V SAB/Wa 26/09 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 593003

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2010 r. V SAB/Wa 26/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA - Piotr Piszczek.

Sędziowie WSA: Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Jolanta Bożek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2010 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "H." Sp. z o.o. w przedmiocie bezczynność Ministra Gospodarki w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją w przedmiocie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz węgla kamiennego;

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 21 maja 2009 r., Przedsiębiorstwo Wielobranżowe " H. " Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Gospodarki w sprawie nierozpatrzenia jego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej (Monitor Polski 1999 r. Nr 3, poz. 14) w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z (...) stycznia 1999 r., Minister Gospodarki działając w oparciu o przepis art. 2 ust. 3 ustawy z 11 grudnia 1997 r., o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. z 1997 r. Nr 157, poz. 1027) ustanowił kontyngenty ilościowe na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej. Decyzja ta opublikowana została w Monitorze Polskim Nr 3 poz. 14 z 1999 r. wraz z pouczeniem, iż przysługuje od niej na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Od decyzji tej Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "H. " Sp. z o.o. w K. złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia (...) marca 1999 r. skierowanym do spółki Minister Gospodarki podtrzymał swoje stanowisko. W dniu 4 września 1999 r. "H. " Sp. z o.o. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę, jak wynika z jej treści na decyzję Ministra Gospodarki zawartą w piśmie z (...) marca 1999 r., będącą wynikiem złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwionej decyzją Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.

Minister Gospodarki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem wydanym 17 grudnia 1999 r., w sprawie o sygn. akt V SA 2387/99 działając w oparciu o art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) odrzucił skargę, w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wywodząc, że decyzja Ministra Gospodarki z dnia (...) stycznia 1999 r. utrzymana w mocy decyzją z dnia (...) marca 1999 r. jako akt o charakterze generalnym (normatywnym) nie podlega kontroli sądowoadministracyjnnej.

W dniu 14 marca 2000 r., Spółka "H. " złożyła do Trybunału Konstytucyjnego skargę w sprawie zgodności art. 18 i art. 23 ust. 1-5 ustawy z 11 grudnia 1997 r. ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. Nr 157, poz. 1027) oraz decyzji Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej (MP Nr 3 poz. 14) z art. 31 ust. 3, art. 32, art. 64 ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1, art. 149 ust. 2 Konstytucji RP. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2000 r. wydanym w sprawie sygn. akt Ts 38/00 Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, a postanowieniem z 6 września 2000 r. wydanym w tej sprawie nie uwzględnił zażalenia spółki na powyższe rozstrzygnięcie. W wydanym orzeczeniu Trybunał powołując się na art. 79 ust. 1 Konstytucji przyjął, że nie jest dopuszczalne złożenie skargi przy braku orzeczenia rozstrzygającego o prawach skarżącej wydanego na podstawie zaskarżonych przepisów - bezpośrednio na akt normatywny, a takim, jak uznał była decyzja Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r.

W dniu z 5 marca 2009 r., Spółka wezwała Ministra Gospodarki do rozstrzygnięcia wniosku PW "H. " z dnia 29 stycznia 1999 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej (MP Nr 3 poz. 14).

W uzasadnieniu tego wystąpienia Spółka podniosła, że po rozstrzygnięciu przez NSA, iż decyzja Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r., będąca aktem normatywnym nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej, organy celne na jej podstawie wydawały w stosunku do spółki decyzje nakazujące powrotny wywóz zaimportowanego z Federacji Rosyjskiej węgla. W sprawie prowadzonej przed NSA OZ w Lublinie w wyroku z dnia 22 września 2000 r. sygn. akt I SA/Lu 643/99 stwierdzającym nieważność decyzji organów celnych z powołaniem się na wyrażony pogląd, iż przedmiotowa decyzja Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r. nie może stanowić w świetle art. 87 ust. 1 Konstytucji RP powszechnie obowiązującego prawa i być podstawą prawną decyzji wobec obywateli, Sąd Najwyższy, wskutek wniesienia rewizji nadzwyczajnej wyrokiem z dnia 6 czerwca 2002 r. (sygn. akt RN 84/01) uchylił wyrok NSA OZ w Lublinie, wskazując jednocześnie (z powołaniem się na Uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 4 grudnia 2000 r. FPS 12/00), iż decyzja Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r. jest aktem normatywnym, od którego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, przysługuje skarga do Naczelnego Sadu Administracyjnego.

