Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 647619

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 16 września 2009 r.
V SA/Wa 375/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA-Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.).

Sędziowie WSA: Mirosława Pindelska, Dorota Mydłowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia (...) stycznia 2009 r. nr (...) w przedmiocie płatności obszarowych;

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi wniesionej przez M. W. reprezentowanego przez pełnomocnika - A. W. (będącego jego ojcem), jest decyzja Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z (...) stycznia 2009 r. nr (...).

Zaskarżonym orzeczeniem Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego Agencji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura (...) Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z (...) maja 2008 r. o przyznaniu płatności do gruntów rolnych na rok 2007 w pomniejszonej wysokości oraz o odmowie przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych.

Swoją decyzję Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego Agencji wydał w następującym stanie faktycznym:

W dniu (...) kwietnia 2007 r. M. W., reprezentowany przez pełnomocnika (tj. ojca - A. W.), złożył w Biurze (...) ARiMR w S. wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych i płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007. We wniosku zadeklarował grunty rolne o łącznej powierzchni użytków rolnych 15,67 ha, w tym do płatności uzupełniającej do powierzchni grupy upraw podstawowych (w skrócie: UPO) - 8,89 ha, a do płatności uzupełniającej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (zwanej płatnością zwierzęcą) - 6,78 ha.

Następnie, z akt sprawy wynika, iż wniosek M. W. został poddany kontroli kompletności, która wykazała błędy co do działek w nim zadeklarowanych, oznaczonych identyfikatorami A, B, C i D. W związku z tymi ustaleniami pismem z 4 czerwca 2007 r. Oran wezwał pełnomocnika wnioskodawcy do uzupełnienia stwierdzonych braków w trybie art. 64 § 2 k.p.a. W odpowiedzi, pełnomocnik występujący w sprawie złożył korektę wniosku, dokonując tym samym jego uzupełnienia i oznaczając przy tym działkę C jako 0,16 ha PZ i działkę G jako 2,98 ha UPO.

Dalej, wniosek M. W. został poddany kontroli administracyjnej, która wykazała nieprawidłowości w odniesieniu do działek oznaczonych numerami (...),(...),(...) oraz, że wskaźnik DJP (decydujący o wysokości płatności zwierzęcej) jest równy zero. W odpowiedzi na wezwanie organu z 9 listopada 2007 r. dotyczące tych nieprawidłowości pełnomocnik strony złożył oświadczenie, w którym to podtrzymał deklarowaną we wniosku powierzchnię użytków rolnych. Wyjaśnił też, że zwierzęta w gospodarstwie są zarejestrowane na niego - tj. A. W., a nie na wnioskodawcę.

Nadto, w dniu 28 sierpnia 2008 r. w gospodarstwie strony została przeprowadzona kontrola na miejscu metodą inspekcji terenowej. W raporcie z tejże kontroli wskazano na błąd DR13+ mający wpływ na naliczanie, a polegający na stwierdzeniu, iż zadeklarowana powierzchnia działek rolnych jest większa od powierzchni stwierdzonej. Kod ten zastosowano w stosunku do działek rolnych oznaczonych identyfikatorami: G, E, F, J i S. Raport ten został przekazany stronie, która nie zgłosiła w terminie żadnych uwag do niego.

Na podstawie takiego materiału dowodowego Kierownik Biura (...) Agencji w S. w dniu (...) maja 2008 r. wydał decyzję, którą przyznał płatności do gruntów rolnych na rok 2007 w pomniejszonej wysokości oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych.

Strona w ustawowym terminie odwołała się od tej decyzji wskazując, że w jej przekonaniu niesprawiedliwie otrzymała zaniżone płatności.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że orzekając w niniejszej sprawie wzięto pod uwagę cały materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu, w tym wyniki kontroli na miejscu i oświadczenia złożone przez stronę.

Dalej podniósł, iż w kontroli na miejscu wykryto nieprawidłowości polegające na zawyżeniu powierzchni użytków rolnych na działkach G, E, F, J i S. Zaniżenie powierzchni stwierdzono natomiast na działce H. Na tej podstawie ustalono powierzchnię stwierdzoną dla płatności UPO i JPO. W konsekwencji do ubiegania się o płatności zakwalifikowano obszar 14,75 ha jako obszar stwierdzony, tj. spełniający wszystkie warunki do przyznania płatności. Ustalono tym samym, że różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wyniosła 0,92 ha, a więc (...)%. Jednocześnie organ wyjaśnił sposób obliczenia procentowej różnicy między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną, stosując się w tym zakresie do art. 50 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. Następnie wyjaśnił, iż skoro różnica procentowa wskazana powyżej przekracza 3% ale nie przekracza 30%, to zgodnie z art. 138 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. kwota płatności jaka ma być przyznana winna być pomniejszona w przedmiotowym roku o dwukrotną wykrytą różnicę, co daje w niniejszej sprawie kwotę pomniejszenia wynoszącą 554,83 zł O tę właśnie kwotę organ pomniejszył płatność gruntową przyznaną stronie.

