V SA/Wa 558/13 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - OpenLEX

V SA/Wa 558/13 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1682029

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2013 r. V SA/Wa 558/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak.

Sędziowie WSA: Izabella Janson, Michał Sowiński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. w K. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia... października 2012 r. nr... w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych;

1.

uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie;

2.

zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz K. Sp. z o.o. w K. kwotę... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu... listopada 2011 r. K. Sp. z o.o. w K. złożyła w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa; dalej: "ARiMR" wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

Pismem z... października 2012 r. nr... ARiMR poinformowała Spółkę o odmowie przyznania pomocy, z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 200, poz. 1444, z późn. zm.).

W powyższym piśmie wyjaśniono, że brak jest wymaganej opinii sanitarnej dla istniejącego zakładu zgodnie z zaznaczonym pkt 13.4 wniosku. We wniosku zawarto również koszty niekwalifikowane w postaci budowy miejsc parkingowych dla samochodów osobowych. Ponadto, nieprawidłowo rozpisano koszty w poszczególnych grupach zadań, w związku z czym nie można jednoznacznie stwierdzić, że koszty te nie są "zdublowane".

Pismo to zawierało pouczenie, iż w przypadku zastrzeżeń, co do prawidłowości odmowy przyznania pomocy, w terminie 14 dni od dnia odebrania przedmiotowego pisma możliwe jest wezwanie ARiMR do usunięcia naruszenia prawa.

Pismem z... listopada 2012 r. skarżąca wezwała ARiMR do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu wskazała, iż w pełni udokumentowano spełnienie przez zakład w ramach obecnej działalności wymogów weterynaryjnych oraz w sposób jednoznaczny udokumentowano zatwierdzenie projektu technologicznego zgodnie z obowiązującymi przepisami UE w zakresie obrotu zbożami paszowymi oraz w zakresie obrotu zbożami konsumpcyjnymi. Wyjaśniono, iż wnioskodawca złożył stosowne oświadczenie o nie ujęciu w zakresie projektu parkingów dla pojazdów osobowych. Ponadto, wskazano, iż dla zadań B.2 oraz E.2 oferenci prawidłowo uwzględnili w wycenie ofertowej pełny koszt wykonania zadań, włącznie z dokumentacją techniczno-budowlaną. Koszty te zostały wprost przeniesione przez Spółkę do zestawienia rzeczowo-finansowego wniosku w celu wykazania wszystkich kosztów kwalifikowanych zadania.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ARiMR pismem z... lutego 2013 r. nr... stwierdziła, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uzupełnionej pismem procesowym z... marca 2013 r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, iż przedłożone zaświadczenia weterynaryjne oraz decyzja sanitarna spełniają wszystkie wymagania określone przepisami krajowymi i UE. Ponadto, Spółka zaznaczyła, iż realizacja miejsc postojowych, nie tylko dla pojazdów osobowych warunkuje prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami eksploatowanie obiektów podstawowych. Zatem ich realizacja w ramach działania 123 stanowi na gruncie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. koszt kwalifikowany projektu. Ponownie podkreślono, iż w zestawieniu rzeczowo-finansowym przedstawiono zadanie III.1 (projekty budowlane) obejmujące koszty nie ujęte w pozostałych zadaniach zestawienia. Zatem koszty w ramach zestawienia rzeczowo-finansowego nie dublują się.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezesa ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. -dalej "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznawana sprawa dotyczy wniosku skarżącego o przyznanie pomocy w ramach działania "Zwiększenie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej PROW 2007 - 2013" rozpatrywanego przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na podstawie ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, zwanej dalej ustawą oraz przepisów wykonawczych do ustawy. Stosownie do art. 22 ust. 2 ww. ustawy do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę w formie pisemnej o odmowie przyznania pomocy, z podaniem przyczyn odmowy.

Zgodnie z art. 10 ustawy pomoc jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.Urz.UE.L 277 z 21.10.2005, str. 1); zwanym dalej: "rozporządzeniem nr 1698/2005", oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Szczegółowe warunki przyznawania pomocy w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" określa wydane na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, zwane dalej rozporządzeniem.