W tej sytuacji po ponownym rozpoznaniu sprawy NSA OZ w Lublinie wyrokiem z 4 grudnia 2002 r. sygn. akt I SA/Lu 758/02 skargę H. Sp. z o.o. na decyzję organów celnych oddalił.

W ocenie spółki powyższe okoliczności i rozstrzygnięcia wskazują, że do dnia dzisiejszego nie został rozstrzygnięty wniosek spółki "H. " o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony w trybie art. 127 § 3 k.p.a.

Na powyższe wystąpienie Spółki Minister Gospodarki nie udzielił odpowiedzi.

W dniu 21 maja 2009 r. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "H. " Sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Gospodarki.

W skardze PW " H. " Sp. z o.o. wniosła o:

-

zobowiązanie Ministra Gospodarki do wydania i opublikowania decyzji rozstrzygającej wniosek skarżącej z dnia 29 stycznia 1999 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej (M.P. z 1999 r. Nr 3, poz. 14).

-

zasądzenie od organu zwrotu koszów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu swego stanowiska skarżąca zaznaczyła, podobnie jak w wystąpieniu do organu z dnia 5 marca 2009 r., przedstawiając tok dotychczasowego postępowania, że po rozstrzygnięciu przez NSA z 17 grudnia 1999 r. w sprawie o sygn. akt V SA 2387/99, iż decyzja Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r. będąca aktem normatywnym nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej, organy celne na jej podstawie wydawały w stosunku do spółki decyzje nakazujące powrotny wywóz zaimportowanego z Federacji Rosyjskiej węgla. W sprawie prowadzonej przed NSA OZ w Lublinie w wyroku z dnia 22 września 2000 r. sygn. akt I SA/Lu 643/99 stwierdzającym nieważność decyzji organów celnych z powołaniem się na wyrażony pogląd, iż przedmiotowa decyzja Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r. nie może stanowić w świetle art. 87 ust. 1 Konstytucji RP powszechnie obowiązującego prawa i być podstawą prawną decyzji wobec obywateli, Sąd Najwyższy, wskutek wniesienia rewizji nadzwyczajnej wyrokiem z dnia 6 czerwca 2002 r. (sygn. akt RN 84/01) uchylił wyrok NSA OZ w Lublinie, wskazując jednocześnie (z powołaniem się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 4 grudnia 2000 r., FPS 12/00), iż decyzja Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r. jest aktem normatywnym, od którego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, przysługuje skarga do Naczelnego Sadu Administracyjnego.

W ocenie skarżącej powyższe okoliczności i rozstrzygnięcia wskazują, że do dnia dzisiejszego nie został rozpoznany wniosek spółki "H. " o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony w trybie art. 127 § 3 k.p.a. W tym miejscu skarżąca powołała się na stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę w sprawie V SA 2387/99, iż pismo z (...) marca 1999 r., nie stanowi decyzji administracyjnej. Zdaniem spółki powyższego pisma jako decyzji nie potraktował również NSA wydając 17 grudnia 1999 r. w powyższej sprawie postanowienie o odrzuceniu skargi. Wreszcie skarżąca, powołując się na art. 2 ust. 3 ustawy z 11 grudnia 1997 r., o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny nakazującym Ministrowi Gospodarki ogłoszenie decyzji, o których mowa w ustawie w Dzienniku Urzędowym Monitor Polski oraz art. 2 ust. 2 tej ustawy przewidującym obowiązywanie decyzji od dnia ich ogłoszenia, zarzuciła, że wobec złożonego przez spółkę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - organ administracyjny do dnia dzisiejszego nie wydał (ani nie opublikował) swojej decyzji, a zatem od bez mała 10 lat pozostaje w zwłoce z rozstrzygnięciem sprawy.

