V SA/Wa 2672/08 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - OpenLEX

V SA/Wa 2672/08 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 536666

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2009 r. V SA/Wa 2672/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Wrzesińska-Jóźków.

Sędziowie: WSA Mirosława Pindelska, NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) lipca 2008 r. nr (...) w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie wymiaru należności celnych oraz ustanowienia ostatecznego środka ochrony w postaci opłaty celnej dodatkowej

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi z 26 sierpnia 2008 r. wniesionej przez D. sp. z o.o. (uprzednio V. sp. z o.o.) w W. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z (...) lipca 2008 r. nr (...), utrzymująca w mocy, w części dotyczącej wymiaru należności celnych, decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z (...) listopada 2003 r. o uznaniu zgłoszenia celnego z (...) grudnia 2000 r. za nieprawidłowe w zakresie należności celnych i podatkowych (towar obciążono opłatą celną dodatkową).

Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu (...) grudnia 2000 r. wg SAD (...) Agencja Celna "K." działająca w imieniu "V." Sp. z o.o. w W. zgłosiła w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci żelazek z nawilżaczem, pochodzących z C. Do zgłoszenia celnego importer załączył m.in. fakturę nr (...) z dnia (...)10.2000 r. na kwotę (...), certyfikat pochodzenia, Packing list, dokumenty przewozowe oraz deklarację wartości celnej. Na podstawie ww. dokumentów ustalono wartość celną towaru i dokonano wymiaru długu celnego.

Następnie w wyniku kontroli postimportowej dokumentów, dokonanej przez funkcjonariuszy Wydziału Kontroli Wewnętrznej Izby Celnej w W. stwierdzono, że w zgłoszeniu celnym nr (...) z dnia (...)12.2000 r. nie została pobrana dodatkowa opłata celna ustanowiona decyzją Ministra Gospodarki, opublikowaną w Monitorze Polskim Nr 32, poz. 666 z 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci dodatkowej opłaty celnej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z C.

Wobec powyższego postanowieniem z dnia (...).06.2002 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. na podstawie art. 165 § 1, 2 i 4 Ordynacji podatkowej wszczął postępowanie celem ustalenia prawidłowej wartości celnej i kwoty długu celnego.

Następnie decyzją z dnia (...)11.2003 r. nr (...) uznał zgłoszenie celne zawarte w SAD nr (...) za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej towaru, należności celnych i podatkowych.

Po rozpoznaniu odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia (...) czerwca 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji w zakresie wymiaru należności celnych, natomiast w odniesieniu do należności podatkowych uchylił ją i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ celny I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że sporna w sprawie jest zasadność naliczenia przez organy celne opłaty celnej dodatkowej ustanowionej ww. decyzją Ministra Gospodarki. Zgodnie z tą decyzją do dnia (...) września 2004 r. wprowadzono ostateczny środek ochronny w formie opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z C. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w W., żaden z dokumentów przewozowych przedstawionych przez Spółkę V. nie został wystawiony przed dniem 18 października 2000 r., czyli przed dniem wejścia w życie przedmiotowej decyzji Ministra Gospodarki. Za niemające znaczenia dla sprawy uznano wyjaśnienia Spółki, iż żelazka zostały nabyte bezpośrednio u producenta na zasadzie zakupu ex-works i że przedstawiciel odebrał towar od producenta w dniu 15 października 2000 r. Organ odwoławczy stwierdził, że warunkiem określonym w ustawie do niestosowania ostatecznego środka ochronnego nie jest data rozpoczęcia transportu, ale data wystawienia dokumentów przewozowych.