W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił przyczyny odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej oraz płatności zwierzęcej.

Co do UPO organ wskazał, że strona zadeklarowała we wniosku do tej płatności powierzchnię 8,89 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona po uwzględnieniu wyników kontroli wyniosła 7,34 ha, a tym samym procentowa wysokość rozbieżności wyniosła 21,12. Organ wyjaśnił również, że z uwagi na to, iż stwierdzona procentowa różnica przekroczyła 20%, to na podstawie art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. należało odmówić przyznania pomocy, do której rolnik byłby uprawniony na dany rok.

Odnośnie płatności zwierzęcej organ wyjaśnił, że wziął pod uwagę oświadczenie złożone przez pełnomocnika strony, zgodnie z którym wszystkie zwierzęta znajdujące się w gospodarstwie znajdują się w siedzibie stada zarejestrowanej na A. W. Wskazał przy tym, powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309 ze zm.), że płatność zwierzęca przysługuje do powierzchni trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na dany rok, nie większej jednak niż powierzchnia ustalona jako iloraz liczby zwierząt w okresie referencyjnym (tj. od 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r.) przeliczonych na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) i współczynnika 0,3 oraz nie większej niż powierzchnia trwałych użytków zielonych lub powierzchnia upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych, do której została przyznana w 2006 r. płatność uzupełniająca do trwałych użytków zielonych lub do powierzchni upraw traw. I dalej, zważywszy że strona złożyła pierwszy wniosek o płatności do gruntów rolnych w 2004 r., w odniesieniu do niej zastosowanie znajduje okres referencyjny trwający od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. W tym okresie strona nie miała zwierząt, które byłyby na nią zarejestrowane lub byłyby zgłoszone przez nią do rejestru. Z tego też powodu należało-jak wyjaśnił organ-odmówić przyznania płatności zwierzęcej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji pełnomocnik skarżącego - M. W. podniósł, iż nie zgadza się z tą decyzją i jej nie rozumie. Jest ona krzywdząca i niesprawiedliwa, dlatego wniósł o ponownego rozpatrzenie sprawy i przyznanie dopłat unijnych.

Podał, że w piśmie, które otrzymał stwierdzono, iż "nie zgadza się stan powierzchni działek ewidencyjnych oraz zwierzęta i to było powód, który spowodował", że nie wypłacono dopłat unijnych. Stwierdził dalej, że zgadza się z tym, iż niedokładnie podał powierzchnię działek. Została ona spisana z wyrysów działek i mapek geodezyjnych. Natomiast odnośnie zwierząt pełnomocnik wskazał, iż figurują one na niego. Jednocześnie zaznaczył, że przekazał gospodarstwo na syna w 2003 r. Przy czym podniósł też, że jego 17-letni syn do tej pory nie ma numeru gospodarstwa i nie mógł w związku z tym do tej pory przekazać mu formalnie zwierząt.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego Agencji wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, a w przypadku nieuwzględnienia tego żądania - o oddalenie jako niezasadnej.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, że skarga winna być wniesiona za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, natomiast w niniejszej sprawie skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu w dniu (...) stycznia 2009 r., pomimo prawidłowego pouczenia o trybie wnoszenia skargi zawartego w skarżonej decyzji.

Natomiast ustosunkowując się do zarzutów skargi organ w całości podtrzymał swoje argumenty i stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dodatkowo wyjaśnił, że kontrola na miejscu ustaliła obszar użytków rolnych, które kwalifikują się do płatności, to jest znajdują się w posiadaniu wnioskodawcy i są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, a w przypadku płatności uzupełniających - dodatkowo prowadzona jest na nich określona uprawa kwalifikująca się do tego rodzaju płatności na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności. Organ dodał też, że skarżący w dniu (...) kwietnia 2004 r. złożył w Biurze (...) ARiMR w S. wniosek o wpis do ewidencji producentów. W tym samym dniu otrzymał zaświadczenie o nadanym numerze ewidencyjnym. Wymienionych czynności dokonał wówczas-jako osoba niepełnoletnia-przez swojego przedstawiciela ustawowego A. W. Począwszy od 2004 r. skarżący ubiega się o przyznanie płatności do gruntów rolnych. Odnośnie rejestracji zwierząt organ podniósł, że w systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt występuje tylko A. W., który od dnia (...) marca 2003 r. posługuje się numerem ewidencji producentów (...).