Na zakończenie, spółka wskazała, że wyczerpała środki zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, albowiem złożyła do Ministra Gospodarki pisemne wezwanie (oznaczone jako ponaglenie), w którym wezwała organ administracyjny do usunięcia stanu niezgodności z prawem. Pomimo skierowania pisemnego wezwania Minister Gospodarki nie wydał żadnego rozstrzygnięcia, nie odpowiedział na wezwanie ani nie zawiadomił o niezałatwieniu sprawy w terminie, z podaniem przyczyn zwłoki i nowego terminu załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie uznając, iż jest ona bezzasadna. Podkreślił, że organ administracyjny nie pozostaje w bezczynności bowiem złożony przez skarżącą w trybie art. 127 § 3 k.p.a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r. rozpoznany został decyzją wydaną (...) marca 1999 r., od której skarżąca odwołała się wnosząc skargę do NSA. W wyniku jej rozpoznania postanowieniem wydanym 17 grudnia 1999 r. w sprawie sygn. akt V SA 2387/99 NSA odrzucił skargę spółki.

W piśmie procesowym z dnia 10 stycznia 2010 r., skarżąca podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wniosła ponadto o uznanie w oparciu o art. 269 § 1 p.p.s.a., iż ocena prawna wyrażona w postanowieniu NSA z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie o sygn. V SA 2387/99 nie wiąże sądu rozpoznającego niniejszą sprawę.

Podkreśliła ponownie, iż po wydaniu powyższego postanowienia - NSA w uchwale 7 sędziów z 4 grudnia 2000 r. dokonał oceny prawnej charakteru aktów prawnych wydawanych w oparciu o ustawę z 11 grudnia 1997 r., o ochronie przed nadmiernym przywozem i uznał, iż są one decyzjami administracyjnymi, a skarga do NSA na zawarte w nich rozstrzygnięcia jest dopuszczalna w świetle art. 16 ust. 1 pkt 1 obowiązującej wówczas ustawy z 11 maja 1995 r. o NSA. Odnosząc się do zarzutu organu jak podała rzekomego związania w niniejszym postępowaniu postanowieniem NSA wydanym w sprawie V SA 2387/99 wskazała na treść uchwały składu 7 sędziów NSA z 30 czerwca 228 r. sygn. akt I FPS 1/2008.

W dniu 8 lutego 2010 r. Minister Gospodarki złożył pismo, w którym podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko ponadto dowodził, że mimo iż pismo z (...) marca 1999 r. nie spełniało wymogów decyzji administracyjnej określonych w art. 107 k.p.a. zawierało minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji tj. oznaczenie organu, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie o stanie sprawy. W tej sytuacji, jak wskazał organ, w świetle ugruntowanego orzecznictwa winno być uznane za decyzję administracyjną. W jego ocenie brak w powyższym piśmie pouczenia o środkach zaskarżenia nie może dyskwalifikować tego orzeczenia jako decyzji administracyjnej, zwłaszcza, że strona przedmiotowego postępowania wniosła w terminie skargę do NSA.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, iż przedmiotem skargi skarżąca Spółka uczyniła bezczynność Ministra Gospodarki w sprawie rozpatrzenia jej wniosku z 29 stycznia 1999 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej (MP Nr 3 poz. 14).

W pierwszej kolejności Sąd uznał za konieczne rozważenie dopuszczalności wniesionej przez skarżącą skargi.

W tym miejscu godzi się przypomnieć, że uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s..) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi

Zgodnie z art. § 2 pkt 8 ustawa p.p.s.a. przewiduje wniesienie skargi na bezczynność organów w wypadkach przewidzianych w pkt 1-4. Na podstawie powyższego przepisu skarga ta przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4

Skarga na bezczynność organu jest jednak dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Jednocześnie warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność jest uprzednie złożenie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. W tym miejscu wskazać należy, iż skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność organu złożyła do Ministra Gospodarki pismo nazwane ponagleniem datowane na 5 marca 2009 r. (wpływ do organu w dniu 10 marca 2008 r.), w którym wezwała organ do rozpoznania złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Sąd zgadza się jednakże z tymi poglądami orzecznictwa, które wyrażają zapatrywanie, że gdy w bezczynności w załatwieniu sprawy administracyjnej rozstrzyganej decyzją administracyjną pozostaje minister, to stronie przysługuje skarga na bezczynność tego organu - do sądu administracyjnego. W postępowaniu bowiem przed tym organem, zgodnie z ustawą, nie przysługują stronie żadne środki zaskarżenia służące do zwalczania bezczynności organu na drodze administracyjnej. wyrok NSA W-wa 2007.11.09 (OSK 1533/06 LEX nr 41771

Mając na względzie powyższe, Sąd rozpoznając niniejszą skargę uznał, iż jest ona dopuszczalna na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a.