Spółka V. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się wzruszenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. w części utrzymującej w mocy decyzję organu celnego I instancji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. Skarżąca podniosła, że w trakcie postępowania przedstawione zostały m.in. list przewozowy packing list wystawiony 15 października 2000 r. oraz dokument nr (...) z tej samej daty, określający i zawierający wszystkie elementy wymagane do uznania go za dokument przewozowy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2005 r. sygn. akt 2694/04 uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku i zasądził od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że organy celne obu instancji nie oceniły zebranego w sprawie materiału dowodowego, uznając arbitralnie, że przedstawiony przez Spółkę Packing list z 15 października 2000 r. nie jest dokumentem przewozowym w rozumieniu art. 24 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. Nr 157, poz. 1027). Za trafne uznano stanowisko strony, iż dokonując wykładni pojęcia "dokument przewozowy" należy odwołać się do treści art. 779 i 780 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.). W związku z powyższym, w ocenie Sądu I instancji, nie było przeszkód prawnych do uznania dokumentu Packing list za dokument przewozowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał jednak, aby skarżąca Spółka wykazała spełnienie wymogów do zwolnienia od obowiązku uiszczenia opłaty celnej dodatkowej. Organy celne I i II instancji nie dokonały praktycznie żadnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie zauważyły sprzeczności pomiędzy przedłożonymi przez stronę dokumentami. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w W. przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien rozważyć istniejące sprzeczności.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z (...) lipca 2008 r. nr (...), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z (...) listopada 2003 r. w zakresie wymiaru należności celnych.

Organ odwoławczy opisał przebieg uzupełniającego postępowania dowodowego i wskazał, iż przedmiotem sporu w sprawie jest zasadność naliczenia przez organy celne opłaty celnej dodatkowej ustanowionej decyzją Ministra Gospodarki z dnia (...) października 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących C. (M.P. Nr 32, poz. 666). Zgodnie z ww. decyzją do dnia (...).09.2004 r. wprowadzono ostateczny środek ochronny w formie opłaty celnej dodatkowej na przywóz elektrycznych żelazek do prasowania, klasyfikowanych według kodu PCN 851640, w podziale na żelazka z nawilżaczem klasyfikowane według kodu PCN 8516 40 10 O i pozostałe klasyfikowane według kodu PCN 8516 40 90 0 pochodzących z C. Republiki Ludowej. Stosownie do art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. Nr 157, poz. 1027) ostateczny środek ochronny stosuje się do towaru dopuszczonego do obrotu na polskim obszarze celnym od dnia wejścia w życie decyzji o ustanowieniu ostatecznego środka ochronnego, z zastrzeżeniem postanowień art. 24 zgodnie z którym ostatecznego środka ochronnego niestosuje w odniesieniu do towaru objętego:

-

kontraktami zawartymi przed dniem wejścia w życie decyzji, o której mowa w art. 23 ust. 1 pod warunkiem, że dokumenty przewozowe zostały wystawione przed dniem wejście w życie decyzji oraz

-

towar został przywieziony na polski obszar celny nie później niż 3 miesiące od dnia wejścia w życie tej decyzji.

Dyrektor Izby wskazał, iż zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne, przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. W związku z tym, iż w przedmiotowej sprawie dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy mają zastosowanie przepisy obowiązujące przed dniem 1 maja 2004 r.

Stosownie do art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagane według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek tym dniu obowiązujących. Pod pojęciem stanu towaru należy rozumieć nie tylko właściwości fizykochemiczne towaru, ale również obowiązujące przepisy prawne rozumiane jako ogół norm prawnych regulujących daną gałąź prawa.

W dniu (...).12.2000 r. przedstawiciel Sp. z o.o. "V." dokonał zgłoszenia celnego żelazek z nawilżaczami do procedury dopuszczenia do obrotu (JDA SAD nr (...)). W polu 20 SAD oraz w polu 3 DWC zadeklarowano, iż dostawa towaru nastąpiła na warunkach FOB (...). Jako nadawcę (eksportera) wpisano firmę T. w polu 22 SAD wskazano ogólną wartość faktury za towar w wysokości (...).

