Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2598262

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 28 listopada 2017 r.
V SA/Wa 261/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Zawiślak.

Sędziowie WSA: Marek Krawczak, Jarosław Stopczyński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) listopada 2016 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych; oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Po rozpatrzeniu odwołania z dnia... kwietnia 2016 r. wniesionego przez N. Sp. z o.o. od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia... kwietnia 2016 r., znak:. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia... listopada 2016 r. nr... utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu własnej decyzji organ II instancji wskazał m.in., że decyzją z dnia... kwietnia 2016 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił stronie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc październik 2015 r. podnosząc, że z bilansu sporządzonego na dzień... października 2015 r. wynika, iż na koniec października 2015 r. wartość zobowiązań spółki wynosiła 2 835 064,00 zł i przewyższała wartość jej aktywów, tj. 2 629 810,58 zł a kapitał (fundusz) własny przyjął wartość ujemną i wyniósł - 205 253,42 zł. Ponadto na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 203 r. - Prawo upadłościowe (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 233 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku Wn-D za miesiąc październik 2015 r., - dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco wykonuje wymagalne zobowiązania pieniężne.

W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że na dzień wystąpienia z wnioskiem Wn-D za miesiąc październik 2015 r. strona spełniła kryteria "przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji" określone w art. 2 pkt 18 lit. c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. (Dz.Urz.UE.L 187 z 26 czerwca 2014 r., str. 1) uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108, a tym samym nie przysługuje jej pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie.

Uznając jego bezzasadność organ II instancji podniósł, że zgodnie z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Stosownie do art. 48a ust. 3 pkt 1 ww. ustawy pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Przepis art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji wskazuje zatem, że dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnionych przez nich osób niepełnosprawnych jest pomocą na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 w związku z tym dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami ww. rozporządzenia.

Organ podkreśla, że strona jest średnim przedsiębiorstwem, gdyż spełnia przesłanki z definicji zawartej w art. 2 ust. 1 załącznika I do ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 651/2014 tj. które zatrudniają mniej niż 250 pracowników i których roczny obrót nie przekracza 50 milionów EUR, lub roczna suma bilansowa nie przekracza 43 milionów EU. Wobec powyższego, ze względu na wyżej wskazaną wielkość wnioskodawcy, przy ocenie jego sytuacji finansowej zastosowanie będzie miała definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w ww. rozporządzeniu Komisji.

Organ II instancji podnosi, że w niniejszej sprawie ma również zastosowanie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312 z późn. zm.). Powyższe rozporządzenie stanowi wykonanie delegacji zawartej w art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 z późn. zm.).

W ocenie organu odwoławczego zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie ma fakt, iż organ rozpatrujący sprawę bada sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy - wskazuje na to bowiem m.in. przepis art. 37 ust. 5 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zgodnie z którym podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Wszelkie informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena czy podmiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej.

Organ zauważa również, że prawo do pomocy w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest nabywane z dniem złożenia kompletnego wniosku o jego wypłatę. Wobec powyższego ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej w późniejszym okresie następującym po dacie złożenia wniosku nie może mieć wpływu na dokonane rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 2 pkt 18 lit. c) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji uważa się przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi m.in. okoliczność, że przedsiębiorstwo podlega zbiorowemu postępowaniu w związku z niewypłacalnością lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym postępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jego wierzycieli.".

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo wskazał, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 2 pkt 18 lit. c rozporządzenia Komisji, który był podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem wskazać, że stosownie do art. 10 ustawy - Prawo upadłościowe (w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku Wn-D za miesiąc październik 2015 r.) - upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Natomiast stosownie do art. 11 ust. 2 ww. ustawy - dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Ponadto z załączonego do akt sprawy bilansu wynika, iż na koniec października 2015 r. wartość zobowiązań spółki wynosiła 2835064,00 a kapitał własny strony był ujemny, co wskazuje na zagrożenie kontynuacji działalności i tym samym na zagrożenie upadłością.

Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła N. Sp. z o.o.w... zarzucając jej naruszenie:

1.

art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 2046) w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 233) poprzez niezastosowanie przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, a w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku o dofinansowanie;

2.

art. 26a ust. 9a w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w zw. art. 1 ust. 7 pkt c) rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) poprzez uznanie, że Skarżący jest przedsiębiorcą zagrożonym;

3.

art. 7 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez uchybienie obowiązku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

4.

art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewskazanie zmiany przepisu 11 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, stanowiącego podstawę do wydania decyzji oraz niewskazanie przepisów przejściowych stanowiących podstawę do zastosowania przepisów w brzmieniu sprzed zmiany tego przepisu, co doprowadziło do wydania decyzji na podstawie nieobowiązującej w chwili wydania decyzji normy prawnej.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1.

uchylenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji;

2.

zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego, na podstawie art. 200 p.p.s.a., kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. W przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 (jak podnosi w skardze strona). Stosownie do art. 48a ust. 3 pkt 1 ww. ustawy pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej.

