Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1609937

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 2 lipca 2013 r.
V SA/Wa 709/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabella Janson (spr.).

Sędziowie WSA: Dorota Mydłowska, Tomasz Zawiślak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2013 r. sprawy ze skargi (...) Sp. z o.o. w (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia 21 grudnia 2012 r. nr (...)(...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) grudnia 2009 r. znak (...) zmienioną decyzją tego organu z dnia (...) grudnia 2012 r. znak sprawy (...);

2.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku;

3.

zasądza od Dyrektora Izby Celnej w (...) na rzecz (...) Sp. z o.o. w (...) kwotę 2817 zł (słownie: dwa tysiące osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi (...) sp. z o.o. w (...) (zwana dalej skarżącą spółką) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. nr (...)(...) uchylająca decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) grudnia 2009 r. nr (...), uzupełniona decyzją z dnia 3 grudnia 2012 nr (...) za okresy rozliczeniowe: czerwiec 2004 r., sierpień 2004 r., wrzesień 2004 r., październik 2004 r. oraz listopad 2004 r. i umarzająca postępowania w sprawie oraz utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w (...) za okres rozliczeniowy grudzień 2004 r.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

(...) Sp. z o.o., wg dokumentów ADT nr identyfikacyjny (...)(...)(...)(...) i (...), dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego w procedurze zawieszenia poboru akcyzy gazu płynnego propan-butan o nazwie DRIVOSOL 35B w dniu 29 czerwca 2004 r. w ilości 17.980 kg, w dniu 10 sierpnia 2004 r. w ilości 18.020 kg, w dniu 14 września 2004 r. w ilości 17.960 kg, w dniu 12 października 2004 r. w ilości 18.060 kg, w dniu 16 listopada 2004 r. w ilości 18.060 kg oraz w dniu 7 grudnia 2004 r. w ilości 18.080 kg.

Skarżąca spółka potwierdziła odbiór ww. wyrobów akcyzowych zharmonizowanych przez uzyskanie pieczęci Urzędu Celnego w (...) na administracyjnym dokumencie towarzyszącym.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, z późn. zm.) skarżąca spółka złożyła:

- w dniu 26 lipca 2004 r. deklarację dla podatku akcyzowego AKC-3 z informacją o podatku akcyzowym od pozostałych wyrobów akcyzowych AKC-3/G za czerwiec 2004 r., wykazując obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży perfum i wód toaletowych PKWiU 24.52.11, w wysokości 13.535,00 zl;

- w dniu 23 września 2004 r. deklarację dla podatku akcyzowego AKC-3 z informacją o podatku akcyzowym od pozostałych wyrobów akcyzowych AKC-3/G za sierpień 2004 r., wykazując obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży perfum i wód toaletowych PKWiU 24.52.11, w wysokości 12.615,00 zł;

- w dniu 20 października 2004 r. deklarację dla podatku akcyzowego AKC-3 z informacją o podatku akcyzowym od pozostałych wyrobów akcyzowych AKC-3/G za wrzesień 2004 r., wykazując obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży perfum i wód toaletowych PKWiU 24.52.11, w wysokości 21.728,00 zł;

- w dniu 23 listopada 2004 r. deklarację dla podatku akcyzowego AKC-3 z informacją o podatku akcyzowym od pozostałych wyrobów akcyzowych AKC-3/G za październik 2004 r., wykazując obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży perfum i wód toaletowych PKWiU 24.52.11, w wysokości 35.250,00 zł;

- w dniu 27 grudnia 2008 r. deklarację dla podatku akcyzowego AKC-3 z informacją o podatku akcyzowym od pozostałych wyrobów akcyzowych AKC-3/G za listopad 2004 r., wykazując obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży perfum i wód toaletowych PKWiU 24.52.11, w wysokości 18.548,00 zł;

- w dniu 25 stycznia 2005 r. deklarację dla podatku akcyzowego AKC-3 z informacją o podatku akcyzowym od pozostałych wyrobów akcyzowych AKC-3/G za grudzień 2004 r., wykazując obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży perfum i wód toaletowych PKWiU 24.52.11, w wysokości 12.090,00 zł.Za powyższe okresy rozliczeniowe skarżąca spółka nie składała informacji o podatku akcyzowym od gazu AKC-3/J i nie wykazała obowiązku zapłaty podatku.

W dniu (...) lutego 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego w (...), wydał decyzję nr (...) określającą zobowiązanie podatkowe w. podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego gazu płynnego propan-butan za okresy rozliczeniowe: czerwiec 2004 r. w wysokości 12.586,00 zł, sierpień 2004 r. w wysokości 12.614,00 zł, wrzesień 2004 r. w wysokości 12.572,00 zł, październik 2004 r. w wysokości 12.642,00 zł, listopad 2004 r. w wysokości 12.642,00 zł, grudzień 2004 r. w wysokości 12.656,00 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki Dyrektor Izby Celnej w (...) w dniu (...) sierpnia 2009 r., wydał decyzję nr (...), którą uchylił w całości decyzję organu podatkowego I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Naczelnik Urzędu Celnego w (...) po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uwzględniając wszystkie czynności objęte opodatkowaniem, decyzją nr (...) z dnia (...) grudnia 2009 r., określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za następujące okresy rozliczeniowe: czerwiec 2004 r. w wysokości 24.863,00 zł, sierpień 2004 r. w wysokości 23.969,00 zł, wrzesień 2004 r. w wysokości 33.044,00 zł, październik 2004 r. w wysokości 46.629,00 zł, listopad 2004 r. w wysokości 29.926,00 zł, grudzień 2004 r. w wysokości 23.481,00 zł.

