Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2496059

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 19 grudnia 2017 r.
V SA/Wa 393/17
Nieodwracalność skutków prawnych.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak.

Sędziowie: NSA Piotr Piszczek (spr.), WSA Bożena Zwolenik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia... grudnia 2016 r. nr... w przedmiocie uchylenia decyzji stwierdzającej wydanie decyzji z naruszeniem prawa; oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

1. W dniu (...) maja 2016 r. Prezes Agencji Rynku Rolnego (dalej "Prezes ARR") wydał decyzję nr (...) stwierdzającą, że decyzja Marszałka Województwa (...) nr (...) z dnia (...) sierpnia 2011 r. stwierdzająca spełnienie przez spółka D. Sp. z o.o. warunków wstępnego uznawania grup i dokonująca jej wstępnego uznania w grupie produktów "owoce" oraz zatwierdzająca realizowany w latach 2011-2015 plan dochodzenia do uznania tej grupy za organizację producentów owoców i warzyw, została wydana z naruszeniem prawa.

Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że organ stwierdził, iż naruszenie prawa miało charakter rażący, jednak z uwagi na fakt, że w opinii organu ww. decyzja Marszałka Województwa (...) wywołała nieodwracalne skutki prawne, to zgodnie z art. 158 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), dalej zwana "k.p.a.", organ ograniczył się do stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa.

2. Strona wniosła od tej decyzji odwołanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zaskarżając tę decyzję w całości.

3. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia (...) grudnia 2016 r., znak (...), zwana dalej także "decyzją MRiRW", uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa ARR w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu ww. decyzji podzielił powzięte przez Prezesa ARR w trakcie postępowania ustalenia, że decyzja Marszałka Województwa (...) została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ odwoławczy wskazał, że Prezes ARR w decyzji z dnia (...) maja 2016 r. naruszył przepis art. 156 § 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że decyzja Marszałka Województwa (...) nr (...) z dnia (...) sierpnia 2011 r. wywołała nieodwracalny skutek prawny. Organ odwoławczy wskazał Prezesowi ARR, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien po raz kolejny wnikliwie przeanalizować kwestię naruszenia przepisów prawa materialnego w postępowaniu prowadzonym przez Marszałka Województwa (...), w szczególności w zakresie art. 2 ust. 2 pkt 1 lit.a, art. 4 ust. 2 pkt3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2011 r. Nr 145, poz. 868), zwanej dalej "ustawą z dnia 19 grudnia 2003 r." oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2009 r. Nr 5, poz. 27), zwanego dalej "rozporządzeniem MRiRW z 16 grudnia 2008 r.", jak również art. 111 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 12342007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. urz. UE L 157 z 15.06.2011, str. 1), dalej zwanego "rozporządzeniem 543/2011", regulujących obowiązek kontroli danego podmiotu w zakresie spełnienia warunków wstępnego uznania grupy i zatwierdzenia planu dochodzenia do uznania, a także w zakresie zastosowania art. 193 rozporządzenia Rady (WE) nr 123412007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych ("rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku") (Dz. Urz. L 299 z 27 listopada 2007 r., s. 1), dotyczącego kontroli beneficjentów pod kątem stworzenia sztucznych warunków w celu otrzymania pomocy ze środków unijnych. Ponadto wskazano, że ponownej analizie należy poddać kwestię nieodwracalności skutków prawnych, jakie mogła wywołać decyzja Marszałka Województwa Mazowieckiego w związku z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu (Dz. U. z 2016 r. poz. 58), w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1419), zwaną dalej "ustawą z dnia 10 lipca 2015 r.", do wydania przez dyrektora oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego (zwanego dalej również "dyrektorem OT ARR") rozstrzygnięcia w prowadzonym przez niego na nowo postępowaniu w sprawie wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw.

4. W dniu 16 stycznia 2017 r. do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca zarzuca naruszenie:

1)

art. 138 § 2 k.p.a. polegające na uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia pomimo, że nie zaistniały ku temu żadne przesłanki określone w tym przepisie;

2)

art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na tym, że organ odwoławczy nie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa (...) w (...) z dnia (...) sierpnia 2011 r., w sytuacji, gdy ww. decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

3)

art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na uznaniu przez organ odwoławczy, że decyzja Marszałka Województwa (...) nr (...) z dnia (...) listopada 2011 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

4)

art. 156 § 2 k.p.a. polegające na uznaniu przez organ odwoławczy, że decyzja Marszałka Województwa (...) nr (...) z dnia (...) listopada 2011 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.

