Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2160480

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 8 marca 2016 r.
V SA/Wa 1699/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Kania.

Sędziowie WSA: Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sławomir Kozik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi P.-G. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) stycznia 2015 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry; oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. (zwanego dalej: "Dyrektorem Izby") z dnia (...) stycznia 2015 r. o numerze (...), utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. (zwanego dalej: "Naczelnikiem Urzędu") z dnia (...) grudnia 2011 r. w przedmiocie wymierzenia (...) Sp. z o.o. z siedzibą w C. (zwanej dalej: "skarżącą", "Spółką") kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.

Decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym:

W dniu (...) lutego 2010 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę urządzania gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier mieszczącym się w O. przy ul. (...), w trakcie której ujawniono automat do gier BLACK HORSE o numerze (...). Po przeprowadzeniu eksperymentu procesowego na przedmiotowym automacie, kontrolujący ustalili, że wartość maksymalnej stawki w jednej grze jest wyższa niż stawka określona w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 z późn. zm.; zwanej dalej: "u.g.h.").

Przedmiotowy automat został następnie poddany badaniom przeprowadzonym w dniu (...) czerwca 2010 r. przez biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w C. (...) R. R. W sporządzonej w dniu (...) sierpnia 2010 r. opinii biegły wskazał, iż sporny automat nie spełnia wymogów technicznych zgodnych dla automatów o niskich wygranych, podlegających przepisom u.g.h.

Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2011 r. Naczelnik Urzędu wszczął wobec skarżącej postępowanie w zakresie urządzania gier na automacie poza kasynem gry, a następnie decyzją z dnia (...) grudnia 2011 r. o numerze (...) wymierzył karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613; zwanej dalej: "O.p.") oraz art. 2 ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1, art. 91, art. 129 ust. 1 i 3 oraz art. 141 pkt 2 u.g.h.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Dyrektor Izby wydał zaskarżoną decyzję z dnia (...) stycznia 2015 r., którą utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle przepisów obowiązujących w dniu przeprowadzenia kontroli przedmiotowy automat nie spełniał ustawowej definicji gry na automatach o niskich wygranych a tym samym, w sprawie zastosowanie mają przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. W związku z tym, że gry na przedmiotowym automacie prowadzono poza kasynem, zdaniem organu stosownie do treści art. 89 ust. 1 pkt 2, na urządzającego grę hazardową bez koncesji poza kasynem gry należało nałożyć karę pieniężną w wysokości 12.000 zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że organy prowadzące postępowanie w przedmiotowej sprawie nie negowały faktu, że automat posiadał naruszone plomby. Tylko naruszenie plomb mogłoby, zdaniem Spółki, poświadczać ingerencję w oprogramowanie a w konsekwencji umożliwić gry za wyższe stawki i większe wygrane, niż stanowią to przepisy.

Ustosunkowując się do zarzutu posiadania ważnej opinii technicznej organ przypomniał, że w dniu wydawania tej opinii ((...) kwietnia 2008 r.) obowiązywała ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.), która w art. 16 pkt 2 precyzowała, że minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia szczegółowe warunki dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier oraz warunki przyznania uprawnień określonym podmiotom do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania takich automatów i urządzeń.

Jak wskazał organ odwoławczy, rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. 102 poz. 946), wydane na podstawie powyższej ustawy w § 3 ust. 1 stanowi, że "Gry i zakłady wzajemne są urządzane zgodnie z zatwierdzonymi regulaminami gier". Natomiast § 7 rozporządzenia stanowi, że warunkiem dopuszczenia automatu do gier do eksploatacji i użytkowania jest rejestracja takiego automatu na podstawie badania przez jednostkę badającą, co w przedmiotowej sprawie zostało spełnione. Badanie takie, zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 2 i pkt 5 rozporządzenia, polega na sprawdzeniu, czy konstrukcja automatu zapewnia: 1 - zabezpieczenie przed ingerencją z zewnątrz; 2 - prawidłowe ustalenie wartości maksymalnej stawki i wartości maksymalnej jednorazowej wygranej.

Zdaniem Dyrektora Izby, o ile nie budzi wątpliwości, że w dniu wprowadzania automatu do eksploatacji i użytkowania, posiadał on cechy automatu opisanego w omawianym wyżej § 8 ww. rozporządzenia, to, co dobitnie potwierdza eksperyment przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych, w dniu wydania opinii biegłego - (...) sierpnia 2010 r. - choć automat posiadał niezmienioną ilość i miejsca nałożenia plomb, to zaprogramowany był na inne (wyższe) stawki, niż stawki prawidłowe, o których mowa w § 8 ust. 2 pkt 5 omawianego rozporządzenia.