Powyższy przepis wskazuje zatem, że dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnionych przez nich osób niepełnosprawnych jest pomocą na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. W związku z tym dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami tegoż rozporządzenia.

Zdaniem sądu nie jest sporne, że strona jest średnim przedsiębiorstwem, bowiem spełnia przesłanki z definicji zawartej w art. 2 ust. 1 załącznika I do ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 651/2014 tj. które zatrudniają mniej niż 250 pracowników i których roczny obrót nie przekracza 50 milionów EUR, lub roczna suma bilansowa nie przekracza 43 milionów EU. Wobec tego przy ocenie sytuacji finansowej strony zastosowanie będzie miała definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w ww. rozporządzeniu Komisji.

Sąd podkreśla, że w przedmiotowej sprawie ma również zastosowanie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312 z późn. zm.). Powyższe rozporządzenie stanowi wykonanie delegacji zawartej w art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 z późn. zm.).

W ocenie tak organu jak i sądu nie budzi wątpliwości, że w złożonym formularzu informacji dotyczącym sytuacji ekonomicznej strona nie wskazała, że znajduje się w trudnej sytuacji. Oświadczeniu temu przeczy jednakże zgromadzony w sprawie niniejszej materiał dowodowy.

Zdaniem sądu słuszna jest teza organu, iż bada on sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy. Wskazuje na to m.in. przepis art. 37 ust. 5 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zgodnie z którym podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Wszelkie informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena czy podmiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej.

Należy również podkreślić, że pomoc, o której mowa w art. 26a ustawy o rehabilitacji jest ściśle związana z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu i że zgodnie z art. 2 pkt 28 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 data przyznania pomocy "oznacza dzień, w którym beneficjent nabył prawo otrzymania pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym". Prawo do pomocy w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest więc nabywane z dniem złożenia kompletnego wniosku o jego wypłatę. To zaś oznacza, że ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej w późniejszym okresie następującym po dacie złożenia wniosku nie może mieć wpływu na dokonane rozstrzygnięcie (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt II GSK 765/12, z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II GSK 1044/12 oraz z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 2078/12.)

Zauważyć nadto należy, że zgodnie z art. 2 pkt 18 lit. c) rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 za "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji uważa się przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi m.in. okoliczność, że podlega zbiorowemu postępowaniu w związku z niewypłacalnością lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym postępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jej wierzycieli.". Zatem w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 2 pkt 18 lit. c rozporządzenia Komisji, który był podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji, bowiem stosownie do art. 10 ustawy - Prawo upadłościowe (w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku Wn-D za miesiąc październik 2015 r.) - upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Natomiast stosownie do art. 11 ust. 2 ww. ustawy - dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Ponadto na koniec października 2015 r. wartość zobowiązań spółki wynosiła 2 835 064,00, a kapitał własny był ujemny i wynosił -205 253,42, co wskazuje na zagrożenie kontynuacji działalności i tym samym na zagrożenie upadłością, a jednocześnie wskaźnik ogólnego zadłużenia strony, informujący o kwocie zadłużenia przypadającej na jednostkę aktywów wyniósł na koniec października 2015 r. - 1,07. Za normę wartości ww. wskaźnika uważa się przedział od 0,57 - 0,67.

Zatem wysoka wartość ww. wskaźnika świadczy o spadku samodzielności finansowej strony i tym samym o zwiększeniu jej stopnia zadłużenia. Wartość wskaźnika powyżej "1" wskazuje również na zagrożenie upadłością. Zatem za bezzasadne należy uznać zarzuty strony dotyczące naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy o rehabilitacji i art. 11 ust. 2 Prawo upadłościowe.

Sąd podnosi także, iż błędna jest wykładnia art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, przyjmująca, że z treści ww. artykułu wynika, że ocena sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy ubiegającego się o dofinansowanie do wynagrodzenia dla osób niepełnosprawnych dokonywana jest na dzień wydania decyzji (wyrok NSA z 11 września 2013 r., sygn. akt II GSK 765/12).

Prawidłowo została przywołana także podstawa prawna rozstrzygnięcia (zastosowano przepisy prawa powszechnie obowiązującego w dniu złożenia przez stronę wniosku, a nie w momencie wydania decyzji).

Reasumując stwierdzić należy, iż organ ma rację podnosząc, że stronie nie przysługuje dofinansowanie do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za okres 10/2015 r., ponieważ strona na dzień złożenia wniosku za okres 10/2015 r. znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej.

Mając powyższe na względzie sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.