Po dokonaniu oceny merytorycznej sprawy, Sąd uznał jednak, iż skarga na bezczynność Ministra Gospodarki nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarga na bezczynność -zgodnie z literaturą przedmiotu i orzecznictwem- jest zasadna, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. W niniejszej sprawie -w ocenie Sądu- taka sytuacja nie występuje.

W sprawie niniejszej spór między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia zarzutu spółki pozostawania przez Ministra Gospodarki w bezczynności w rozpoznaniu jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z (...) stycznia 1999 r. ustanawiającą kontyngenty ilościowe na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej (MP Nr 3, poz. 14). Decyzja ta wydana została na podstawie art. 23 ust. 1-5 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. Nr 157, poz. 1027) oraz art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o administrowaniu obrotem z zagranicą towarami i usługami oraz o obrocie specjalnym (Dz. U. Nr 157, poz. 1026). Zgodnie z treścią art. 1 ust. 4 ustawy z 11 grudnia 1999 r. do postępowań ochronnych zastosowanie miały przepisy k.p.a. o ile przepisy tej ustawy nie stanowiły inaczej. Z kolei w myśl art. 2 ust. 3 powyższego aktu ustawodawca wprowadził wymóg ogłaszania postanowień i decyzji wydawanych w postępowaniu ochronnym wraz z uzasadnieniem w Dzienniku Urzędowym "Monitorze Polskim", a niezależnie od tego do przekazywania ich wnioskodawcom i władzom kraju eksportu (art. 2 ust. 4 ustawy).

Zgodnie z powyższym decyzja Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r. opublikowana została w Dzienniku Urzędowym MP z 1999 r. Nr 3 poz. 14 i weszła w życie 15 stycznia 1999 r. - wraz ze stosownym pouczeniem o środkach jej zaskarżenia tj. prawie złożenia wniosku w trybie art. 127 § 3 k.p.a o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Korzystając z przewidzianych środków odwoławczych PW "H. " Sp. z o.o złożyła 29 stycznia 1999 r. do Ministra Gospodarki wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, wobec podjętego aktu zastrzeżenia natury materialnej oraz dotyczące naruszenia zasad procedury administracyjnej.

Pismem z dnia (...) marca 1999 r., Nr (...) skierowanym do spółki Minister Gospodarki nie uwzględnił zarzutów skarżącej wobec wydanej decyzji i podtrzymał stanowisko w sprawie ustanowionego tą decyzją środka ochronnego. Mimo iż forma tego pisma nie w pełni odpowiada wymogom przepisów procedury administracyjnej, treść jej istotnie przesądza o tym, iż akt ten, jak słusznie podnosi organ należy uznać za decyzję. Pismo to zawiera bowiem zasadniczo te składniki, o których mowa w przepisie art. 107 § 1 k.p.a. tj oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie, uzasadnienie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Rozstrzygnięcie organu zostało spółce doręczone, zatem strona zapoznała się z jego treścią. Natomiast jej pełnomocnik o podjęciu decyzji powziął wiadomość 10 sierpnia 1999 r. (akta sprawy sygn. V SA 2387/99). Brak pouczenia w powyższym piśmie o dalszej drodze odwoławczej (możliwości wniesienia skargi do NSA) nie dyskwalifikuje tego rozstrzygnięcia jako decyzji administracyjnej, zwłaszcza w sytuacji gdy za pośrednictwem organu spółka działając przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła na to rozstrzygnięcie skargę do NSA. Z jej treści wynika, że skarżąca nie miała wątpliwości, iż organ rozpoznał jej wniosek złożony w trybie art. 127 § 3 k.p.a o ponowne rozpatrzenie sprawy i w dniu (...) marca 1999 r. wydał decyzję administracyjną utrzymującą w mocy decyzję z dnia (...) stycznia 1999 r. o wprowadzeniu środka ochronnego.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając w sprawie sygn. akt V SA 2387/99 skargę PW H. na decyzję Ministra Gospodarki z (...) marca 1999 r. NR (...) postanowieniem z dnia 17 grudnia 1999 r. odrzucił skargę Spółki " H. ".

