Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1609925

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 11 lipca 2013 r.
V SA/Wa 616/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Stopczyński.

Sędziowie WSA: Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Beata Krajewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia (...) listopada 2012 r., nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011

1.

uchyla zaskarżoną decyzję;

2.

zasądza od Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. na rzecz D. M. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi złożonej przez D. M. jest decyzja Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z (...) listopada 2012 r., Nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z (...) czerwca 2012 r., nr (...) o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z (...) maja 2011 r. Skarżący zwrócił się do Kierownika Biura o przyznanie płatności bezpośredniej na rok 2011. Skarżący zadeklarował do płatności (...) ha.

W dniach (...) w gospodarstwie Wnioskodawcy przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz następnie w zakresie wzajemnej zgodności. Zgodnie z raportem kontroli nr (...) ustalono, że w odniesieniu do części działek należało zastosować kod błędu DR 13+ czyli powierzchnia zadeklarowana jest większa od stwierdzonej.

W dniu (...) kwietnia 2012 r. do organu wpłynęło pismo wnioskodawcy, w którym zwrócił się on o umożliwienie zapoznania się z całością fotografii sporządzonej z czynności kontrolnej w zakresie kwalifikowalności, na co organ odpowiedział pismem z dnia (...) kwietnia 2012 r. W dniu (...) kwietnia 2012 r. do organu wpłynęło ponownie pismo wnioskodawcy, w którym w związku z protokołem kontroli w zakresie zgodności, zwracał się o możliwość zapoznania się z materiałem fotograficznym, na które udzielono mu odpowiedzi pismem z (...) kwietnia 2012 r. wskazując na możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem oraz złożenia wyjaśnień.

Pismem z (...) kwietnia 2012 r. Wnioskodawca wniósł zastrzeżenia dotyczące zastosowania kodów DR 14 oraz DR18 oraz pomiarów działek rolnych (...). Pismem z (...) maja 2012 r. udzielono Wnioskodawcy odpowiedzi na zastrzeżenia i podtrzymano wyniki kontroli z tym, że Organ nie kwestionował prawidłowości zarówno deklarowanej powierzchni jak i utrzymywania działek w dobrej kulturze rolnej w odniesieniu do działek rolnych nr (...) (dz. ew. (...)) w zakresie płatności bezpośrednich wskazując, że pozostałą powierzchnię stanowią obszary nieużytkowane rolniczo.

W związku z powyższym Kierownik Biura decyzją z (...) czerwca 2012 r. odmówił Wnioskodawcy przyznania jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych. W decyzji organ I instancji wskazał, że Wnioskodawca zadeklarował do jednolitej płatności obszarowej (...) ha natomiast stwierdzono jedynie (...) ha. Różnica między tymi powierzchniami wyniosła 25,6087% i dotyczy to działek:

- działki rolnej (...) (działka ewidencyjna nr (...)) -wnioskodawca zadeklarował powierzchnię (...) ha, natomiast stwierdzono powierzchnię (...) ha;

- działki rolnej (...) (działki ewidencyjne nr (...)) - wnioskodawca zadeklarował (...) ha stwierdzono (...) ha,

- działki rolnej (...) (działki ewidencyjne nr (...)) wnioskodawca zadeklarował (...) ha stwierdzono (...) ha,

- działki rolnej (...) (działka ewidencyjna (...)) - wnioskodawca zadeklarował (...) ha stwierdzono (...) ha,

- działki (...) (działka ewidencyjna (...)) - wnioskodawca zadeklarował (...) ha stwierdzono (...) ha,

działki rolnej (...) (działka ewidencyjna nr (...)) - wnioskodawca zadeklarował powierzchnię (...) ha, natomiast stwierdzono - (...) ha;

działki rolnej (...) (działka ewidencyjna (...)) - wnioskodawca zadeklarował (...) ha stwierdzono (...) ha,

działki rolnej (...) (działka ewidencyjna (...)) - wnioskodawca zadeklarował (...) ha stwierdzono (...) ha.

Ponadto na działce rolnej (...) (działka ewidencyjna nr (...)) o powierzchni (...) ha zastosowano kod DR14 (normy DKR nie są przestrzegane) oraz kod DR18 (na działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej) stwierdzono chwasty wieloletnie, siewki drzew.