Zgodnie z art. 65 § 2 Kodeksu celnego podstawą zastosowania procedury celnej do towaru objętego zgłoszeniem celnym stanowią dane zawarte w zgłoszeniu celnym przyjętym przez organ celny, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Zdaniem Dyrektora importer nie wykazał, że w sposób łączny spełnił przesłanki wyłączające obowiązek uiszczenia opłaty celnej dodatkowej określone w art. 24 ustawy z 11 grudnia 1997 r., gdyż nie przedstawił dokumentów przewozowych wystawionych przed dniem wejścia w życie decyzji Ministra Gospodarki.

Potwierdzeniem zawarcia umowy o przewóz towaru w transporcie międzynarodowym, stwierdzającym przyjęcie przez przewoźnika do przewozu określonej przesyłki na ściśle sprecyzowanych warunkach i zobowiązującym go do dostarczenia jej do określonego odbiorcy w konkretnej miejscowości i kraju, określonej przesyłki jest dokument przewozowy (list przewozowy).

W niniejszej sprawie przewoźnikiem była firma R., która wystawiła następujące listy przewozowe dotyczące transportu przedmiotowego towaru:

1)

Bili of Lading nr (...) z dnia (...).11.2000 r. dotyczący przewozu statkiem na trasie (...)

2)

Internationaler Frachtbrief z dnia (...).12.2000 r. dotyczący transportu drogowego towaru na trasie (...).

3)

Volet nr 2 karta 6 CARNETU TI nr (...) na transport drogowy wystawiony (...).12.2000 r. na trasie (...).

Bili of Lading został wystawiony w (...) (...) listopada 2000 r. na dokumencie wskazano sposób przyjęcia "shipped of board". Dokument ten został wystawiony prawie miesiąc po wejściu w życie decyzji Ministra Gospodarki.

Organ podkreślił, że warunkiem określonym w ustawie do niestosowania ostatecznego środka ochronnego nie jest data rozpoczęcia transportu, ale data wystawienia dokumentów przewozowych przed 18 października 2000 r.

Odnosząc się do kwestii, iż przewóz na trasie (...) (C.) podlegał regulacjom zawartym w polskim kodeksie cywilnym organ wyjaśnił, że stosownie do art. 775 Kodeksu cywilnego, przepisy art. 774-793 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się do przewozu w zakresie poszczególnych rodzajów transportu, tylko wtedy, gdy przewóz ten nie jest uregulowany odrębnymi przepisami. Regulacje dotyczące międzynarodowego przewozu drogowego towarów zawarte zostały w Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów CMR sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238).

Zgodnie z art. 6 ust. 1 cyt. Konwencji list przewozowy w transporcie drogowym powinien zawierać następujące elementy:

a)

miejsce i datę wystawienia

b)

nazwisko (nazwę) i adres nadawcy,

c)

nazwisko (nazwę) i adres przewoźnika

d)

miejsce i datę przyjęcia towaru do przewozu oraz przewidziane miejsce jego wydania,

e)

nazwisko (nazwę) i adres odbiorcy,

f)

powszechnie używane określenie rodzaju towaru oraz sposób opakowania, a dla towarów niebezpiecznych ich ogólnie uznane określenie,

g)

ilość sztuk, ich cechy i numery,

h)

wagę brutto lub inaczej wyrażoną ilość towaru), koszty związane z przewozem (przewoźne, koszty dodatkowe, należności celne i inne koszty powstałe od chwili zawarcia umowy do chwili dostawy),

i)