Organ zauważył, iż obowiązująca w dniu dokonania kontroli u.g.h. zmienia w art. 129 ust. 3 wartości maksymalnej stawki i wygranej, stwierdzając że od 1 stycznia 2010 r. obowiązującą wartością jednorazowej wygranej będzie kwota 60 zł a obowiązującą wartością maksymalnej stawki kwota nie wyższa niż 0,50 zł. Skoro zaś na badanym automacie możliwa była gra za maksymalną stawkę wyższą, niż pierwotnie określona i zgodna z przepisami, a sam automat posiadał niezmienione plomby, to zdaniem organu odwoławczego oznacza to, że pomimo dokonania jego rejestracji przez organ rejestrowy, w dniu wykonania eksperymentu wykorzystano inne możliwości ingerencji w oprogramowanie automatu, skutkujące zagraniem przez kontrolujących funkcjonariuszy za wyższe stawki. W badanej sprawie, pomimo posiadania dokumentu w postaci aktualnego badania technicznego i ważnego poświadczenia rejestracji, spełniających wymogi przepisów niezbędnych do rejestracji automatu i jego eksploatacji oraz użytkowania, Spółka będąc w posiadaniu klucza serwisowego posiadała możliwość dostępu do menu serwisowego automatu. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że żaden przepis nie uzależnia nałożenia kary pieniężnej od przeprowadzenia badania sprawdzającego w rozumieniu art. 23 u.g.h.

Ponadto Dyrektor Izby szeroko odniósł się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych (...), (...) i (...) - (...) Sp. z o.o. ((...)), (...) Sp. z o.o. ((...)), (...) Sp. z o.o. ((...)) przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w G., dokonał analizy rynku gier hazardowych w rozbiciu na poszczególne lata, z uwzględnieniem wpływu wprowadzonych przepisów u.g.h. na obrót automatami. W konkluzji organ stwierdził, iż działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych prowadzona na podstawie zezwoleń udzielonych przed wejściem w życie u.g.h. może być kontynuowana do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, a nadto, że w zaistniałej sytuacji prawnej podmioty zainteresowane mogą nadal prowadzić działalność w obszarze automatów do gier lub znaleźć inne zastosowanie dla tych automatów.

Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia w całości oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1.

rażące naruszenie prawa przez niezastosowanie zasady demokratycznego państwa prawa wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2. pkt 2 u.g.h., a w efekcie utrzymanie w mocy decyzji nakładającej karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gry na automatach poza kasynem, pomimo wydania jej z rażącym naruszeniem prawa;

2.

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz art. 129 ust. 3 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i dowolne uznanie, że automat do gier o niskich wygranych BLACK HORSE nr (...) nie spełniał wymogów technicznych wymaganych dla automatów o niskich wygranych, pomimo braku wiarygodnych dowodów w tym zakresie;

3.

naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., zgodnie z którymi organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy oraz ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona;

4.

art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23; zwanej dalej: "k.p.a.") poprzez nieuzasadnioną zmienność poglądów wyrażanych w działaniach organu administracji publicznej kierowanych do tego samego podmiotu oraz na tle takich samych stanów faktycznych i tożsamej podstawy prawnej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 p.p.s.a., sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23) lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych powyższymi regulacjami, nie dopatrzył się naruszenia prawa.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja wymierzająca skarżącej karę pieniężną za urządzanie gier na automacie umieszczonym w lokalu niebędącym kasynem gry.

Podstawę prawną działania organów podatkowych stanowi dyspozycja art. 89 i art. 90 u.g.h. Z mocy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Dodatkowo art. 90 ust. 1 u.g.h. stanowi, że kary pieniężne wymierza w drodze decyzji naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa.

Zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, tj. ustawy o grach i zakładach wzajemnych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Dodatkowo, art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. stwierdza, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, a wysokość tej kary pieniężnej wynosi 12.000 zł od każdego automatu.

W myśl art. 141 u.g.h. w odniesieniu do organizowania zgodnie z art. 129-140:

1)

gier na automatach w salonach gier na automatach,

2)

gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2.

Zastosowane w art. 141 u.g.h. wyrażenie: "organizowania zgodnie z art. 129-140 gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych" wskazuje, że uznanie organizowania gry na wyżej wymienionym automatach za taką właśnie grę uzależnione jest od stwierdzenia, czy jest ona organizowana w zgodzie z art. 129-140 u.g.h., w tym zgodnie z art. 129 ust. 3.

Zgodnie z art. 129 ust. 3 u.g.h. przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się takie gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł.