W piśmie procesowym z 21 kwietnia 2009 r. skarżący poinformował, że złożoną skargą zaskarża decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji w części dotyczącej odmowy przyznania płatności uzupełniającej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

I. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż przed rozpoznaniem skargi należało rozważyć wniosek o jej odrzucenie zawarty w odpowiedzi na skargę.

Analizując sprawę w tym zakresie Sąd uznał, iż wskazany wniosek organu nie jest zasadny. Przede wszystkim Sąd zaznacza, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 26 stycznia 2009 r. Zatem, od tej daty biegł 30-dniowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, który to upływał w dniu 25 lutego 2009 r. W dniu 27 stycznia 2009 r. skarżący nadał skargę w urzędzie pocztowym, przy czym błędnie skierował ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się bowiem za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.)). Z tego też powodu, przy piśmie z 30 stycznia 2009 r. skarga została przekazana przez Sąd do Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w W. jako organu właściwego, stosownie do treści ww. przepisu, i została doręczona temu organowi w dniu 9 lutego 2009 r. (na co wskazuje zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sądowych - k. 4). Tym samym, tj. wobec upływu 30-dniowego terminu na wniesienie skargi w niniejszej sprawie w dniu 25 lutego 2009 r. oraz przekazania przez Sąd skargi do właściwego organu w dniu 9 lutego 2009 r. należało przyjąć, iż skarga ta została wniesiona z zachowaniem trybu i w ustawowym terminie, a wobec tego podlega rozpoznaniu.

II. Po rozpoznaniu skargi Sąd uznał, iż zarzuty w niej podniesione nie są trafne, a zaskarżona decyzja jest zasadna, dlatego też należało przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przed wskazaniem przyczyn oddalenia skargi i odniesieniem się do podniesionych w niej zarzutów Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest kontrola legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy - czy to prawa materialnego, czy też przepisów postępowania - sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd nie jest natomiast władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego (w tym przypadku przyznać bądź odmówić przyznania płatności uzupełniających - zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze). O uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzyga bowiem właściwy organ administracji.

Badając niniejszą sprawę w ramach ww. przepisów i w oparciu o akta sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które winny skutkować wzruszeniem zaskarżonej decyzji.

III. Postępowanie administracyjne będące przedmiotem kontroli Sądu, zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z (...) kwietnia 2007 r. o przyznanie m.in. płatności do gruntów rolnych na rok 2007, w tym płatności uzupełniającej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz płatności zwierzęcej.

Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 44, poz. 262) do postępowań w sprawach przyznania płatności lub płatności cukrowej, o których mowa w art. 1, tj. ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217 i Nr 99, poz. 666), wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa z dnia 29 lutego 2008 r. o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz o opłacie skarbowej weszła w życie z dniem 15 marca 2008 r. (art. 13). W związku z powyższym w niniejszej sprawie należało stosować ustawę z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217 i Nr 99, poz. 666).

Jednocześnie wskazać trzeba, iż w związku z członkostwem Polski w Unii Europejskiej, bezpośrednie zastosowanie w niniejszej sprawie miały także akty normatywne wydane przez organy Unii Europejskiej, tj. rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. Urz. UE L 270 z 21.10.2003, str. 1, z późn. zm.); rozporządzenie Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystanie odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20 listopada 2004, str. 1 ze zm.); i rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30 kwietnia 2004, s. 18). Określają one zasady przyznawania dopłat do gruntów, ale także upoważniają organy państwowe do stosowania sankcji krajowych przeciwko producentom.

IV. Przechodząc do analizy niniejszej sprawy Sąd przypomina, iż skarżący w piśmie procesowym z 21 kwietnia 2009 r. ograniczył skargę na decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji z (...) stycznia 2009 r. do tej jej części, która dotyczy odmowy przyznania płatności uzupełniającej. Sąd przypomina także, iż skarżący występując o płatności do gruntów rolnych na 2007 rok, zadeklarował grunty rolne o łącznej powierzchni użytków rolnych 15,67 ha, w tym do płatności uzupełniającej do powierzchni grupy upraw podstawowych zadeklarował 8,89 ha, a do płatności uzupełniającej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęcej) - 6,78 ha.