instrukcje niezbędne do załatwienia formalności celnych i innych

Organ stwierdził, że Strona nie przedłożyła dokumentu przewozowego, który zawierałby powyższe elementy na transport towaru na odcinku (...). Ponadto żaden z przedstawionych przez Sp. z o.o. V. dokumentów nie został wystawiony przed 18 października 2000 r., czyli przed dniem wejścia w życie decyzji Ministra Gospodarki z dnia 4 października 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z C., a przepisy nie dopuszczają też możliwości przedstawienia innych dokumentów, które w sposób pośredni potwierdzałyby zawarcie umowy transportowej. Organ uznał, że za list przewozowy (dokument transportowy) nie może być uznany w niniejszej sprawie Packing list z dnia 15 października 2000 r. wystawiony przez firmę T. W ocenie organu dokument ten jest bowiem jedynie specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku znajdujących się w danej dostawie, nie jest natomiast potwierdzeniem zawarcia umowy przewozu towaru, czyli porozumienia, na mocy którego przewoźnik podejmuje się odpłatnego przewiezienia towarów drogą lądową, morską lub lotniczą, a frachtujący (zleceniodawca transportu) zobowiązuje się do zapłaty wynagrodzenia pieniężnego za wykonaną usługę. Do essentialia negotii tej umowy należy: ustalenie przedmiotu przewozu, trasy oraz wynagrodzenie za przewóz. Organ podkreślił również, że pomimo wezwań, nie został przedłożony przez Stronę ani list przewozowy (dokument transportowy), zlecenie przewozowe ani faktura za transport towaru na trasie (...). Na poparcie swojego stanowiska organ wskazał, ze z faktury firmy przewozowej R. wynika, iż Spółka V. została obciążona tylko kosztami od załadunku na statek w (...), koszty te nie obejmowały natomiast transportu z fabryki do portu, a jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy telefaksu to firma R. miała odebrać towar z fabryki w dniu 15 października 2000 r. W świetle powyższego w ocenie organu nie można uznać, iż spełniony został drugi warunek określony w art. 24 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z C. (Dz. U. Nr 157, poz. 1027) dla odstąpienia od wymiaru opłaty celnej dodatkowej. W konsekwencji Spółka została prawidłowo zobowiązana do zapłaty opłaty celnej dodatkowej.

W kwestii naliczenia odsetek wyrównawczych organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 222 § 4 Kodeksu celnego, w wypadku przesunięcia daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze, liczone przez zastosowanie stawki określonej w przepisach dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od należności podatkowych. Sposób naliczania odsetek wyrównawczych pobieranych w wypadku przesunięcia daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu; wypadki, w których mimo przesunięcia daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu nie pobiera się odsetek wyrównawczych, podlegających zwrotowi określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. Nr 143, poz. 958 z późn. zm.).

Kwestia odsetek wyrównawczych jest ściśle związana z istnieniem długu celnego. Dług celny w przywozie jest powstałym z mocy prawa zobowiązaniem do uiszczenia należności celnych przywozowych. Przepisy prawa celnego wiążą powstanie długu celnego z określonymi sytuacjami, wskazując jednocześnie na czas jego powstania. Zgodnie z § 1 ust. 3 ww. rozporządzenia organ celny pobiera odsetki wyrównawcze w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym. Stosownie do § 2 rozporządzenia odsetki wyrównawcze pobiera się od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną a kwotą pobraną. Natomiast w myśl cytowanego wcześniej § 1 ust. 3 ww. rozporządzenia organ celny nie pobiera odsetek wyrównawczych w sytuacji gdy, dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania bądź kwota odsetek wyrównawczych, naliczonych w odniesieniu do towarów objętych tym samym zgłoszeniem celnym, nie przekracza równowartości 20 EUR.

Spółka D. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) lipca 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu i instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie.

Skarżąca zarzuciła rażące naruszenie:

1)

art. 153 p.p.s.a., poprzez pominięcie wiążącej oceny prawnej dokumentu "packing list" z dnia 15 października 2000 r., który został uznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt V SA/Wa 2696/04 za dokument przewozowy,

2)

art. 24 Ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. z 1997 r. Nr 157, poz. 1027 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, mimo spełnienia przez Spółkę wszystkich trzech przesłanek wskazanych w tym przepisie, uniemożliwiających Naczelnikowi Urzędu Celnego w P. z dnia (...) listopada 2003 r. zastosowanie ostatecznego środka ochronnego, w szczególności interpretacji "dokumentu przewozowego",