5)

art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. w zw. z art. 11 w zw. z art. 14 ust. 3 oraz 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. polegające na uznaniu, że w obecnie obowiązujących przepisach prawa jest organ, tj. dyrektor OT ARR, posiadający kompetencje do wydania decyzji w przedmiocie wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw za organizację producentów i zatwierdzenia planu dochodzenia do uznania.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, Strona wniosła o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145g 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a.;

- zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Zdaniem Skarżącego organ odwoławczy powinien wydać decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa, ponieważ nie została ona wydana z rażącym naruszenia prawa. Marszałek w sposób prawidłowy przeprowadził całe postepowanie i zebrał wszelkie dowody, jakie wymagały przepisy prawa w ówczesnym czasie oraz przeprowadził stosowną kontrolę przed wydaniem decyzji. Niezrozumiałe jest rozstrzygnięcie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w którym wydaje on decyzję uchylającą decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W przekonaniu Skarżącej decyzją organu odwoławczego jest krzywdząca ponieważ organ wskazuje, że Prezes Agencji Rynku Rolnego powinien stwierdzić nieważność decyzji Marszałka. W tej sytuacji Prezes ARR jest podległy Ministrowi i orzeknie stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka. Skarżąca w dobrej wierze złożyła do Marszałka wniosek o wydanie decyzji o wstępnym uznaniu grupy producentów owoców i warzyw za organizację i zatwierdzenie planu dochodzenia do uznania, załączyła wszelkie wymagane dokumenty, a teraz organy próbują podważyć tę decyzję. Próbuje się skarżącą pozbawić statusu wstępnego uznania, dzięki któremu mogła rozwijać się, inwestować, rozbudowywać infrastrukturę, poprawić efektywność gospodarczą oraz stabilizować ceny producentów. Decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji Marszałka spowoduje wszczęcie procedury odzyskiwania wcześniej otrzymanych środków z Unii Europejskiej.

Zdaniem Skarżącej Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi naruszył wskazany art. 138 § 2 k.p.a. albowiem nie zaszła żadna z przesłanek wskazanych w tym przepisie, która by uprawniała go do uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji - zdaniem Skarżącej - prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa (...) nie naruszył żadnych przepisów postępowania, wyjaśnił wszystko, zbadał wszystkie dowody, a zatem uchylenie decyzji w całości było niezasadne. Ani Minister, ani Prezes ARR nie mają racji, że decyzja Marszałka została wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem organ wydał decyzję zgodnie z obowiązującymi ówcześnie przepisami, przeanalizował dołączone i przedstawione dowody.

Skarżąca podkreśliła, że nie ma w chwili obecnej (w obowiązujących przepisach prawa) organu, który miałby kompetencje do wydania decyzji w przedmiocie wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw za organizację i zatwierdzenie planu dochodzenia do uznania, podzielając zdanie Prezesa ARR, który stwierdził, że na skutek wejścia w życie w dniu 3 października 2015 r. ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz innych ustaw zmianie uległa treść art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu. Zmiana polegała na tym, że uchylono dotychczasową treść punktu 1, która zawierała kompetencję do wydawania decyzji. Uznanie zatem przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, że Dyrektor OT ARR ma kompetencje do wydania decyzji o wstępnym uznaniu grupy producentów owoców i warzyw narusza wskazane przepisy materialne. Taka interpretacja przepisów prowadzi także do błędnego wniosku, że decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.

Ponadto zasadnym jest podkreślenie, że art. 138 § 2 k.p.a. powinien mieć zastosowanie tylko w ściśle określonych przypadkach, dotyczących naruszenia przez organ niższego stopnia przepisów procedury administracyjnej, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. W przedmiotowej sprawie Prezes ARR praktycznie nie prowadził postępowania dowodowego. Na tej podstawie nie jest prawidłowe uchylenie decyzji Prezesa ARR z powodu sporu pomiędzy organami co do wykładni przepisów ustawy.

5. W odpowiedzi na skargę - żądając jej oddalenia - podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W odniesieniu do zarzutu nr 1-2 skargi, tj. naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. polegającego na uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo nieistnienia ku temu żadnych przesłanek wskazanych w ww. przepisie, należy zauważyć, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać, sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Obie przesłanki wymienione w tym przepisie, których łączne wystąpienie warunkuje możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wystąpiły w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, że prezes ARR naruszył przepis art. 156 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że z uwagi na brak podstaw prawnych do orzekania obecnie w kwestii wstępnego uznawania grup, decyzja Marszałka Województwa (...) nr (...) z dnia (...) sierpnia 2011 r. wywołała nieodwracalny skutek prawny.

