Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1564703

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 13 czerwca 2014 r.
V SA/Wa 615/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Pindelska.

Sędziowie WSA: Izabella Janson, Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi G. P. R. R. Sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej dla grupy producentów rolnych; oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Skarżąca G. Sp. z o.o. z siedzibą w S. w dniu (...) lutego 2013 r. złożyła w Z. Oddziale Regionalnym ARiMR w S. wniosek o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych", za okres od dnia 27 stycznia 2012 r. do dnia 26 stycznia 2013 r.

W dniu (...) lipca 2013 r. Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR w S. (dalej "Dyrektor Oddziału") wystąpił do Marszałka Województwa Z. z wnioskiem o zajęcie stanowiska w przedmiocie spełniania przez Grupę warunków określonych w art. 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983, z późn. zm.), w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 642).

Wobec konieczności uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. uzyskania oceny Marszałka Województwa Z. w przedmiocie spełniania przez Grupę warunków w oparciu, o które została wpisana do rejestru grup producentów rolnych województwa zachodniopomorskiego, organ zawiesił postępowanie administracyjne wydając postanowienie nr (...) z dnia (...) lipca 2013 r.

Pismem z dnia (...) sierpnia 2013 r., Zastępca Dyrektora Wydziału Rolnictwa i Rybactwa Urzędu Marszałkowskiego Województwa Z. poinformował Dyrektora Oddziału, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu (...) lipca 2013 r. i dokonanej weryfikacji stanu dokumentacji uprawniającej do uznania grupy za grupę producentów rolnych, brak jest podstaw aby kwestionować oświadczenia złożone przez członków G. Sp. z o.o.

Postanowieniem nr (...) z dnia (...) sierpnia 2013 r. Dyrektor Oddziału podjął zawieszone postępowanie.

W wyniku rozpoznania wniosku oraz po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w dniu (...) września 2013 r. Dyrektor Oddziału wydał decyzję nr (...) o odmowie przyznania środków finansowych w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, w okresie od 27 stycznia 2012 r. do 26 stycznia 2013 r., tj. za 3 rok korzystania z pomocy na wspieranie grup producentów rolnych.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania Prezes ARiMR decyzją nr (...) znak (...) z dnia (...) grudnia 2013 r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W obszernym uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał przepisy prawa krajowego i wspólnotowego regulujące szczegółowy tryb i warunki przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" oraz zasady organizowania i funkcjonowania grup producentów rolnych.

Prezes ARiMR przedstawił ustalony stan faktyczny. Wskazał, że Grupa została zawiązana przez 5 wspólników (członków), tj.: M. S., J. S., E.S., P. S. oraz R.G.

J. S. oraz E. S. na potrzeby rejestracji w Systemie prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, wskazali ten sam adres zamieszkania, jak również M. S. oraz P. S. wskazali ten sam adres zamieszkania. Ustalono także, iż R.G. nie widnieje w Systemie, jako czynny producent rolny.

Dodatkowo, E. S. posiada tylko jedną działkę ewidencyjną, będącą przedmiotem dzierżawy od 2009 r. (we wcześniejszym okresie, grunty te były dzierżawione przez J. S.), natomiast J. S. użytkuje wyłącznie grunty będące własnością P. S.

R. G. nie jest właścicielem gruntów rolnych, a jedynie posiada umowy dzierżawy zawarte m.in. z jednym z członków Grupy, M. S., na grunty: 320202_5.0023.137 (obręb R.), 320202_5.0023.133 (obręb R.), 320202_5.0032.31/1 (obręb W.), 320202_5.0010.84/14 (obręb K.), oraz z P. K. na grunty: 320202_5.0010.153/3 (obręb K.).

Prezes ARiMR ustalił również, iż umowy dzierżawy R. G. najwcześniej zostały podpisane w dniu (...) października 2009 r. Podobnie, od 2009 r. E. S. zgłasza grunty do płatności na podstawie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 z późn. zm.), wcześniej grunty te były dzierżawione przez J. S. G. Sp. z o.o. uzyskała natomiast wpis do KRS w dniu 17 grudnia 2009 r., co wskazuje na rozpoczęcie działalności w zakresie przedmiotu działalności Grupy w krótkim okresie poprzedzającym jej powstanie.