3)

art. 6 ust. 1 i 2 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962, nr 49, poz. 238 z późn. zm.) poprzez błędne zastosowanie, w sytuacji gdy po pierwsze C. nie ratyfikowała postanowień cyt. Konwencji, zaś po drugie transport przedmiotowych żelazek na odcinku (...) nie miał charakteru międzynarodowego,

4)

art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez:

a)

pominięcie oceny prawnej - dotyczącej charakteru prawnego dokumentu "packing list" - wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt V SA/Wa 2696/04,

b)

pominięcie dokumentu m.in. protokołu pokontrolnego sporządzonego w Izbie Celnej w W. z dnia (...) lutego 2002 r., potwierdzające prawidłowość postępowania Skarżącej spółki w zakresie zgłoszenia celnego - "żelazek z nawilżaczem" w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu,

c)

żądanie dokumentów wymienionych w pismach z dnia 27 listopada 2007 r., 17 stycznia 2008 r., 28 lutego 2008 r., 17 marca 2008 r., których organ nie miał prawa się domagać, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nakazał rozważyć sprzeczności wskazane przez tenże Sąd.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w świetle wiążących ustaleń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt V Sa/Wa 2696/04, nie ma wątpliwości, iż przedstawione przez Spółkę dokumenty - "Packing list" wystawiony 15 października 2000 r. przez T. i dokument nr (...) z dnia (...) października 2000 r., spełniały wymogi "dokumentów przewozowych". Dokumenty te zawierają wszystkie elementy wymagane przepisami prawa do uznania ich za dokument przewozowy. Pomimo tego, z rażącym naruszeniem art. 153 p.p.s.a., Dyrektor Izby Celnej dowolnie uznał, iż nie są to dokumenty przewozowe, a w konsekwencji, iż żaden z przedstawionych przez Skarżącą dokumentów nie został wystawiony przed dniem 18 października 2000 r. czyli przed dniem wejścia w życie Decyzji Ministra Gospodarki. Ponieważ przesłanki wskazane w art. 24 ustawy muszą być spełnione łącznie zatem według organu celnego nie zostały spełnione wszystkie warunki umożliwiające odstąpienie od wymiaru opłaty dodatkowej. Skarżąca podniosła, że dokumenty, na których oparto się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji dotyczyły jedynie części transportu (transport morski z C. do Polski oraz transport z N. do Polski). Tym samym dokumenty te nie obejmowały transportu z fabryki producenta: (...) z siedzibą przy (...) w C. do portu w (...), gdzie towar został załadowany na statek celem odbycia dalszej części transportu do ich odbiorcy w Polsce. Zważywszy, że (...) od (...) dzieli odległość około 1700 km (przebiega przez terytorium pięciu kantonów) i jest położone w głębi C. zakupiony i odebrany od bram fabryki towar musiał przebyć ten odcinek transportu drogą lądową, co potwierdzają powołane dokumenty. W ocenie Skarżącej zarówno ten oczywisty fakt jak i dołączone na jego udowodnienie dokumenty zostały całkowicie pominięte przez organ celny. Skarżąca Spółka zarzuciła, że Dyrektor Izby Celnej w W. bezpodstawnie zastosował art. 6 ust. 1 i 2 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238 z pózn. zm.) w sytuacji gdy C. nie ratyfikowała postanowień cyt. Konwencji, a ponadto transport przedmiotowych żelazek na odcinku (...) nie miał charakteru międzynarodowego tylko wewnątrzkrajowy. W takiej sytuacji, w krajach obowiązywania Konwencji, nie wystawia się dokumentu CMR. Zdaniem Skarżącej rażące naruszenie art. 153 p.p.s.a. oraz art. 121 § 1 O.p. przez Dyrektora Izby Celnej daje podstawę (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z dnia (...) lipca 2008 r. lub uchylenia tej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odniósł się do zarzutów skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z decyzją Ministra Gospodarki z (...) października 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z C. (M.P. Nr 32, poz. 666) do dnia 30 września 2004 r. wprowadzony został ostateczny środek ochronny w formie opłaty celnej dodatkowej na przywóz elektrycznych żelazek do prasowania, klasyfikowanych do kodu PCN 851640, w podziale na żelazka z nawilżaczem klasyfikowane według kodu PCN 8516 40 10 0 i pozostałe klasyfikowane według kodu PCN 8516 40 90 0 pochodzących z C.