Przyczyną odmowy udzielenia pomocy skarżącej Spółce było nieusunięcie w terminie, pomimo ponownego wezwania, wszystkich braków wniosku.

W ocenie Sądu, powyższa ocena organu nie została jednak poprzedzona rzetelną analizą zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżąca wyjaśniła, iż analiza wniosku i załączonych do niego dokumentów pozwalała na przyjęcie, że skarżąca skupuje, magazynuje, suszy i sprzedaje zboże oraz rzepak, przeznaczone na materiał siewny oraz dla celów paszowych. Skarżąca wskazała w powyższym kontekście, iż nadzór Państwowej Inspekcji Sanitarnej dotyczy jedynie zakładów, które produkują lub wprowadzają do obrotu żywność w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.Urz.UE.L 31 z 1.02.2002, str. 1). Zaznaczono, iż zakład znajduje się pod nadzorem jedynie powiatowego lekarza weterynarii.

Skarżąca wyjaśniła również, iż, wbrew twierdzeniom organu, uzyskała wymagane na podstawie art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.) zatwierdzenie zakładu, który będzie wprowadzał do obrotu żywność. Podkreślono, iż Państwowy Inspektor Sanitarny w K. potwierdził, że planowane zamierzenia (operacja), polegające na wprowadzeniu do obrotu zbóż konsumpcyjnych, spełnia wymagania sanitarno-higieniczne przewidziane przez właściwe przepisy, tj. rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz.UE.L 139 z 30.04.2004, str. 1). Spółka wyjaśniła, iż, w świetle przywołanej regulacji, zatwierdzeniu podlega cały zakład, nie zaś projekt technologiczny, co więcej przepisy prawa tym pojęciem się nie posługują.

Ponowna analiza przedmiotowego wniosku winna być zatem dokonana jedynie w zakresie wyszczególnionych w przepisach prawa wspólnotowego i krajowego przesłanek przyznania pomocy.

Ponadto, skarżąca zasadnie wywiodła, iż z treści oświadczenia z... września 2012 r. (k.... akt adm.) oraz dokumentacji dotyczącej modernizacji placu manewrowego wynika jednoznacznie, że po modernizacji plac będzie służył tylko pojazdom związanym bezpośrednio z obsługą i produkcją realizowaną w zakładzie.

W dalszej kolejności odnosząc się do spornej kwestii wykładni postanowień § 10 ust. 3-5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. Sąd zwraca uwagę na to, że z przedstawionego w tych przepisach wzorca wynika, iż Agencja ma obowiązek dwukrotnego wezwania do usunięcia tych samych braków. Ponowne wezwanie do usunięcia braków, dokonywane jest po przeprowadzeniu oceny otrzymanej odpowiedzi. W postępowaniu dotyczącym usunięcia braków istotne jest zatem prawidłowe powiązanie wezwania do usunięcia braków z udzieloną odpowiedzią, co ma na celu ustalenie, czy w wyniku udzielonej odpowiedzi ujawnił się nowy brak, czy też jest on związany z poprzednio ujawnionym, do którego usunięcia strona została już wezwana (por. wyroki NSA: z 23 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1405/11, oraz z 6 lutego 2013 r., sygn. akty II GSK 2156/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Jeżeli zatem pewne braki zostaną przez Agencję stwierdzone w późniejszym okresie, już po uprzednim wezwaniu do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, wówczas mając na uwadze stworzony w rozporządzeniu wzorzec, organ ten ma obowiązek dwukrotnego wezwania do ich usunięcia.

Za zasadny uznać należy w powyższym kontekście zarzut naruszenia § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie spełnia innych niż określone w ust. 1 i 2 wymagań, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy. Skoro zatem, Agencja nie wzywała Spółki do uzupełnienia zestawienia rzeczowo-finansowego operacji w zakresie kosztów inwestycyjnych zadań: system technologiczny oraz system pomiaru i rejestracji temperatury oraz kosztów ogólnych, obowiązkiem Agencji było dokonanie stosownego wezwania do usunięcia braków.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony akt. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.