Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1756578

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 21 maja 2015 r.
V SA/Wa 2142/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Zabłocka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z (...) lutego 2015 r. nr (...), w przedmiocie kary pieniężnej w kwocie 36 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry A. J. reprezentowana przez pełnomocnika złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżąca znajduje się w dramatycznej sytuacji finansowej, pozostaje bez pracy, nie pobiera żadnych świadczeń pieniężnych, a podjęte przez nią próby znalezienia stałej pracy nie przynosiły rezultatu. Aktualnie, jak wyjaśnił pełnomocnik skarżąca pozostaje na utrzymaniu męża - H.J., który pracuje w markecie budowlanym na stanowisku Młodszego Doradcy Klienta z miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości 2.100 zł brutto. Na utrzymaniu skarżącej i jej męża pozostają dwie córki. Skarżąca, jak wskazał autor skargi spłaca zaciągnięty kilka lat temu kredyt na remont domu, w chwili obecnej miesięczna rata kredytu wynosi 3.000 zł, a w spłacie kredytu pomagają inni członkowie rodziny. Wnioskodawca podał, że skarżąca w chwili obecnej nie jest w stanie zapłacić kwoty 36 000 zł z tytułu wymierzonej kary pieniężnej, a zaciągnięcie kolejnego kredytu nie jest możliwe, gdyż ani ona, ani mąż nie posiadają zdolności kredytowej. Egzekucja tak dużej kwoty z majątku skarżącej spowoduje znaczną i nieodwracalną szkodę dla całej rodziny, gdyż jedynym majątkiem jest dom, w którym wszyscy mieszkają, zatem przeprowadzenie egzekucji z nieruchomości pozbawi całą rodzinę dachu nad głową. Do skargi załączono decyzję o odmowie przyznania prawa do zasiłku oraz umowę o pracę H. J.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym artykułem po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższego wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.).

Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Sąd przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone - w sposób jasny i przejrzysty - przez pełnomocnika strony skarżącej we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową w jakiej obecnie znajduje się skarżąca i jej rodzina, a także wysokość kary pieniężnej wynikającej z zaskarżonej decyzji w kwocie 36 000 zł. Należy zauważyć, iż skarżąca jest obecnie osobą bezrobotną, a w jej gospodarstwie domowym jedynym dochodem jest pensja męża (miesięczny dochód męża skarżącej wynosi 2100 zł brutto). Na utrzymaniu skarżącej i jej męża pozostaje dwoje dzieci. Wraz z mężem skarżąca spłaca kredyt hipoteczny zaciągnięty na remont domu (z miesięczną ratą ok. 3000 zł uzależnioną od kursu franka szwajcarskiego), w spłacie którego pomaga teściowa.

Zważywszy więc na wysokość kary pieniężnej stwierdzić należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącą i jej rodzinę na niebezpieczeństwo spowodowania poważnej szkody. Zdaniem Sądu, kwota dochodzonych zaległości jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z obecną sytuacją finansową strony.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd podkreśla, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącą i jej rodzinę na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić mu poważną szkodę, poprzez brak możliwości zaspokojenia bieżących potrzeb rodziny, na której utrzymaniu pozostaje dwoje dzieci.

W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.