Stosownie do art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. Nr 157, poz. 1027) ostateczny środek ochronny stosuje się do towaru dopuszczonego do obrotu na polskim obszarze celnym od dnia wejścia w życie decyzji o ustanowieniu ostatecznego środka ochronnego, z zastrzeżeniem postanowień art. 24 zgodnie z którym środka tego nie stosuje się w odniesieniu do towaru objętego:

1)

kontraktami zawartymi przed dniem wejścia w życie decyzji, o której mowa w art. 23 ust. 1

2)

pod warunkiem, że dokumenty przewozowe zostały wystawione przed dniem wejścia w życie decyzji oraz

3)

towar został przywieziony na polski obszar celny nie później niż 3 miesiące od dnia wejścia w życie tej decyzji.

Spór pomiędzy stronami dotyczy tylko tego warunku, że dokumenty przewozowe zostały wystawione przed dniem wejścia w życie rozporządzenia. Na obecnym etapie sprawy sprowadza się do ustalenia czy w świetle wytycznych zawartych w wyroku WSA z dnia 9 stycznia 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 2696/04, obowiązujących przepisów oraz materiału dowodowego sprawy - zachodzą podstawy do uznania, że przedłożone przez stronę dokumenty, a w szczególności Packing list z 15 października 2000 r. stanowią dokumenty przewozowe w rozumieniu cyt. przepisu art. 24 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. a co za tym idzie, czy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 24 cyt. ustawy w zw. z art. 153 p.p.s.a.

Skarżąca zarzuca, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji został naruszony przepis art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie wiążącej oceny prawnej dokumentu "packing list" z dnia 15 października 2000 r., który został uznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt V SA/Wa 2696/04 za dokument przewozowy, oraz art. 24 Ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, mimo spełnienia przez Spółkę wszystkich trzech przesłanek wskazanych w tym przepisie, uniemożliwiających Naczelnikowi Urzędu Celnego w P. z dnia (...) listopada 2003 r. zastosowanie ostatecznego środka ochronnego, w szczególności interpretacji "dokumentu przewozowego".

Zarzuty te są nietrafne. Zgodne z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

WSA w Warszawie w wyroku z dnia 4 sierpnia 2005 r. wskazał, że organy zarówno I jak i II instancji nie oceniły zebranego w sprawie materiału dowodowego, uznając arbitralnie, że przedstawiony przez stronę Packing list z 15 października 2000 r. nie jest dokumentem przewozowym w rozumieniu art. 24 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny. Organy celne nie przedstawiły żadnych argumentów na poparcie swojego stanowiska, tym bardziej że -jak słusznie zauważa skarżąca - przewóz do portu w S. u nie miał charakteru międzynarodowego, zaczął się i skończył na terenie C.

W swych twierdzeniach organy celne w szczególności nie mogły oprzeć się na wymogach, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne przy stosowaniu procedury dopuszczenia do obrotu, gdyż § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 104, poz. 1285 z późn. zm.) nie precyzuje wymagań co do tego jakie dokumenty przewozowe należy dołączyć do dokumentu SAD. Dlatego też stanowisko strony, iż do wykładni pojęcia "dokument przewozowy" należy odwołać się do treści art. 779 i 780 kodeksu cywilnego należy uznać za trafny. Stąd też, w ocenie Sądu, brak jest przeszkód prawnych aby dokument taki jak Packing list mógł być uznany za dokument przewozowy.

