko właściwemu sądowi odwoławczemu.

Z przytoczonych więc względów należało odmówić udzielenia odpowiedzi.