Prezes ARiMR ustalił ponadto, iż będąca przedmiotem dzierżawy przez R.G. od M. S. działka nr (...), na której zgodnie z oświadczeniem Prezesa Grupy, w roku poprzedzającym, prowadzona była uprawa pszenicy, stanowi łąkę podmokłą. Jedynie działka nr (...) stanowi grunt orny, ale nie jest to powierzchnia wystarczająca (1,6997 ha) aby uzyskać z niej plon sprzedawany za pośrednictwem Grupy (w 2012 r. 10 ton rzepaku, w 2011 r. 18 ton pszenicy), przy średniej statystycznej 1,72 ton rzepaku z 1 ha. Inne grunty objęte umowami dzierżaw, które zostały przedłożone przed organem stanowią łąki, co oznacza, że również na tych działkach nie była prowadzona uprawa żadnych produktów, ze względu na które Grupa została utworzona (wyniki inspekcji terenowej z kwietnia i maja 2013 r.).

Organ odwoławczy stwierdził również, iż pomimo ciążącego na Grupie, zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173; dalej: "ustawa o wspieraniu"), obowiązku udowodnienia faktu, z którego wywodzi skutki prawne, Grupa nie przedstawiła żadnych dowodów, ani wyjaśnień w zakresie prowadzenia działalności rolniczej przez R.G. oraz sposobu prowadzenia produkcji rolnej, w szczególności w zakresie ustalenia, czy produkcja odbywa się z wykorzystaniem własnych środków produkcji, czy jest to zlecane podmiotom trzecim, co jest niezbędne z uwagi na to, że już kolejny rok, Prezes Grupy wskazał, że ten członek Grupy ze względu na pracę inną niż działalność rolnicza, przebywa poza miejscem zamieszkania.

Organ podkreślił, że wsparcia, zgodnie z art. 35 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005, udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów, celem dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup, wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych, ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności.

Celem regulacji jest ułatwienie organizowania się przez indywidualnych, samodzielnych producentów funkcjonujących na rynku (mimo braku określenia przez ustawodawcę minimalnego okresu prowadzenia działalności), w Grupy ułatwiające uzyskanie lepszej pozycji konkurencyjnej takich podmiotów, których celem jest m.in. wspólne wprowadzanie towarów do obrotu oraz centralizacja sprzedaży.

W ocenie Prezesa ARiMR, utworzenie grupy producentów rolnych z 5 członków, z których 3 członków posiada tylko i wyłącznie w dzierżawie grunty, należące do innych członków Grupy (za wyjątkiem umowy dzierżawy pomiędzy R.G., a P. K. na grunty: 320202 5.0010.153/3 - obręb K.), wskazuje, iż w przedmiotowej sprawie doszło do sztucznego podziału gospodarstwa, celem spełnienia wymogów odnoszących się do minimalnej liczby 5 członków, wynikających z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 642).

Organ wyjaśnił, iż powyższa sytuacja nie jest sprzeczna z obowiązującym prawem, jednak związek pomiędzy poszczególnymi członkami, a przez to i grupą producentów rolnych, pozostaje w sprzeczności z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów dotyczących ograniczeń w zakresie płatności.

W konsekwencji, mimo spełnienia formalnych warunków niezbędnych do utworzenia grupy producentów rolnych na gruncie prawa polskiego, w niniejszej sprawie w sposób sztuczny i pozorny Grupa stworzyła warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie przez skarżącą w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.

Pomoc finansowa jest udzielana wówczas, gdy grupa nie tylko jest zarejestrowana, ale także funkcjonuje zgodnie z celami, dla których została utworzona.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, iż brak unormowań w zakresie konieczności potwierdzania przez członków Grupy prowadzenia działalności przed jej utworzeniem w przepisach obowiązujących w sprawach przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" nie oznacza, że pomoc w ramach przedmiotowego działania może zostać przyznana w sytuacji, w której poszczególni członkowie, na potrzeby założenia grupy producentów rolnych, rozpoczynają działalność w branży, w której uprzednio żadnej działalności nie prowadzili.