Powyższe nie oznacza jednak, że w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka V. wykazała, że spełniła wymogi zwolnienia od obowiązku uiszczenia opłaty celnej dodatkowej. Wątpliwości może budzić bowiem rzetelność i prawdziwość przedłożonego dokumentu Packing list oraz umowy z (...).07.2000 r. zawartej z T. Organy celne obu instancji nie dokonały jednak praktycznie" żadnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie zauważyły sprzeczności pomiędzy przedłożonymi przez stronę dokumentami. Podstawowe sprzeczności to:

-

wynikające z SAD, deklaracji wartości celnej, faktury pro forma z (...).08.2000 r. warunki dostawy FOB, a nie jak zadeklarowano w umowie z (...).07.2000 r. oraz Packing List ex-works,

-

z faktury firmy transportowej R. wynika, iż skarżąca została obciążona tylko kosztami od załadunku na statek w (...), koszty nie obejmowały transportu z fabryki do portu, a jak wynika z telefaksu to firma R. miała odebrać towar z fabryki w dniu 15 października 2000 r.

-

Certificate of origin został wystawiony w dniu (...).11.2000 r., podczas gdy z przedłożonego przez stronę faksu (...), który nosi datę 15 października 2000 r. wynika, że już istniał, bo był wysłany stronie,

-

w aktach administracyjnych znajdują się dwie faktury wystawione przez T.- datowana (...).10.2000 r. zawiera informację o warunkach dostawy FOB (...), zaś z daty (...).0.2000 r. o warunkach dostawy ex-works.

-

faktury te m.in. co do warunków płatności stoją w sprzeczności z fakturami wystawionymi przez (...) fabrykę.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor winien rozważyć te sprzeczności mając także na uwadze fakt, iż T. jest 100 % udziałowcem V., a więc obie spółki są powiązane w najściślejszy możliwy sposób.

Wbrew zarzutom skargi, WSA ocenił więc jedynie, że brak jest przeszkód prawnych, by dokument Packing list mógł być uznany za dokument przewozowy w rozumieniu art. 24 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny oraz, że organy celne nie przedstawiły żadnych argumentów na poparcie swojego odmiennego stanowiska.

Zgodnie z zaleceniami Sądu Dyrektor Izby Celnej przeprowadził czynności wyjaśniające, które - ze względu na istniejące istotne rozbieżności dotyczące sytuacji towaru na terenie C. do momentu jego załadowania na statek w dniu (...).11.2000 r. - nie dały podstaw do uznania Packing listu z 15 października 2000 r. za dokument przewozowy w rozumieniu powołanego art. 24 ustawy o ochronie przed nadmiernym przywozem. Tym samym zarzut naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej w W. art. 153 p.p.s.a. należy uznać za nieuzasadniony.

W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby - po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w trakcie którego Strona została wezwana do wyjaśnienia rozbieżności w deklarowanych warunkach dostawy towaru, polegających na tym, iż w jednych dokumentach wyszczególniono warunki dostawy FOB (...), w innych EXW (...), oraz FOB (...) - uznał, że za list przewozowy (dokument transportowy) nie może być uznany w niniejszej sprawie Packing list z dnia 15 października 2000 r. wystawiony przez firmę T. W ocenie organu dokument ten jest bowiem jedynie specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku znajdujących się w danej dostawie, nie jest natomiast potwierdzeniem zawarcia umowy przewozu towaru, czyli porozumienia, na mocy którego przewoźnik podejmuje się odpłatnego przewiezienia towarów drogą lądową, morską lub lotniczą, a frachtujący (zleceniodawca transportu) zobowiązuje się do zapłaty wynagrodzenia pieniężnego za wykonaną usługę. Do essentialia negotii tej umowy należy: ustalenie przedmiotu przewozu, trasy oraz wynagrodzenie za przewóz. Organ podkreślił również, że pomimo wezwań, nie został przedłożony przez Stronę ani list przewozowy (dokument transportowy), zlecenie przewozowe ani faktura za transport towaru na trasie (...) - (...). Na poparcie swojego stanowiska organ wskazał, ze z faktury firmy przewozowej R. wynika, iż Spółka V. została obciążona tylko kosztami od załadunku na statek w (...), koszty te nie obejmowały natomiast transportu z fabryki do portu, a jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy telefaksu to firma R. miała odebrać towar z fabryki w dniu (...).10.2000 r.