Decyzją nr (...) z dnia (...) września 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w (...) po rozpoznaniu odwołania skarżącej spółki utrzymał w mocy zaskarżone decyzje za okresy rozliczeniowe: czerwiec 2004 r., sierpień 2004 r., wrzesień 2004 r., październik 2004 r. listopad 2004 r., uchylił zaskarżoną decyzję za okres rozliczeniowy grudzień 2004 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Pismem z dnia 8 października 2010 r. skarżąca spółka złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) września 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2968/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w (...) nr (...) z dnia (...) września 2010 r.

Postanowieniem nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w (...) zwrócił sprawę Naczelnikowi Urzędu Celnego w (...) w celu zmiany wydanej decyzji w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy grudzień 2004 r.

Decyzją nr (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w (...) zmienił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w (...) nr (...) z dnia (...) grudnia 2009 r. określając zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy grudzień 2004 r.

Od powyższej decyzji odwołała się skarżąca spółka.

Decyzją nr (...)(...) z dnia (...) grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w (...) uchylił decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w (...) za okresy rozliczeniowe: czerwiec 2004 r., sierpień 2004 r., wrzesień 2004 r., październik 2004 r. oraz listopad 2004 r. i umorzył postępowanie w sprawie oraz utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ciechanowie za okres rozliczeniowy grudzień 2004 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła (...) sp. z o.o. w (...) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") poprzez orzeczenie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za grudzień 2004 r. po upływie terminu przedawnienia.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 tekst jednolity z późn. zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Natomiast zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W niniejszej sprawie istotą sporu jest sposób liczenia terminu przedawnienia o którym mowa w art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej: "Ordynacja podatkowa").

Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

§ 2. Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu:

1)

od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej;

2)

od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu płatności podatku, wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do dnia upływu przedłużonego terminu.

§ 3. Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o ukończeniu postępowania upadłościowego.

§ 4. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

§ 5. (uchylony).

§ 6. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem:

1)

wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania;

2)

wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania;

3)

wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;

4)

doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

§ 7. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu:

1)

prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe;

2)

doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności;

3)

uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;

4)

wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu;

5)

zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

§ 8. Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.

Należy wyjaśnić, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

W przedmiotowej sprawie, termin płatności podatku akcyzowego za miesiąc grudzień 2004 r. upływał 25 stycznia 2005 r. Z tego względu, co do zasady, termin przedawnienia zobowiązania za ten okres powinien upłynąć z dniem 31 grudnia 2010 r.

Jednakże, w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą danego zobowiązania podatkowego, bieg terminu przedawnienia, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu. Przy czym za dzień wniesienia skargi uważa się dzień złożenia jej w siedzibie organu, za pośrednictwem którego jest wnoszona lub dzień nadania skargi w polskim urzędzie pocztowym. Stan zawieszenia biegu przedawnienia trwa, w myśl art. 70 § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej, do dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Po tym zaś dniu bieg terminu przedawnienia biegnie dalej.

W niniejszej sprawie, skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została wniesiona przez skarżącą spółkę w dniu 12 października 2010 r. (data stempla pocztowego) tj. 81 dni przed upływem terminu przedawnienia. W tym dniu zawieszeniu uległ bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego za grudzień 2004 r.

Natomiast doręczenie organowi podatkowemu - Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie - odpisu prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2968/10, nastąpiło w dniu 16 listopada 2011 r. Oznacza to, że termin przedawnienia biegł dalej od dnia 17 listopada 2011 r. i upłynął po 81 dniach od tej daty tj. w dniu 5 lutego 2012 r.

Organ błędnie uznał, że termin przedawnienia upływał w dniu 27 grudnia 2012 r. Wskazana data wynika z dodania okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia (401 dni) do daty doręczenia odpisu wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności (16 listopada 2011 r.), co oznacza, że okres 320 dni został przez organy podatkowe policzony podwójnie.

Należy wyjaśnić, że licząc termin przedawnienia nie wliczamy do niego okresu zawieszenia (401 dni), a po rozpoczęciu dalszego biegu terminu przedawnienia liczymy termin, jaki pozostał przed zawieszeniem (81 dni) (tak też w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt III SA/Po 945/12 dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z powyższym należy przyjąć, że zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za grudzień 2004 r. uległo przedawnieniu z dniem 5 lutego 2012 r.

Wskazać należy, że w odniesieniu do zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, skutkiem przedawnienia jest ich wygaśnięcie. Oznacza to, że po upływie terminu przedawnienia nie jest możliwe orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, w tym także dokonanie wymiaru uzupełniającego podatku na podstawie art. 230 Ordynacji podatkowej.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, podobnie jak decyzja I instancji oraz decyzja uzupełniająca z dnia (...) grudnia 2012 r., została wydana w stosunku do zobowiązania podatkowego, które uległo przedawnieniu. W związku z tym, wydając zaskarżoną decyzję, Dyrektor Izby Celnej w (...) naruszył przepisy prawa materialnego w postaci art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

Należy wskazać, że w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W ocenie Sądu decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) grudnia 2009 r. nr (...), i decyzja ją uzupełniająca z dnia (...) grudnia 2012 nr (...) jest w rozumieniu art. 135 p.p.s.a. aktami podjętymi w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga wniesiona od decyzji kończącej postępowanie główne ponieważ zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja posiada takie same wady należało je wyeliminować z obrotu prawnego.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w punkcie I na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. W punkcie II orzeczono na podstawie art. 152 ww. ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.