Kierownik Biura wskazał również, że w wyniku przeprowadzenia kontroli w zakresie wzajemnej zgodności w dniach (...) r. w stosunku do działki rolnej (...) stwierdzono niezgodności z normami dobrej kultury rolnej i zastosowano kod nieprawidłowości N.01 (grunt orny nie jest wykorzystywany do uprawy roślin lub nie jest ugorowany). Natomiast na działkach rolnych (...) zastosowano kod nieprawidłowości N.04 (na łąkach i pastwiskach okrywa roślinna nie była koszona i usuwana, co najmniej raz w roku lub nie były na nich wypasane zwierzęta).

Organ wskazując na obowiązujące w tej mierze przepisy krajowe oraz wspólnotowe dotyczące płatności jednolitej w szczególności na art. 58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, który stanowi, że jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną przekracza 20% a nie przekracza 50% odmówił przyznania wnioskowanej płatności.

Dyrektor Oddziału w wyniku rozpoznania odwołania, zaskarżoną decyzją z (...) listopada 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura z (...) czerwca 2012 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o wyniki prawidłowo przeprowadzonych oględzin działek rolnych i znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz obowiązujących w tym zakresie przepisach prawa. Dyrektor podniósł, że w toku kontroli posłużono się metodą FOTO, która przeprowadzana jest na danych dostępnych w systemie informacji geograficznej zdjęciach ortofotomapy oraz wywiadu terenowego.

Nadto dla potrzeb kontroli w jej toku sporządzona została dokumentacja fotograficzna oraz dołączono do raportu szkic z pomiaru powierzchni działek rolnych, na którym wskazano miejsca oraz kierunek wykonanych zdjęć, potwierdzają one, iż z uwagi na występujące siewki drzew, wieloletnie chwasty wykonane pomiary są prawidłowe.

Z uwagi na stwierdzone powyżej nieprawidłowości, organ odwoławczy dokonał analizy raportu z przeprowadzonej kontroli, zdjęć oraz szkiców i uznał, że zawarte w odwołaniu wnioski dowodowe również nie zasługują na uwzględnienie. Organ II instancji wyjaśnił, że nie kwestionuje prawa strony do zgłaszania dowodów; ale w toku realizacji kontroli sprawdzany jest stan faktyczny działek rolnych na dzień przypadającej kontroli. Wobec tego późniejsze zeznania świadków, opinie biegłych, zeznania osób zlecających i przeprowadzających kontrolę nie mogą mieć wpływu na wyniki już przeprowadzonej kontroli. Inspektorzy terenowi określają przebieg działek rolnych na podstawie zasięgów poszczególnych upraw z uwzględnieniem położenia ich na działkach ewidencyjnych oraz mierzą rzeczywistą powierzchnię upraw kwalifikujących się do przyznania płatności wynikających z ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Ponadto zdaniem organu odwoławczego Wnioskodawca nie zgadzając się z wynikami kontroli, powinien sam przedstawić zeznania świadków i opinie biegłych, nie zaś zlecać przeprowadzenie dowodu organowi administracji. Organ bowiem dysponuje dowodem w postaci raportu z kontroli i wyniki z tej kontroli są dla organu wiążące. Dyrektor Oddziału wyjaśnił także, że o fakcie kontroli na miejscu organ nie ma obowiązku informowania beneficjenta. Organ odniósł się do wyjaśnień Wnioskodawcy co do tego, że realizuje on program rolnośrodowiskowy, co powoduje, że ma on obowiązek co roku pozostawić 10% niewykoszonych powierzchni działek ze względu na realizację pakietu 3.1 oraz, że w ramach realizowanych pakietów ma on obowiązek dokonywać koszenia do 30 września każdego roku w związku z czym zarzut braku utrzymywania działek w dobrej kulturze rolnej (ze względu na termin kontroli) jest bezzasadny.