W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie trudno doszukiwać się spełniania przez Grupę celów, dla których spółka powinna być powołana, z uwzględnieniem przywołanych uregulowań prawnych. Członkowie Grupy, wydzierżawiając ziemię innym członkom Grupy niejako rezygnują z częściowego prowadzenia własnej produkcji na rzecz wspomnianych członków. Taka metoda gospodarowania w żaden sposób nie wpływa na zwiększenie mocy produkcyjnej Grupy, gdyż z danego hektara możliwa jest do wyprodukowania określona ilość zboża, bez względu na to, kto w danym czasie je wytwarza. W związku z powyższym, nie można mówić o jakiejkolwiek koncentracji podaży oraz poprawie efektywności gospodarowania. Przepisy natomiast wskazują na cel, jakim jest ułatwienie organizowania się przez indywidualnych, samodzielnych producentów funkcjonujących na rynku (mimo braku określenia przez ustawodawcę minimalnego okresu prowadzenia działalności), w Grupy ułatwiające uzyskanie lepszej pozycji konkurencyjnej takich podmiotów.

Pomoc udzielana jest bowiem wówczas, gdy grupa nie tylko jest zarejestrowana, ale także funkcjonuje zgodnie z celami, dla których została utworzona. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

W dalszej części uzasadnienia Prezes ARiMR odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu. Reasumując wskazał na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego oraz wyczerpujące i wnikliwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zarzuciła:

I. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1)

art. 20 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu oraz § 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r. Nr 81, poz. 550) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie;

2)

art. 35 Rozporządzenia (WE) Rady nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW);

3)

art. 4 Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 i art. 11 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2000 r. Nr 88, poz. 983) poprzez dokonywanie ustaleń w zakresie kompetencji Marszałka Województwa; art. 97 ust. 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji sprzecznej z rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez właściwy organ;

6 k.p.a. i 9 k.p.a., 7 k.p.a. i 8 k.p.a., co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i przedmiotu postępowania przed organem I Instancji, poprzez pominięcie bezspornych dokumentów i faktów w zakresie funkcjonowania G. art. 75 k.p.a. poprzez odmowę dopuszczenia dowodów wnioskowanych przez stronę; art. 21 ustawy o wspieraniu poprzez niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. Podniosła, że przyjęcie tezy, iż Grupa stworzyła sztuczne warunki do uzyskania pomocy jest całkowicie bezpodstawne i nie znajduje oparcia w stanie faktycznym sprawy. Przeciwnie, jest z nim sprzeczne oraz narusza obowiązujące przepisy. Ponadto, zdaniem skarżącej, organ wydał rozstrzygnięcie sprzeczne z rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez Marszałka Województwa, co było działaniem nieprawidłowym. Skarżąca podniosła, iż zależność pomiędzy wydaniem orzeczenia merytorycznego w sprawie a rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego ma charakter związku bezpośredniego, chodzi bowiem o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Skarżąca powołała się na orzecznictwo sądów w tym przedmiocie.

Ponadto skarżąca podniosła, iż wbrew ocenie dokonanej przez organ, w pełni realizuje wszystkie cele działania wynikające zarówno z rozporządzenia unijnego 1698/2005 jak i Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zasady organizowania się producentów rolnych w grupy producentów oraz zasady i warunki udzielania ze środków publicznych pomocy finansowej związanej z ich organizowaniem i funkcjonowaniem określa ustawa z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983 z późn. zm.).

Stosownie do art. 2 ustawy z 15 września 2000 r. osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego.

Treść art. 3 ustawy określa szereg warunków, które muszą zostać spełnione dla prowadzenia działalności przez grupę producentów rolnych, między innymi zgodnie z ust. 1 pkt 1 ww. art. grupa musi zostać utworzona przez producentów jednego produktu lub grupy produktów. W ustawie określone zostały również wymagania jakie musi spełniać statut lub umowa, na podstawie których działa grupa (art. 4).

W ramach delegacji zawartej w art. 6 ustawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał rozporządzenie z 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. Nr 72, poz. 424).

W punkcie 17 załącznika do rozporządzenia z 9 kwietnia 2008 r. ustalono, że minimalna liczba członków grupy utworzonej ze względu na produkcję zbóż i nasiona roślin oleistych to 5 podmiotów a minimalna wielkość produkcji to 750 ton.