Nieodwracalność skutków prawnych, o jakiej mowa w art. 156 § 2 k.p.a., rozpatrywać należy nie w sferze faktów, a wyłącznie w płaszczyźnie obowiązującego prawa i środków prawnych, jakimi posługuje się w swym działaniu organ administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt: I OSK 444105). Skutek prawny decyzji będzie nieodwracalny, jeśli cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może skorzystać z drogi postępowania administracyjnego i stosować formy aktu indywidualnego. Dany akt wywołuje nieodwracalny skutek prawny wtedy, gdy ani przepis prawa materialnego, ani też przepisy procesowe, stanowiące podstawę działania organu administracji publicznej, nie czynią danego organu właściwym do cofnięcia tego właśnie skutku przez wydanie decyzji (wyrok WSA w Warszawie z dnia 2I lutego 2012 r., sygn. akt: I SA/Wa 89/11).

Jeśli skutki prawne decyzji mogą być zniesione w drodze postępowania administracyjnego, oznacza to, iż nie mają one charakteru nieodwracalnego (teza 2 wyroku SN z 6 kwietnia 1995 r., sygn. akt: III ARN 8/95). Nieodwracalność skutków prawnych, w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a., polega na tym, że organ administracji nie ma możliwości w ramach swoich kompetencji zmienić skutku, który nastąpił po wydaniu decyzji. Nieodwracalny skutek prawny to taki zatem, którego organ administracji nie może wyeliminować dostępnymi sobie środkami w procesie administracyjnym (tak wyrok NSA z dnia 27stycznia 2015 r., sygn. akt. I OSK 2639114; także wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 38/14). Nieodwracalność skutków prawnych oznacza w szczególności sytuację, w której poprzedni stan prawny nie może zostać przywrócony, gdy: przestał istnieć przedmiot, którego prawo dotyczyło, lub podmiot, któremu prawo przysługiwało, utracił zdolność do zachowania (wykonywania) owego prawa (odpadło dane prawo po stronie tego podmiotu) albo wygasła instytucja stanowiąca źródło prawa (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1585/12; por. także wyrok NSA z dnia 23 listopada 1987 r., sygn. akt I SA 1406/86; wyrok NSA z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1143/11; wyrok NSA, sygn. akt: I OSK 1585/12, 2014-01-23, J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2014, wyd. 13, s.656).

Organ II instancji, uzasadniając powyższe stanowisko wskazał na podstawy prawne, które upoważniają dyrektora oddziału terenowego Agencji Rynku Rolnego do wydania rozstrzygnięcia w potencjalnie prowadzonym przez niego na nowo postępowaniu w sprawie wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw. Wobec powyższegoSąd nie podziela stanowiska Skarżącej jakoby organ I instancji prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa (...) nie naruszył żadnych przepisów postępowania. Ponadto, należy zauważyć, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo wskazał Prezesowi ARR konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy w ramach ponownie prowadzonego przez niego postępowania. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. należy uznać z bezzasadny. Skoro zaś organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 2 k.p.a. to jako niezasadny należy także uznać zarzut niezastosowania przez ten organ trybu przewidzianego w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odnośnie zarzutów nr 3 i 4 skargi, tj. naruszenia art. 156 § 1pk 2 i § 2Kpa należy wskazać, że strona wskazuje w nich na decyzję Marszałka województwa (...) nr (...) z dnia (...) listopada 2011 r. Mając jednakże na uwadze, że przedmiotowa decyzja wydana w dniu (...) listopada 2011 r. dotyczy wstępnego uznania zupełnie innej grupy producentów owoców i warzyw, należy przyjąć, że miała miejsce oczywista pomyłka pisarska i intencją skarżącej było odniesienie się w ww. zarzutach do dotyczącej jej decyzji nr (...) z dnia (...) sierpnia 2011 r. Wobec powyższego, przedmiotowe zarzuty zostały rozpatrzone z odniesieniem się do decyzji Marszalka Województwa (...) o wstępnym uznaniu, wydanej Stronie skarżącej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegającego na uznaniu, że decyzja Marszałka Województwa (...) w (...) z dnia (...) sierpnia 2011 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy dokładnie wskazał, które przepisy w jego ocenie, zostały rażąco naruszone przez Marszałka Województwa (...) obszernie to uzasadniając. Organ II instancji słusznie stwierdza, że w decyzji Marszałka Województwa (...) zostały rażąco naruszone przepisy art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r., jak również przepisy § 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2008 r. poprzez brak zgromadzenia podczas kontroli (w tym podczas kontroli na miejscu, zarówno w siedzibie Spółki, jak też w gospodarstwach jej członków) jakichkolwiek dowodów potwierdzających informacje, które Strona przekazała w formie oświadczeń, pozwalających na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, niezbędne do orzeczenia o spełnieniu warunków wstępnego uznania za grupę producentów owoców i warzyw. Z naruszeniem ww. przepisów wiąże się naruszenie zasad postępowania administracyjnego, w tym zasad określonych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W tym kontekście również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak odmowy przez organ odwoławczy stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa (...) nr (...) z dnia (...) sierpnia 2011 r. należy uznać za bezzasadny.