Odpowiadając na te zarzuty odwołania organ II instancji wyjaśnił, że wykryte podczas kontroli nieprawidłowości dotyczą jedynie dwóch działek zadeklarowanych do działań rolno środowiskowych tj. działka (...) oraz (...) przy czym w odniesieniu do działki (...) stwierdzono zawyżenie deklarowanej powierzchni a w odniesieniu do działki (...) stwierdzono brak usunięcia co najmniej raz w roku okrywy roślinnej. Organ odnosząc się do twierdzeń Skarżącego wskazujących, że " (...) jednym z wymogów pakietu 3.1 jest pozostawienie rokrocznie do dziesięciu procent niewykoszonej powierzchni działki (...) z całego zgromadzonego materiału nie wynika czy te 10% niewykoszonych łąk zostało potraktowane jako nieprzestrzeganie wymogów" wyjaśnił, iż wymogiem dodatkowym dla pakietu w przypadku użytkowania kośnego trwałych użytków zielonych jest pozostawienie 5 - 10% powierzchni działki rolnej nieskoszonej, przy czym w każdym roku powinno to dotyczyć innej powierzchni. Wskazał, że trwałe użytki rolne oznaczają grunty (łąki i pastwiska) zajęte pod uprawę traw lub innych pasz z roślin zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysiewanych), z wyłączeniem obszarów odłogowanych. Dlatego też kontrola na miejscu nie mogła uwzględnić nieskoszonej łąki, ponieważ na wykluczonych powierzchniach znajdują się zamiast trwałych użytków zielonych grunty odłogowane, czego potwierdzeniem są widoczne na zdjęciach zadrzewienia i zakrzaczenia. Organ II instancji stwierdził, iż w sytuacji pozostawienia 10% niewykoszonej powierzchni, wnioskodawca składając wniosek o przyznanie płatności dołącza do niego materiał graficzny, na którym zaznacza powierzchnię działki rolnej, która ma pozostać nie wykoszona w danym roku. Ponadto organ wyjaśnił, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. , Nr 39, poz. 211 z późn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie minimalnych norm) okrywa roślinna na działkach rolnych powinna być koszona i usuwana co najmniej raz w roku, w terminie do 31 lipca lub powinny być na nich wypasane zwierzęta. Natomiast w przypadku gruntów zadeklarowanych również do płatności rolnośrodowiskowej - pakiet 3.1, jak wynika z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. , Nr 33, poz. 262 z późn. zm.), koszenie powinno odbywać się w terminie od 1 czerwca do 30 września, nie więcej niż 2 razy w roku. Organ wyjaśnił, iż kontrola stwierdziła nie przestrzeganie norm dobrej kultury rolnej również na działkach objętych płatnością rolnośrodowiskową. Dlatego też, pomimo iż Wnioskodawca faktycznie miał termin na wykoszenie działek do 30 września to, zdaniem Dyrektora Oddziału zgodnie z rozporządzeniem rolnośrodowiskowym, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje rolnikowi, po uprzednim spełnieniu wymogów i norm określonych w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. A zatem wnioskodawca ubiegając się o przyznanie również płatności rolnośrodowiskowej powinien spełniać przepisy dotyczące przyznania jednolitej płatności obszarowej. Jednym z warunków przyznania jednolitej płatności obszarowej jest utrzymywanie gruntów rolnych zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy. Natomiast organ stwierdził, że ze zdjęć wykonanych podczas kontroli jednoznacznie wynika, iż znajdująca się na działkach rolnych roślinność, wysokie trawy, zakrzaczenia oraz siewki drzew, nie jest roślinnością jednoroczną, a co za tym idzie grunty te nie są utrzymywane zgodnie z normami, w dobrej kulturze rolnej przez cały rok kalendarzowy.

Podsumowując organ odwoławczy wyjaśnił, że rozporządzenie rolnośrodowiskowe przewiduje możliwość wykonania dwóch pokosów w ciągu roku, co oznacza, że koszenia dokonuje się według potrzeb na danej działce rolnej. Wnioskodawca chcąc utrzymywać swoje działki w dobrej kulturze rolnej, powinien zatem dokonać koszenia wcześniej, przed ostatecznym terminem.

W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, wskazane zarzuty są bezpodstawne. Dyrektor podniósł ponadto, że odmowa przyznania jednolitej płatności obszarowej powoduje konieczność odmowy przyznania płatności uzupełniającej.

Na decyzję Dyrektora Wnioskodawca złożył skargę wnosząc m.in. o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura z (...) czerwca 2012 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1)

art. 75, art. 77, art. 78, art. 80, 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2008 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 z późn. zm.);

2)

art. 107 k.p.a. w zw. z art. 53 ustawy,

3)

art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy,

4)

art. 58, 71 i 79 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego........ (Dz.Urz.UE.L 316 z 2 grudnia 2009 r. z późn. zm.) oraz w zw. z § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326 z późn. zm.),

5)

art. 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, nr 247/2006, nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31 stycznia 2009 r. str. 16 z późn. zm.)