Na podstawie art. 7 ustawy spełnienie przez grupę warunków określonych w ustawie o grupach producentów oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy czyli w ww. rozporządzeniu z 9 kwietnia 2008 r., stwierdza w drodze decyzji administracyjnej marszałek województwa właściwy ze względu na siedzibę grupy, który dokonuje również wpisu grupy do prowadzonego przez siebie rejestru grup. Nadzór nad działalnością grupy sprawuje marszałek województwa (art. 12 ustawy).

Program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu na terytorium RP reguluje ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2013.173 j.t.) w tym w odniesieniu do grup producentów (art. 5 ust. 1 pkt 10).

W treści art. 10 ust. 1 ustawy z 7 marca 2007 r. przewidziano, że pomoc jest przyznawana jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.Urz.UE.L 277 z 21.10.2005, str. 1), oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. (Dz. U. Nr 81, poz. 550 z późn. zm.).

Zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia z 20 kwietnia 2007 r. pomoc jest udzielania grupie producentów, która prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest wpisana do rejestru grup producentów rolnych zgodnie z ww. ustawą czyli do rejestru prowadzonego przez właściwego marszałka województwa, została utworzona ze względu na produkty określone w załączniku do rozporządzenia i został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia pomoc jest wypłacana w formie rocznych płatności i obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczone od dnia decyzji o wpisie grupy do rejestru.

Przytoczone wyżej przepisy krajowe nie przewidują kontrolowania przez organy ARiMR założenia i funkcjonowania grupy producentów rolnych pod kątem spełnienia wymogów formalnych. W tym zakresie organy ARiMR są związane decyzją i wpisem do rejestru dokonanymi przez właściwego marszałka województwa.

Wobec uzyskania przez skarżącą wpisu do prowadzonego przez Marszałka Województwa Z. rejestru grup producentów rolnych, Prezes ARiMR zobowiązany był uznać, że grupa spełnia wymogi formalne bycia grupą producentów rolnych.

Organy ARiMR wydając decyzje o płatności są zobowiązane sprawdzić czy wnioskodawca został wpisany do rejestru grup producentów rolnych, ale także sprawdzić czy wnioskodawca spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach wspólnotowych oraz czy nie zachodzą określone w przepisach wspólnotowych przesłanki do odmowy wypłaty.

Tak więc przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania środków finansowych organy orzekające sprawdzają, czy przyznanie pomocy wnioskodawcy wpisanemu do rejestru będzie zgodne z przepisami rozporządzenia (Rady) 1698/2005 i rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich.

Na gruncie prawa wspólnotowego cele pomocy finansowej przyznawanej grupom producentów określa przepis art. 35 rozporządzenia Rady nr 1698/2005, który w ust. 1 stanowi, że wsparcia ze środków dotyczących wspierania tworzenia grup producentów udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celów:

a)

dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup;

b)

wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych;

c)

ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1698/2005 celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu.

W związku z tym, że istotą pomocy jest wsparcie wspólnego wprowadzania do obrotu danego produktu należy przyjąć, że chodzi o działania wspólne czyli dokonywane przez wszystkich członków grupy.

Zgodnie z art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

W przedmiotowej sprawie jest bezsporne, że Grupa spełniła warunki wpisania jej do rejestru grup producentów oraz, że kontrola działalności Grupy dokonana w dniu (...) lipca 2011 r. przez Marszałka Województwa za okres od dnia 27 stycznia 2010 r. do dnia 26 stycznia 2011 r. w zakresie o jakim mowa jest w art. 3 ustawy z 15 września 2000 r. o grupach producentów, była dla Grupy pozytywna.

Jest również bezsporne, że Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją nr (...) z dnia (...) kwietnia 2010 r. przyznał G. Spółka z o.o. pomoc finansową na lata (okres) od 27 stycznia 2010 r. do 26 stycznia 2015 r.

Okoliczności te nie stoją jednak na przeszkodzie badania przez ARiMR zasadności przyznania płatności każdorazowo przy złożeniu przez Grupę wniosku o płatność. Wynika to z tego faktu, że wpisanie Grupy do rejestru grup producentów zależy od spełnienia przez nią wymogów formalnych określonych w treści art. 3 ustawy z 15 września 2000 r., zaś wydanie decyzji przez ARiMR o przyznaniu pomocy finansowej, jest wynikiem spełnienia wymogów określonych treścią art. 3 ust. 1 rozporządzenia MR i RW z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych". Tymczasem badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami nie tylko krajowymi ale i unijnymi.