Z tego faktu, jak również z treści stanowiska organu wyrażanego w sprawie V SA 2387/99 skarżąca wywodzi, że w sprawie nie została de facto wydana decyzja w wyniku złożenia wniosku spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z (...) stycznia 1999 r. Sąd nie zgadza się z powyższym. Wskazać bowiem należy, że u podstaw formalnego rozstrzygnięcia NSA zawartego w postanowieniu z 17 grudnia 1999 r., jak wynika z treści orzeczenia znalazł się wobec istniejących w orzecznictwie wątpliwości - pogląd, iż decyzja Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r. o wprowadzeniu środka ochronnego, utrzymana w mocy decyzją tego organu z (...) marca 1999 r. w istocie ma charakter aktu generalnego (normatywnego) nie podlegającego kontroli sądowoadmnistracyjnej.

Podniesiony w skardze argument, iż po wydaniu powyższego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 4 grudnia 2000 r. sygn. akt FPS 12/2000 dokonał odmiennej oceny prawnej charakteru aktów prawnych wydawanych w oparciu o ustawę z 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. Nr 157, poz. 1027 uznając, iż są one decyzjami administracyjnymi, wobec czego na zawarte w nich rozstrzygnięcia dopuszczalna jest na podstawie ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA skarga do tego Sądu, nie uzasadnia, zdaniem Sądu, jak mylnie wskazuje skarżąca przyjęcia związania w niniejszym postępowaniu postanowieniem NSA z 17 grudnia 1999 r., a co za tym idzie zawartego w skardze wniosku o uznanie w oparciu o art. 269 § 1 ustawy p.p.s.a., iż ocena prawna wyrażona w tym postanowieniu nie wiąże Sądu rozpoznającego sprawę.

Ponownie wskazać należy, że w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest skarga na bezczynność organu Sąd rozpoznający sprawę nie jest związany oceną prawną wyrażoną w postanowieniu NSA z 17 grudnia 1999 r. Jednocześnie podkreśla, że wskazany przez skarżącą w piśmie procesowym z 10 stycznia 2010 r. art. 153 oraz uruchomienie procedury rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, o czym stanowi art. 269 § 1 w związku z art. 187 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. nie mają w sprawie zastosowania.

Nawiasem mówiąc nie jest również zasadny argument skarżącej, że dokonana uchwałą z dnia 4 grudnia 2000 r. FPS 12/2000 wykładnia prawa jest obecnie wiążąca w niniejszej sprawie. Przypomnieć bowiem należy, że uchwały składu 7 sędziów NSA podjęte przed 1 stycznia 2004 r. utraciły moc wiążącą (argument z art. 100 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Niewątpliwie powinny być one jednak brane pod uwagę, jako znaczący dorobek dotychczasowego orzecznictwa i instrument ujednolicania wykładni oraz stosowania prawa (LEX nr 490097).

Niezależnie od powyższego i jakkolwiek podzielając przez skład orzekający w sprawie niniejszej pogląd wyrażony w powyższej Uchwale z dnia 4 grudnia 2000 r. FPS 12/2000, Sąd nie widzi podstaw do zakwestionowania stanowiska Ministra Gospodarki i przyjęcia, że pozostaje on w bezczynności w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia (...) stycznia 1999 r. o wprowadzeniu środka ochronnego w postaci ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej, skoro wydane przez ten organ w dniu (...) marca 1999 r. orzeczenie mimo jego wadliwości formalnych zawiera jasne merytoryczne rozstrzygnięcie dotyczące negatywnego załatwienia wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Nie jest również zasadne, w ocenie Sądu, stanowisko skarżącej sprowadzające się do uznania, że skoro rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki z dnia (...) marca 1999 r. nie zostało dotychczas zgodnie z wymogami art. 2 ust. 3 ustawy z 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. z 1997 r. Nr 157, poz. 1027) ogłoszone w Dzienniku Urzędowym RP " Monitor Polski" organ, wobec skarżącej nie wydał decyzji, zatem dotąd, jak twierdzi skarżąca, pozostaje w zwłoce w rozpoznaniu jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W tym miejscu przypomnieć należy, iż istotnie zapis art. 2 ust. 3 powyższej ustawy wskazywał na obowiązek ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym RP "Monitor Polski" postanowień i decyzji wraz z ich uzasadnieniem, a ust. 2 tego przepisu stanowił, że postanowienia i decyzje, o których mowa w niniejszej ustawie obowiązują od dnia ogłoszenia. Niezależnie od ogłoszenia, o którym mowa w ust. 3 Minister Gospodarki zobowiązany był przekazać wydane postanowienia i decyzje wnioskodawcy i władzom kraju eksportu (art. 2 ust. 4 ustawy). Do tego postępowania zgodnie z art. 1 ust. 4 ustawy o ochronie miał zastosowanie k.p.a. jeżeli przepisy ustawy nie stanowiły inaczej. Odmienny sposób uregulowania m.in. zagadnień dotyczących podawania do publicznej wiadomości aktów wydawanych w tym postępowaniu (poprzez ogłaszanie ich w "Monitorze Polskim") związany był ze specyfiką tego postępowania i trudnym do ustalenia, szerokim kręgiem adresatów decyzji o ustanowieniu środka ochronnego. Pokrywał się on z grupą podmiotów, określonych jako strony zainteresowane w art. 4 pkt 7 ustawy. Stanowiły je m.in. inne krajowe lub zagraniczne osoby fizyczne i prawne, które w czasie postępowania wykażą swój bezpośredni interes prawny i materialny w badanej sprawie.