W nawiązaniu do zarzutu naruszenia art. 156 § 2 k.p.a. polegającego na uznaniu przez organ odwoławczy, że decyzja Marszałka Województwa (...) nr (...) z dnia (...) sierpnia 2011 r., nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, należy zauważyć, że w motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia grudnia 2003 r. w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 10 lipca 2015 r., w zakresie określonym przepisami Unii Europejskiej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zadania i kompetencje właściwego organu państwa członkowskiego w zakresie rynku owoców i warzyw wykonuje dyrektor oddziału OT ARR, w tym dokonuje powiadomień, przekazuje informacje oraz wydaje decyzje w sprawach wymienionych w tym przepisie.

Z kolei na mocy art. 11 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r., do postępowań w sprawach wymienionych w tym przepisie, w tym do wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw, wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast w świetle art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia I0 lipca 2015 r., w przypadku gdy decyzja w sprawach wskazanych w art. 11 została wydana na podstawie przepisów dotychczasowych, do stwierdzenia nieważności decyzji właściwy jest Prezes ARR, przy czym jeżeli decyzja została wydana przez ministra właściwego do spraw rynków rolnych, właściwy jest ten minister.

Zgodnie zaś z art. 14 ust. 3 przywołanej ustawy w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji w sprawach wskazanych w art. 11, po dniu jej wejścia w życie, organem właściwym do rozstrzygania w sprawach wskazanych w art. 11 jest dyrektor OT ARR. Z przepisu tego wynika zatem, że w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw, po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. organem właściwym do rozstrzygania w sprawach wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw jest dyrektor OT ARR. Do rozstrzygania w sprawach wskazanych w art. 11, w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. stosuje się natomiast przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r., w brzmieniu nadanym jej ustawą z dnia I0 lipca 20I5 r. (art. 14 ust. 4 ustawy z dnia I0lipca 2015 r.).

W odnośnie zarzutu nr 5 skargi organ odwoławczy wskazał, że katalog spraw wymienionych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia I9 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, w zakresie których dyrektor OT ARR jest uprawniony do wydawania decyzji, ma charakter otwarty. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, organ ten, w zakresie określonym przepisami unii Europejskiej, wydaje decyzje również w sprawach innych niż wymienione wprost w pkt I - 4, dotyczących rynków owoców i warzyw. Przepis ten może zatem stanowić podstawę wydania decyzji w sprawach wprost niewymienionych w art. 2 ust. 1 pkt I - 4 ustawy, o której mowa, a określonych w przepisach unijnych.

W uzasadnieniu decyzji Prezesa ARR kwestia możliwości zastosowania tego rozwiązania prawnego została pominięta, co zauważył organ odwoławczy. W świetle przytoczonych przepisów należy stwierdzić, że w omawianym zakresie krajowe przepisy zawierają normę uprawniającą obecnie dyrektora OT ARR do orzekania w przedmiocie wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw, po uprzednim stwierdzeniu nieważności decyzji w tej sprawie. Kwestia istnienia podstaw materialnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji Marszalka Województwa (...) przez Prezesa ARR) powinna być badana i ostatecznie rozstrzygnięta przez OT ARR w prowadzonym na nowo postępowaniu w sprawie wstępnego uznania grupy producentów owoców i warzyw, a nie w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym przez prezesa ARR, którego wynikiem jest zaskarżona decyzja. Prezes Agencji Rynku Rolnego, wydając decyzję nr (...) z dnia (...) maja 2016 r., niejako wyręczył dyrektora OT ARR z badania tej kwestii.

Nie można zatem zgodzić się z argumentem organu I instancji o braku możliwości podjęcia stosownego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, a tym samym zaistnieniu z tego powodu nieodwracalnych skutków prawnych, uniemożliwiających usunięcie pierwotnej decyzji o wstępnym uznaniu grupy producentów z obiegu prawnego. Mając na względzie powyżej przytoczoną argumentację, która również znalazła swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji MRiRW, ww. zarzut naruszenia art. 156 § 2 k.p.a., jak również naruszenia art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. należy uznać za bezzasadny.

Mając na uwadze stan faktyczny i stan prawny sprawy oraz przedstawione powyżej argumenty należało - stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. - orzec jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.