Zgodnie z § 6 ust. 3 ww. rozporządzenia wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu.

Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, ażeby organy kwestionowały braki wniosku czy zgłaszały zastrzeżenia do ilości wyprodukowanej minimalnej ilości produktu. Organ oceniając okoliczności powstania Grupy, związki pomiędzy jej członkami oraz sposób wykorzystania gruntów przez R. G. uznał, że zasadne jest postawienie zarzutu stworzenia przez warunków wymaganych do otrzymania płatności, o czym stanowi art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011.

Odnosząc się do przedstawionych okoliczności należy stwierdzić, że Sąd podziela stanowisko organów w tej mierze. Nie powtarzając wszystkich ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji należy w szczególności podkreślić następujące fakty, nie kwestionowane przez stronę:

- rozpoczęcie działalności rolniczej przez dwóch członków Grupy (E.S. i R.G.) bezpośrednio przed zawiązaniem Grupy

- fakt, iż 3 członków Grupy posiada tylko i wyłącznie grunty dzierżawione od innych członków Grupy (z wyjątkiem jednej działki dzierżawionej przez R.G. od P. K.),

- ustalenia kontroli na miejscu dot. działek będących w posiadaniu R. G., zwłaszcza dot. sposobu wykorzystania tych działek i niemożności wyprodukowania na nich zgłaszanych ilości produktów, z uwagi na które Grupa została utworzona,

- powiązania rodzinne pomiędzy czterema członkami Grupy.

Należy wskazać, że wbrew zarzutom skargi organy obydwu instancji prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 21 ust. 1. i ust. 2 ustawy z 7 marca 2007 r., który stanowi, że, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej, nadto, że organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z ust. 3 tego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z treści ww. przepisu wynika, że organ działa na podstawie k.p.a., z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy brak związania treścią art. 7 i 77 § 1 k.p.a., zatem zarzut dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a. nie jest zasadny. Obowiązkiem organu jest natomiast rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy, w tym organ II instancji odniósł się do wszystkich dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonał oceny ich znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. Wyjaśnił też dlaczego nie dał wiary dowodom zgłaszanym przez stronę. W żadnym razie nie doszło do rozstrzygania poza zakresem kompetencji ARiMR jak sugeruje skarżąca, twierdząc, że organ oceniając działanie Grupy czynił to z naruszeniem przepisów ustawy z 15 września 2000 r. określających kompetencje Marszałka Województwa. Rację ma organ gdy wskazuje, ze takie rozumienie decyzji o spełnieniu przez Grupę warunków prowadzenia działalności (ocenianej przez pryzmat spełnienia warunków art. 3 ustawy) prowadziłby do braku możliwości oceny działalności Grupy pod kątem praktycznego (nie zaś formalnego) spełnienia celu dla jakiego Grupa się zawiązała i została zarejestrowana, a zatem sam fakt rejestracji Grupy a następne wydanie decyzji o przyznaniu pomocy, pozbawiałby ARiMR możliwości badania zasadności wniosku o płatność w sposób merytoryczny, ograniczając wspomniane badanie do badania wyłącznie formalnego, a w konsekwencji do braku możliwości badania, czy nie doszło do sztucznego stworzenia przez beneficjenta warunków wymaganych do otrzymania płatności. Z tych względów nie można uznać, że do wydania decyzji doszło z naruszeniem art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a.

Tym samym należało uznać, że mimo formalnego spełnienia warunków uzyskania płatności, nie jest ona należna ze względu na to, że stoi temu na przeszkodzie treść art. 4 pkt 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011.

W tym stanie rzeczy nie doszło do naruszenia treści żadnego ze wskazywanych przez skarżącą Grupę przepisów prawa materialnego w postaci wymienionych w skardze art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011, art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, art. 2 i 3 ustawy o grupach producentów i ich związkach, § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych, jak również przepisów prawa procesowego, w tym art. 6,7, 8, 9 i 11 k.p.a., ponieważ wbrew stanowisku skarżącej organ jednoznacznie wyjaśnił przesłanki, z powodu których odmówił przyznania płatności za kolejny rok działania Grupy, zaś punktem spornym sprawy, była jedynie ocena zgromadzonego materiału dowodowego co do spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie wnioskowanej przez Grupę płatności.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.