V. Następnie wskazać należy, iż na wszystkich działkach zadeklarowanych do płatności przez skarżącego została przeprowadzona kontrola metodą inspekcji terenowej. Inspektorzy terenowi przeprowadzający tę kontrolę wykryli nieprawidłowości polegające na zawyżeniu powierzchni użytków rolnych na działkach G, E, F, J i S. W konsekwencji kontrola na miejscu przeprowadzona w gospodarstwie skarżącego wykazała, że powierzchnia zadeklarowana we wniosku przez skarżącego m.in. do płatności uzupełniającej do powierzchni grupy upraw podstawowych została zawyżona o 1,5 ha, a to stanowi ponad 20% powierzchni stwierdzonej. Tym samym organ, stosując się do treści art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. zobowiązany był odmówić przyznania wnioskowanej płatności. Przepis ten stanowi bowiem, że jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, (...) przekracza obszar stwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 i 5 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% obszaru stwierdzonego. Jeśli różnica ta przekracza 20% obszaru stwierdzonego, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. I ta ostania sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie w zakresie powyżej opisanym.

Oceniając skarżoną decyzję w tej części Sąd nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości w działaniu organu. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo i prawidłowo zastosowano przepisy prawa. Nadto należy dodać, iż sam pełnomocnik skarżącego przyznał w skardze, iż niedokładnie podał powierzchnie działek zadeklarowanych we wniosku. Zarzutów w tym zakresie nie przedstawił. W konsekwencji stwierdzić trzeba, iż organ zgodnie z prawem odmówił stronie przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych.

Dodatkowo należy wyjaśnić, iż na okoliczność ustalenia czy producenci spełniają warunki do przyznania wnioskowanej płatności ustawodawca przewidział kontrole, stanowiąc jednocześnie, że z czynności kontrolnych osoba je przeprowadzająca sporządza raport. Świadczy o tym przepis art. 31 ust. 6 ww. ustawy krajowej. Natomiast, zgodnie z art. 30 ust. 2 tej ustawy, Prezes Agencji może powierzyć przeprowadzanie kontroli jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi. Do określenia w drodze rozporządzenia tych warunków ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 34 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy).

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzanie kontroli dotyczących płatności do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz roślin energetycznych przeznaczonych na cele energetyczne (Dz. U. Nr 57, poz. 383), przeprowadzanie kontroli może być powierzone jednostce organizacyjnej, która:

zatrudnia, w liczbie zapewniającej sprawne wykonywanie powierzonych kontroli, osoby, które:

a)

posiadają wykształcenie wyższe w zakresie rolnictwa lub ogrodnictwa, lub wykształcenie średnie rolnicze lub ogrodnicze albo wykształcenie wyższe w zakresie geodezji i kartografii lub wykształcenie średnie geodezyjne - odpowiadające zakresowi powierzonych im czynności kontrolnych,

b)

posiadają, w przypadku osób zatwierdzających raporty z prac w zakresie ustalania powierzchni działek rolnych, uprawnienia zawodowe w zakresie określonym w art. 43 pkt 1, 2, 5 lub 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, z 2006 r. Nr 170, poz. 1217 oraz z 2007 r. Nr 21, poz. 125),

c)

zostaną przed podjęciem czynności kontrolnych przeszkolone, w zakresie odpowiadającym powierzonym im czynnościom;

oraz zapewnia:

a)

sprzęt pomiarowy i informatyczny w liczbie umożliwiającej sprawne wykonywanie pomiarów geodezyjnych,

b)

sprzęt informatyczny i oprogramowanie zapewniające przetwarzanie danych, zgodnie z systemem informatycznym posiadanym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa,

c)

środki transportu zapewniające sprawne wykonywanie powierzonych kontroli.

Z powyższych przepisów wynika, że kontrola na miejscu w niniejszej sprawie była nie tylko prawnie możliwa, ale także, że musiała być przeprowadzona przez osoby do tego fachowo przygotowane - tj. posiadające nie tylko odpowiedni sprzęt, ale również niezbędną wiedzę. Sporządzony z tej kontroli raport musiał być natomiast zatwierdzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia zawodowe.