Zdaniem Sądu zarzut skargi dotyczący naruszenia tego przepisu jest niezasadny. Sąd stwierdza bowiem, że prawidłowo uznał Dyrektor Izby, że z uwagi na treść przytoczonego powyżej art. 129 ust. 3 u.g.h., ustalenia kontroli z dnia (...) września 2010 r., a przede wszystkim opinię biegłego sądowego z dnia (...) grudnia 2010 r. dotyczącą spornego urządzenia BLACK HORSE nr (...), w świetle przepisów obowiązujących w dniu przeprowadzenia kontroli przedmiotowy automat nie spełniał ustawowej definicji gry na automatach o niskich wygranych. Sąd wskazuje, że w przypadku niespełnienia ustawowej definicji gry na automacie o niskich wygranych zastosowanie znajduje art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., zgodnie z którym karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Sąd nie podważa ważności udzielonego Spółce zezwolenia oraz wydanego przez Ministra Finansów poświadczenia rejestracji przedmiotowego automatu, natomiast wskazuje, że automat ten nie spełniał w dniu przeprowadzenia kontroli ustawowych wymogów przewidzianych dla automatów o niskich wygranych zawartych w przepisie art. 129 ust. 3 u.g.h.

Niezasadny jest natomiast zarzut naruszenia przepisu art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Przypomnieć bowiem należy, iż z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie u.g.h., która zastąpiła dotychczas obowiązującą ustawę o grach i zakładach wzajemnych. Ponadto w nowej u.g.h. ustawodawca wprowadził wyraźny przepis art. 144, zgodnie z którym traci moc poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. W konsekwencji, po derogacji przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zgodnie z art. 144 u.g.h., stosowanie jej zapisów nie było możliwe w postępowaniu podlegającym kontroli sądowoadministracyjnej.

Zdaniem Sądu, organ nie dopuścił się również naruszenia przepisów postępowania, w szczególności przepisów art. 187 i art. 191 O.p.

W tym zakresie wskazać należy, iż zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1404) funkcjonariusze wykonujący kontrole są uprawnieni m.in. do przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu. Dodatkowo, zgodnie z art. 54 ustawy o Służbie Celnej, do kontroli przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w u.g.h. oraz zgodności tej działalności z udzieloną koncesją lub zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem w przypadku określonym w art. 36 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej stosuje się odpowiednio przepisy działu VI O.p., zawierający przepisy dotyczące kontroli podatkowej.

Podnieść należy, iż prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h., właściwy organ jest uprawniony do czynienia ustaleń odnośnie do charakteru danej gry (por. w tej mierze, aktualny również w odniesieniu do postępowań prowadzonych na podstawie art. 89 u.g.h., pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu z dnia 28 grudnia 2013 r. sygn. akt (...)). Organy w postępowaniu podatkowym prowadzonym na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h., posiadają autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek do wymierzenia stronie kary za urządzenie gry na automatach poza kasynem gry; w ramach tych ustaleń organy podatkowe mają prawo dokonać samodzielnej oceny charakteru gry, uwzględniając art. 4 ust. 2 u.g.h., zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o grach hazardowych, rozumie się przez to gry losowe, zakłady wzajemne i gry na automatach, o których mowa w art. 2 u.g.h.

Dodatkowo wskazać należy, iż urządzający gry na automacie może złożyć wniosek w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h. o dokonanie wiążącego ustalenia czy gra/zakład wzajemny jest grą losową, zakładem wzajemnych albo grą na automacie w rozumieniu u.g.h., przy czym winien on do wniosku dołączyć badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (art. 2 ust. 7 zdanie pierwsze art. 2 ust. 7 u.g.h.). W przypadku zaś gdy urządzający gry na automacie nie skorzysta z tego uprawnienia, pozwalającego mu na pozyskanie pewności co do charakteru prowadzonej działalności gospodarczej (czy działalność ta wypełnia przesłanki uznania jej za grę hazardową), organy podatkowe na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h. uzyskują autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek wymierzenia kary za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. W ramach tychże ustaleń organy podatkowe mają prawo dokonywać samodzielnej oceny przy odpowiednim zachowaniu procedur O.p. (por. art. 8 i 91 u.g.h.).

Sąd przypomina, że materiał dowodowy zebrany w sprawie podlega swobodnej ocenie, zgodnie z zasadą wynikającą z art. 191 O.p. Zasada ta oznacza, że organ podatkowy nie jest skrępowany jakimikolwiek kryteriami formalnoprawnymi. Konsekwencją zasady swobodnej oceny dowodów jest także brak jakiegokolwiek prymatu dowodów zgromadzonych w postępowaniu. Żaden z dowodów nie zajmuje uprzywilejowanej pozycji z punktu widzenia oceny ich wiarygodności. Tym samym rację miał organ twierdząc, że stanowisko strony, że świadectwo rejestracji przedmiotowego automatu posiada swego rodzaju prymat nad pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie jest niczym nieuzasadnione. Sąd wskazuje, że taką samą moc dowodową mają protokół z przeprowadzenia w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie o niskich wygranych, opinia biegłego i świadectwo rejestracji automatu.