Dyrektor Oddziału w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe argumenty.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z (...) listopada 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z (...) czerwca 2012 r. o odmowie przyznania płatności bezpośredniej w postaci jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych.

Dokonując analizy zaskarżonej decyzji pod kątem spełnienia wymogów określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, Sąd stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zauważyć należy, że decyzje wydawane w postępowaniu administracyjnym podlegają rygorom określonym w art. 107 § 1 k.p.a. Przepis ten wymienia elementy decyzji administracyjnej, do których należy między innymi jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei § 3 cytowanego artykułu stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji spełnia szczególnie istotną rolę, pozwala ono bowiem na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności, czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub też czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Prawidłowe uzasadnienie decyzji wiąże się ponadto z realizacją zasady przekonywania, sformułowanej w art. 11 k.p.a. Ponadto Dyrektor Oddziału przy rozpoznawaniu sprawy winien stać na straży praworządności (art. 3 ust. 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach bezpośrednich).

Oceniając pod tym względem zaskarżoną decyzję stwierdzić należy, że uzasadnienie decyzji wydanej przez organ odwoławczy powyższych wymogów nie spełnia. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że z rozstrzygnięcia decyzji Kierownika Biura wynika, że organ ten w odniesieniu do powierzchni działek oparł się na wynikach kontroli na miejscu. Organ zakwestionował powierzchnię działek rolnych (...) stosując kod nieprawidłowości DR13+ (zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej). Nieprawidłowości w deklarowanej powierzchni w stosunku do powierzchni stwierdzonej stanowiły podstawę do odmowy przyznania płatności bezpośrednich. Innych ustaleń organ I instancji praktycznie nie zawarł. Organ II instancji zaakceptował tego rodzaju uzasadnienie odnosząc się ponadto do zarzutów odwołania dotyczących np. utrzymania gruntów w dobrej kulturze, obowiązku koszenia działek rolnych w terminie od 1 czerwca do 30 września oraz pozostawienia 5-10% powierzchni łąk nie wykoszonej. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wiadomo, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, poza zawyżoną powierzchnią wyżej wymienionych działek, miały także ustalone kody nieprawidłowości N.01 i N.04 będące wynikiem kontroli w zakresie wzajemnej zgodności stwierdzone w odniesieniu do działek (...). Nadto z decyzji organu I instancji nie wynika w jaki sposób organ ustalił różnicę między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych przez Wnioskodawcę zgłoszonych do płatności bezpośrednich a powierzchnią stwierdzoną w toku kontroli. Z treści decyzji organu I instancji zaakceptowanej przez organ II instancji wynika bowiem, że powierzchnia zadeklarowana do płatności wynosiła (...) ha a powierzchnia stwierdzona (...) ha. Daje to różnicę (...) ha (do różnicy tej nie zalicza się różnicy w powierzchni działek (...) zgłoszonych do płatności uzupełniających ponieważ są to działki tożsame z głównymi działkami rolnymi (...)). Tak ustalona różnica powierzchni istotnie stanowi wyliczoną przez organ różnicę procentową, z tym zastrzeżeniem, że faktyczna różnica między zadeklarowaną powierzchnią działek (...) a powierzchnią stwierdzoną, jest mniejsza niż wskazana przez organ (wynosi (...) ha) co bez wątpienia daje niższą różnicę procentową.

Dodatkowo zdaniem Sądu różnica ta powinna być jeszcze niższa ze względu na to, że do jej wyliczenia organ przyjął powierzchnię działki (...), która zgłoszona została przez Wnioskodawcę tylko do płatności ONW i rolnośrodowiskowej a płatności przyznaje się tylko na wniosek rolnika. Powyższe braki uzasadnienia dotyczące sposobu wyliczenia powierzchni działek i braku wskazania być może wszystkich kwestionowanych powierzchni, uniemożliwiają dokonanie kontroli sposobu rozumowania organu, zarówno przez Sąd jak i samą stronę skarżącą, co jest sprzeczne z zasadą przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a.