Stanowisko organu należy uznać, w świetle okoliczności sprawy, za trafne i należycie uzasadnione. Przede wszystkim zasadnie uznano, że brak jest podstaw do przyjęcia, że przedmiotowy Packing list z 15 października 2000 r. stanowi wewnętrzny, krajowy dokument transportowy na trasie (...) - (...). W dokumencie tym bowiem wskazano jedynie opis towaru, miejsce załadunku ((...) - C.) i miejsce rozładunku ((...)-Polska). Nie ma natomiast żadnej adnotacji odnośnie środka transportu oraz, że dotyczy on przewozu do portu w (...).

W świetle powyższego za prawidłowe należy uznać także stanowisko organu, że skoro w dokumencie Packing list z 15 października 2000 r. wskazano miejsce załadunku ((...) C.) i miejsce rozładunku ((...) - Polska), to aby ten dokument mógł być uznany za dokument przewozowy, powinien spełniać wymogi międzynarodowego listu przewozowego CMR.

Chybiony jest zarzut rażącego naruszenia prawa poprzez błędne zastosowanie art. 6 ust. 1 i 2 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzonej w Genewie 19 maja 1956 r. (Dz. U. Nr 49, poz. 238 z późn. zm.), w sytuacji, gdy C. nie ratyfikowała postanowień cyt. Konwencji, a transport przedmiotowych żelazek na odcinku (...)-(...) nie miał charakteru międzynarodowego. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 ww. Konwencji, "Niniejszą Konwencję stosuje się do wszelkiej umowy o zarobkowy przewóz drogowy towarów pojazdami, niezależnie od miejsca zamieszkania i przynależności państwowej stron, jeżeli miejsce przyjęcia przesyłki do przewozu i miejsca przewidziane dla jej dostawy, stosownie do ich oznaczenia w umowie, znajdują się w dwóch różnych krajach, z których przynajmniej jeden jest krajem umawiającym się". Fakt nie przystąpienia C. do ww. Konwencji nie wpływa więc w żadnym stopniu na stosowanie jej postanowień w przypadku transportu dokonanego przez firmę T., działającą bezpośrednio w imieniu V. żelazek z nawilżaczem na terytorium Polski. Umowa, wg międzynarodowej zasady zakupu "EX-WORKS" (kontrakt nr (...)) zawarta pomiędzy C., a T. wyraźnie wskazuje miejsce przyjęcia przesyłki do przewozu, (...) w C. oraz miejsce przewidziane dla jej dostawy, (...), Polska (strona tej Konwencji). Należy zauważyć, iż miejsce przyjęcia przesyłki do przewozu i miejsce przewidziane dla jej dostawy ustala się bezwzględnie na podstawie Umowy o zarobkowy przewóz, a taką jest przedmiotowy kontrakt.

Chybione są również zarzuty Skarżącego o charakterze procesowym. Należy zaznaczyć, iż stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę do uwzględnienia skargi tylko wówczas, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powołanego przepisu uwzględnienia skargi nie może uzasadniać podniesiony przez Skarżącego zarzut dotyczący naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie oraz wypełnia przesłanki art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Wydając rozstrzygnięcie, organ działał na podstawie przepisów prawa i podjął niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy zgodnie z wytycznymi WSA zawartymi w wyroku z dnia 4 sierpnia 2005 r. W ocenie Sądu, wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowią naruszenia prawa.

Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało oddalić skargę jako niezasadną

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.