Sąd zauważa także, że zbiór środków dowodowych pozostających w dyspozycji Służby Celnej uzupełniła ustawa o Służbie Celnej, dopuszczając w art. 32 ust. i pkt 13 możliwość "przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach w drodze eksperymentu, oświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu". Słusznie zatem organ odwoławczy potraktował eksperyment jako instrument procesowy możliwy do zastosowania, jak każdy inny dozwolony przez prawo. Wyniki takiego eksperymentu podlegają ocenie przez organ zezwalający oraz organ odwoławczy na tych samych zasadach jak inne dowody. Bezpośredni eksperyment przeprowadzony na kontrolowanym urządzeniu może lepiej odzwierciedlić stan automatu, jego cechy i możliwości prowadzenia na nim gier o charakterze losowym, a nie np. zręcznościowym, niż opinia sporządzona wyłącznie na podstawie dokumentacji charakteryzującej urządzenie (opis producenta), bez równoczesnego stwierdzenia na konkretnym automacie, jak opisane cechy urządzenia mają się do jego rzeczywistego funkcjonowania w konkretnych okolicznościach i w jaki sposób jest faktycznie (nie teoretycznie) wykorzystywany. Sąd stanął na stanowisku, że zasadnie organ przyjął w rozpoznawanej sprawie wystąpienie "uzasadnionego przypadku", który - według art. 32 ust. 1 pkt 32 ustawy o Służbie Celnej - umożliwia funkcjonariuszom celnym sięgnięcie po eksperyment, doświadczenie lub odtworzenie gry na automacie. Jeżeli bowiem w obowiązującym stanie prawnym funkcjonariusze celni stwierdzą organizowanie gry na automacie znajdującym się w lokalu niespełniającym ustawowych warunków urządzania gier hazardowych, a przy tym organizujący taką grę nie legitymuje się zezwoleniem umożliwiającym urządzanie gier na automatach o niskich wygranych do czasu wygaśnięcia takiego zezwolenia, stanowi to dostateczne uzasadnienie, by zbadać rodzaj urządzenia, jego funkcjonowanie a także ewentualne wykorzystanie do organizowania gier, o których mowa w art. 2 ust. 3 lub art. 2 ust. 5 u.g.h. (por. wyroki NSA z dnia 16 grudnia 2015 r. o sygn. akt II GSK 6/14, II GSK 132/14 i II GSK 139/14; z dnia 18 września 2015 r. o sygn. akt II GSK 1592/15; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, działające w sprawie organy podatkowe prawidłowo oparły się na dokumencie stanowiącym opinię biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w C. - R. R. - biegłego z zakresu informatyki i telekomunikacji. Przypomnieć jednakże należy, iż organ podatkowy nie jest związany opinią biegłego, organ opinię ocenia swobodnie na podstawie zasad wiedzy, nie jest więc nią skrępowany. Organ może opinię biegłego przyjąć, jeśli uzna ją za trafną, ale może ją całkowicie lub częściowo zdyskwalifikować i przyjąć odmienną, własną, opartą na nauce lub doświadczeniu. Opinia biegłego jest więc dla organu jedynie materiałem, który powinien mu pomóc w rozstrzygnięciu kwestii faktycznej, ale musi on rozstrzygnąć tę kwestię sam, we własnym imieniu. Sąd zauważ, iż orzekające w sprawie organy nie ograniczyły się w uzasadnieniu swoich decyzji do powołania się na konkluzję zawartą w opinii biegłego, lecz sprawdziły, na jakich przesłankach biegły oparł swoje wnioski, kontrolując tym samym prawidłowość jego rozumowania.

Oceniając zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP, Sąd zauważa, iż przepisy zawarte w art. 89 u.g.h. nie zostały prawomocnie uchylone przez późniejszy akt prawny, jak również Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o ich niekonstytucyjności. Odpowiednie zastosowanie znajduje więc argumentacja, zgodnie z którą organy podatkowe są zobligowane do stosowania powszechnie obowiązujących przepisów prawa, które zostały należycie ogłoszone. Istnieje zatem domniemanie konstytucyjności przedmiotowej ustawy i obowiązek jej stosowania. Z obowiązku tego może zwolnić jedynie ogłoszenie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność z Konstytucją RP kwestionowanych przepisów, z tym, że organ podatkowy, nawet w przypadku wątpliwości co do konstytucyjności stosowanych przepisów, nie może wystąpić z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ kompetencja taka nie przysługuje organowi podatkowemu. Musi on załatwić sprawę na podstawie obowiązujących przepisów, rozwiązując ewentualne wątpliwości w drodze wykładni prokonstytucyjnej, która wszakże jest ograniczona możliwym sensem słów stosowanych przepisów ustawowych.

Zupełnie niezrozumiały, a tym samym chybiony jest zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., bowiem działające w sprawie organy nie prowadziły postępowania ani nie orzekały w oparciu o przepisy k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.