Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1675576

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 3 czerwca 2013 r.
V SA/Wa 2975/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Sowiński.

Sędziowie WSA: Irena Jakubiec-Kudiura, Dorota Mydłowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi E. Z. G. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) października 2012 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji o odmowie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.

1.

uchyla zaskarżone postanowienie;

2.

zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz r. pr. A. W., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi, złożonej przez E. Z. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) października 2012 r. nr (...) w przedmiocie niedopuszczalności skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) lipca 2012 r. utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr (...) z dnia (...) stycznia 2010 r. o odmowie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 9 października 2009 r. do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) wpłynął wniosek E. Z. G. dotyczący umorzenia należności ustalonej decyzją z dnia (...) grudnia 2008 r.

Decyzją z dnia 2 grudnia 2008 r. Prezes ARiMR odmówił umorzenia, uzasadniając to niespełnieniem przez wnioskodawcę przesłanek określonych w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 107, poz. 733 z późn. zm.).

W dniu 25 stycznia 2010 r. E. Z. G. wniósł od powyższej decyzji odwołanie, po rozpatrzeniu którego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał decyzję z dnia (...) maja 2010 r., którą utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARiMR.

Od powyższej decyzji E. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 marca 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję.

W związku z powyższym wyrokiem, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po zgromadzeniu i stosownej analizie materiału dowodowego w sprawie, wydał w dniu (...) lipca 2012 r. decyzję, którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa ARiMR z dnia (...) stycznia 2010 r. o odmowie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. W powyższej decyzji zawarte było pouczenie, iż w terminie 30 dni od jej doręczenia, strona może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

W dniu 24 lipca 2012 r., a wiec w terminie przysługującym do wniesienia skargi do WSA na ww. decyzję, wpłynęło pismo z dnia 21 lipca 2012 r. zatytułowane jako "odwołanie", skierowane do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Pismem z dnia 10 sierpnia 2012 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wezwał stronę do czytelnego, pisemnego sprecyzowania treści żądania i jednoznacznego wypowiedzenia się, czy wnosi skargę na decyzję z dnia (...) lipca 2012 r., czy jest to wniosek w innej sprawie. W tymże piśmie strona została pouczona, że w przypadku braku sprecyzowania żądania w terminie 7 dni, będzie to skutkowało stwierdzeniem przez Ministra niedopuszczalności odwołania. Przedmiotowe wezwanie zostało odebrane przez E. G. w dniu 16 sierpnia 2012 r. i nie udzielił on na nie odpowiedzi.

W związku z powyższym, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia (...) października 2012 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez stronę.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że powziął wątpliwości co do charakteru pisma, które wpłynęło w dniu 24 lipca 2012 r., stąd wezwał stronę do sprecyzowania żądania. W związku z brakiem odpowiedzi w zakreślonym terminie oraz prawidłowym pouczeniem zawartym w decyzji z dnia (...) lipca 2012 r. a także faktem, że od wydanej decyzji nie przysługiwało odwołanie, a jedynie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ na podstawie przepisu art. 134 k.p.a. stwierdził w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania.

W skardze na to postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, E. Z. G. domagał się jego uchylenia i zasadzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1)

art. 52 § 1 p.p.s.a. przez chybione przyjęcie, iż skarżącemu nie przysługuje skarga na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) lipca 2012 r. nr (...), podczas gdy w dniu 24 lipca 2012 r. wniósł skargę na powyższą decyzję,

2)

art. 49 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że badanie warunków formalnych złożonej przez skarżącego skargi należy do organu, podczas gdy faktycznie należy do sądu,

3)

art. 57 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż skarga E. Z. G. z dnia 24 lipca 2012 r. nie czyni zadość wymaganiom zawartym w art. 57 p.p.s.a., podczas gdy z treści złożonego pisma wynika, iż intencją skarżącego było wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Rozwijając powyższe zarzuty, skarżący podkreślił, ż organ nie powinien kierować się tytułem pisma, ale uwzględnić jego treść z której wynika, że dążył do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu II instancji. Dlatego złożone pismo powinno być zakwalifikowane jako skarga na decyzję.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, pamiętając, że zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawa prawna, uznał, że skarga jest zasadna.

Na wstępie Sąd podkreśla, że pismo E. G. z dnia 24 lipca 2012 r. wpłynęło w terminie przysługującym do wniesienia skargi do WSA. Poza nazwą "Odwołanie", wskazywało numer decyzji administracyjnej, a także intencje skarżącego: "w związku z otrzymaniem decyzji (...) pragnę odwołać się". W tym kontekście, za nie mające podstaw należy uznać żądanie organu wzywające do wyjaśnienia charakteru przedmiotowego pisma i zapytanie czy jest to może wniosek złożony w innej sprawie. Z akt administracyjnych nie wynika, aby przed organem administracyjnym toczyły się równolegle jakieś inne postępowania administracyjne dotyczące E. G. Należy także mieć na uwadze fakt, iż w przedmiotowej sprawie nie przysługiwał skarżącemu środek w postaci odwołania, a tylko skarga do sądu administracyjnego. Ponadto, przepis art. 57 p.p.s.a. nie wymaga od skarżącego dokładnego określenia w skardze jego żądań. Wystarczy, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, ogólne określenie przez skarżącego, w jakim zakresie oczekuje on od Sądu ochrony lub jakie jego dobro zostało naruszone (por. wyr. NSA z dnia 15 maja 1998 r., SA/Rz 87/98.). W tej sytuacji, należało przyjąć, że jest to skarga na decyzję i nie przywiązywać nadmiernej wagi do tytułu pisma, gdyż na podstawie jego treści, można było od razu ocenić intencje strony, które w niniejszej sprawie były jasne.

Dlatego też, Sad uznał za niezasadne zastosowanie tu przez organ przepisu art. 134 k.p.a. i stwierdzenie w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania.

Z tych wszystkich względów na podstawie przepisu art. 145 § 1 ust. 1 pkt c orzeczono jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.