W postępowaniu ochronnym w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny węgla kamiennego z Federacji Rosyjskiej, wszczętym postanowieniem Ministra Gospodarki z dnia 7 lipca 1998 r., ogłoszonym w MP 1998 r. Nr 23 poz. 336, a następnie prowadzonym poprzez wydanie decyzji z (...) stycznia 1999 r. w sprawie ustanowienia środka ochronnego (kontyngentów ilościowych) ogłoszonej w MP Nr 3 poz. 14, zgłoszenie udziału złożyło m.in. PW H., które nie zgadzając się z jej treścią, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku jego rozpatrzenia organ administracji wydając dla spółki w tym miejscu zindywidualizowanego adresata decyzji - negatywne rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z (...) marca 1999 r. nie zmienił ani tez nie uchylił decyzji o ustanowieniu środka ochronnego. Brak opublikowania powyższej decyzji zgodnie z wymogami art. 2 ust. 3 ustawy nie uzasadnia przyjęcia, że decyzja ta dla skarżącej nie została wydana., natomiast niewątpliwe była w świetle powyższego przepisu wadliwą. Doręczenie jej stronie, przez co możliwość zapoznania się z jej treścią zrodziło skutek prawny - materialny jak i procesowy prowadzący w tym przypadku do wystąpienia PW H. ze skargą na powyższą decyzję do NSA.

W tym miejscu przypomnieć należy, iż w świetle istniejących w tym czasie poważnych wątpliwości prawnych i rozbieżności poglądów doktryny jak i orzecznictwa co rodzaju aktów prawnych wydawanych na podstawie ustawy z 11 grudnia 1997 r., dopiero w rezultacie podjęcia Uchwały Składu 7 sędziów NSA FPS 12/00 w rozpoznawanych na podstawie powyższej ustawy sprawach NSA przyjął dopuszczalność w świetle art. 16 ust. 1 pkt 1 obowiązującej wówczas ustawy z 11 maja 1995 r. o NSA, wniesienia skargi na decyzję Ministra Gospodarki w przedmiocie wprowadzenia na podstawie ustawy z 11 grudnia 1997 r. środka ochronnego.

Podkreślić należy, że NSA również w sprawie (V SA 2938/99), która dała asumpt do wydania powyższej uchwały FPS12/00 nie podzielił stanowiska co do braku podjęcia przez organ decyzji na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przyjmując bowiem kognicję sądu w sprawie, w której skarżący złożyli skargę na decyzję podjętą w piśmie Ministra Gospodarki z dnia (...) listopada 1999 r. stwierdzającą, że nie ma podstaw do zmiany decyzji z dnia (...) stycznia 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznając powyższe rozstrzygnięcie za

decyzję administracyjną wyrokiem z dnia 15 marca 2001 r. uchylił ją z przyczyn z przyczyn proceduralnych, w tym naruszenia art. 2 ust. 3 ustawy z 11 grudnia 1997 r. tym samym przyjmując jej uprzednie istnienie w obrocie.

Konkludując, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpoznawanej skargi na bezczynność Ministra Gospodarki i zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z (...) stycznia 1999 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej (Monitor Polski 1999 r. Nr 3 poz. 14. Dlatego też, działając stosownie do treści art. 151 p.p.s.a., skargę na bezczynność jako niezasadną oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.