W wyroku z 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 492/07 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił znaczenie dowodowe protokołu kontroli w sprawach dotyczących wniosku producenta o przyznanie płatności. Wskazał, iż o wadze dowodu z protokołu kontroli świadczy fakt, że kontrole przeprowadzane mogą być tylko przez określone podmioty. Dowodom tym, właśnie z racji przeprowadzania kontroli przez podmioty wyspecjalizowane (dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi) i bezstronne, co do zasady przypisać należy przymiot wiarygodności.

W kontekście powyższego oraz mając na względzie raport z czynności kontrolnych znajdujący się w aktach niniejszej sprawy Sąd ponownie zaznacza, iż nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, także z przyczyn w niej nie podniesionych. W szczególności Sąd nie znalazł podstaw do podważenia wyników kontroli na miejscu przeprowadzonej w niniejszej sprawie poprzez-na przykład-uznanie ich za nierzetelne czy niewiarygodne. Kontrola ta-zdaniem Sądu-ustaliła obszar tych użytków rolnych, które kwalifikują się do płatności uzupełniającej, a więc znajdują się w posiadaniu wnioskodawcy, są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej i jest na nich prowadzona określona uprawa kwalifikująca się do tej płatności.

VI. Zdaniem Sądu, organ słusznie też odmówił wnioskodawcy przyznania płatności zwierzęcej.

Analizując sprawę w tej części należy zauważyć, iż szczegółowe warunki i tryb przyznawania tej płatności uregulowano w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309 ze zm.).

Zgodnie z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, płatność zwierzęca w danym roku kalendarzowym przysługuje, jeżeli:

1)

rolnik w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, które w tym okresie były wpisane lub zostały przez tego rolnika zgłoszone do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt;

2)

na podstawie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych złożonego w 2006 r. rolnikowi przyznano płatność uzupełniającą do powierzchni trwałych użytków zielonych lub do powierzchni upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych.

Stosownie do ust. 2 ww. przepisu, płatność zwierzęca przysługuje do powierzchni trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na dany rok, nie większej jednak niż powierzchnia ustalona jako iloraz liczby zwierząt, o których mowa w ust. 1 pkt 1, przeliczonych na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) i współczynnika 0,3 oraz nie większej niż powierzchnia trwałych użytków zielonych lub powierzchnia upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych, do której została przyznana płatność określona w ust. 1 pkt 2.

Kierując się powyższym wskazać trzeba, iż skarżący wystąpił po praz pierwszy z wnioskiem o przyznanie płatności do gruntów rolnych w 2004 r. Tym samym badając sprawę w zakresie płatności zwierzęcej należało uwzględniło okres referencyjny wyżej wskazany, tj. od 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r. W tym okresie, jak ustalił organ w toku postępowania, skarżący nie miał zwierząt, które byłyby na niego zarejestrowane lub zgłoszone przez niego do rejestru. Skarżący dopiero w dniu 9 lutego 2009 r. zarejestrował siedzibę stada, natomiast we wcześniejszym okresie nie posiadał zwierząt w swoim gospodarstwie. Zwierzęta w badanym okresie referencyjnym były zarejestrowane jedynie na ojca skarżącego (tj. jego pełnomocnika w sprawie). Dane te wynikają zarówno z notatki służbowej z 9 marca 2009 r. Biura (...) Agencji w S. (znajdującej się w aktach administracyjnych), jak również z oświadczenia pełnomocnika skarżącego.

W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, iż wnioskując o przyznanie płatności zwierzęcej skarżący nie spełniał jednej z przesłanek warunkujących przyznanie tej płatności. W takiej sytuacji brak było podstaw do wydania pozytywnego orzeczenia również i w tym zakresie.

Jednocześnie zauważyć należy, iż skarżący jest wpisany do ewidencji producentów i został mu nadany numer ewidencyjny, stosownie do przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.), i od 2004 r. ubiega się o przyznanie płatności do gruntów rolnych. Tym samym twierdzenie pełnomocnika skarżącego o braku nadania skarżącemu numeru ewidencji producentów i w związku z tym braku możliwości formalnego przekazania mu zwierząt przez ojca, jest całkowicie niezrozumiałe. Jak wynika z akt sprawy, wprawdzie do dnia wydania skarżonej decyzji do takiego przekazania nie doszło, jednakże nie było to niemożliwe, skoro w dniu (...) lutego 2009 r. skarżący zarejestrował na siebie siedzibę stada.

Z wymienionych powodów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.