Zaakceptowanie przez organ II instancji tego rodzaju decyzji i brak korekty tych wad powoduje naruszenie treści art. 15 k.p.a., gdyż sprawa ta nie została ponownie prawidłowo rozpoznana.

Istotą postępowania administracyjnego jest dwukrotne rozpoznane sprawy; tak więc stan faktyczny winien ustalić tak organ I jak i II instancji. Dyrektor Oddziału w uzasadnieniu własnej decyzji skupił się natomiast w zasadzie na przytoczeniu podstawy prawnej oraz odniesieniu do zarzutów odwołania. Zarzuty w odwołaniu dotyczą zaś wszelkich kwestii związanych z prowadzonymi przez Wnioskodawcę sprawami o płatności, co rzutuje na treść decyzji i powoduje znaczny chaos w jej uzasadnieniu, który uniemożliwia właściwą jej kontrolę. W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę, że raporty z kontroli nie stanowią decyzji administracyjnej. Organ wydając decyzję powinien, jeżeli zgadza się z ustaleniami kontroli wyraźnie to wskazać wraz ze szczegółowym tego uzasadnieniem, wskazując także jakie znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie konkretnych płatności mają ustalenia kontroli w zakresie wzajemnej zgodności.

Powyższe jednoznacznie wskazuje, że organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd przypomina również, że załączane do Sądu akta winny być czytelne oraz kompletne (w aktach brak było dokumentacji zdjęciowej) ponieważ Sąd rozstrzyga sprawę co do zasady na podstawie załączonych przez organ dokumentów.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że w swojej istocie dotyczy ona wszystkich spraw toczących się pomiędzy Dyrektorem Oddziału i Skarżącym. Skarżący w skardze wskazuje na określone (jego zdaniem) nieprawidłowości w postępowaniu organu, które jednak w części nie dotyczą przedmiotowej sprawy, albo nie odnosi się do istoty sprawy w sposób dostateczny. Jest to zapewne spowodowane tym, że organ w uzasadnieniu swojej decyzji odnosił się do sytuacji prawnych i faktycznych działek rolnych, które nie były zgłoszone do płatności bezpośrednich a dotyczyły np. płatności rolnośrodowiskowej. Z tego również powodu zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie kierując się treścią art. 141 § 4 p.p.s.a., Sąd wskazuje, że organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę winien przestrzegać ogólnych zasad dotyczących prowadzenia postępowania administracyjnego. Zasady te wymagają od organu między innymi ustosunkowania się do wszystkich podnoszonych przez Skarżącego okoliczności dotyczących istoty sprawy. Pełne przedstawienie toku rozumowania organu wydającego decyzję powinno być zawarte w uzasadnieniu decyzji zgodnym z art. 107 § 3 k.p.a. i realizującym zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. Uchybienia w tym zakresie mogą bowiem skutkować uchyleniem decyzji obarczonej taką wadą, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Organ orzekający, kierując się regułami postępowania wskazanymi w art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich, ma obowiązek rozpatrzyć i ocenić całokształt zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza w kontekście przesłanek, na które powołuje się Skarżący. Przed wydaniem decyzji Dyrektor Oddziału zapewni również na żądanie Skarżącego czynny udział w postępowaniu. Na koniec odnosząc się do wniosków dowodowych, o przeprowadzenie których Skarżący wnioskował w odwołaniu, i o których jest mowa w skardze Sąd wskazuje, że uzasadnienie decyzji organu II instancji w tym zakresie nie może zostać uznane za właściwe. W kwestii tej należy wskazać, że rozstrzygając w odniesieniu do potrzeby przeprowadzenia dowodu organ musi przedstawić jednoznaczne stanowisko. Jak słusznie organ wskazał, odwołując się do treści art. 75 i 78 k.p.a., strona ma prawo zgłaszać dowody a organ ma prawo odmówić ich przeprowadzenia jeżeli uważa je za zbędne. Nie może wówczas jednak zawierać w uzasadnieniu stwierdzenia, że strona powinna sama je przeprowadzić (niezależnie od tego, że strona nie może przesłuchać świadków - może jedynie przedstawić stosowne oświadczenia, które podlegają ocenie organu) a następnie wskazywać, że nie było potrzeby ich przeprowadzenia.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.