V SA/Wa 1689/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3127632

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2020 r. V SA/Wa 1689/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.).

Sędziowie WSA: Andrzej Kania, Michał Sowiński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w W. z dnia... lipca 2019 r. nr... w przedmiocie przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu, u którego w gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi: oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi, złożonej przez A. G. (dalej: Strona, Skarżąca, Beneficjent) jest decyzja Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (OR ARiMR) Nr (...) z dnia (...) lipca 2019 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. M. z dnia (...) maja 2019 r. nr (...) w sprawie udzielenia pomocy finansowe) producentowi rolnemu u którego w gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu (...) października 2018 r. A. G. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w O. M. wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, u którego w gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi - szkody na powierzchni uprawy w wysokości co najmniej 30% danej uprawy i mniej niż 70% danej uprawy. Do wniosku dołączono protokół oszacowania szkód nr (...) z dnia (...).08.2018 r.

W dniu (...).02.2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. M. wydał decyzję Nr (...) o przyznaniu pomocy finansowej producentowi rolnemu, u którego w gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi - szkody na powierzchni uprawy w wysokości co najmniej 30% danej uprawy i mniej niż 70% danej uprawy.

Decyzją Nr (...) z dnia (...).03.2019 r. Dyrektor OR ARiMR uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu (...) maja 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. M. wydał decyzję Nr (...) o przyznaniu pomocy finansowej producentowi rolnemu, u którego w gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi - szkody na powierzchni uprawy w wysokości co najmniej 30% danej uprawy i mniej niż 70% danej uprawy.

Strona złożyła odwołanie od decyzji, w którym stwierdza, że decyzja jest dla niej krzywdząca. Skarżąca stwierdza, że w jej gospodarstwie większość użytków stanowią trwałe użytki zielone (TUZ) a działki ewidencyjne (...),(...) i (...) położone w powiecie (...), gminie K. L., obrębie ewidencyjnym R. Ś. oraz działka (...) położona w powiecie (...), gminie S., obrębie B. w latach poprzedzających złożenie wniosku obsiane były mieszanką wieloletnią traw z motylkowymi drobnonasiennymi. Poprzedni użytkownik wskazując płatność JPO nie musiał wykazywać wskazanej uprawy, wymogiem w latach ubiegłych było wskazanie TUZ i traw na gruntach ornych. Na ww. działkach nie zastosowano płodozmianu, trwały użytek zielony potwierdziła kontrola przeprowadzona w 2019 r. Ponadto działki (...),(...),(...) i (...) objęte są zobowiązaniem rolno - środowiskowo - klimatycznym jako cenne środowiska przyrodnicze, a wymogiem jest użytkowanie ich jako użytki zielone przez 5 lat przed złożeniem wniosku rolno - środowiskowo - klimatycznego. Skarżąca wskazuje, że należy pamiętać, iż powyższe siedliska przyrodnicze i siedliska lęgowe ptaków do których przyznana może być płatność rolno - środowiskowo - klimatyczna mogą występować na trwałych użytkach zielonych a niektóre z nich również na tzw. obszarach przyrodniczych, czyli gruntach niebędących użytkami rolniczymi i niekwalifikującymi się do płatności bezpośrednich. Występowanie danego siedliska przyrodniczego lub siedliska lęgowego ptaków potwierdza ekspert przyrodniczy. Ponadto Odwołująca stwierdziła, że podejście ARiMR do kwestii spełnienia obowiązku ubezpieczenia mija się z ustawą o ubezpieczeniach. Ubezpieczenie traw (na nasiona i paszę) nie podlega ubezpieczeniu z dopłatą budżetu państwa. Trawy nie występują w katalogu upraw dotowanych.

Decyzją Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Nr (...) z dnia (...) lipca 2019 r., po rozpoznaniu odwołania, utrzymano w mocy decyzję organu I instancji Nr (...) z dnia (...) maja 2019 r., wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. M. w sprawie udzielania pomocy finansowej producentowi rolnemu, u którego w gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi - szkody na powierzchni uprawy w wysokości co najmniej 30% danej uprawy i mniej niż 70% danej uprawy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że tryb składania wniosków o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, u którego w gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi - szkody na powierzchni uprawy w wysokości co najmniej 30% danej uprawy i mniej niż 70% danej uprawy, reguluje § 13r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187 z późn. zm.), zwane dalej "rozporządzeniem RM".

W myśl przepisu § 13r. ust. 12 rozporządzenia RM pomoc finansową pomniejsza się o 50%, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3.

W niniejszej sprawie A. G. złożyła wniosek o udzielenie pomocy finansowej, o której mowa w § 13r. rozporządzenia RM w dniu 14 listopada 2018 r., ubiegając się o płatność do powierzchni 219,78 ha na których wystąpiły szkody w wysokości co najmniej 30% danej uprawy lecz mniej niż 70% danej uprawy.

Wnioskodawca oświadczyła że co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie z wyłączeniem łąk i pastwisk nie było ubezpieczonych od co najmniej jednego z ryzyk, tj. suszy, gradu, deszczu nawalnego, ujemnych skutków przezimowania, przymrozków wiosennych, powodzi, huraganu, pioruna, obsunięcia się ziemi, lawiny. Toteż do wniosku nie została przedłożona żadna polisa ubezpieczeniowa.

Zgodnie z ogłoszeniem Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w Biuletynie Informacji Publicznej oraz podjętą uchwałą Rady Ministrów nr 107/2018 z dnia 31 lipca 2018 r. w sprawie ustanowienia programu pomocy dla gospodarstw rolnych i rybackich, w których powstały szkody spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi stawka pomocy wyniosła 500 zł na 1 ha powierzchni upraw, na której powstały szkody spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszu lub powodzi co najmniej 30% danej uprawy lecz mniej niż 70% danej uprawy.

Wobec powyższego początkowa kwota przyznanej płatności na rok 2018 wyniosła: 219,78 ha x 500,00 zł = 109.890,00 zł.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydając decyzję z dnia (...) maja 2019 r. uznał jednak, że powyższa kwota pomocy 109.295,00 zł ulega pomniejszeniu o 50% na podstawie przepisu § 13r. ust. 12 rozporządzenia RM, ponieważ w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3. Wobec powyższego pomoc przyznano w kwocie 54.945,00 zł.

Dyrektor OR ARiMR, po ponownej analizie całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu stwierdził, że były podstawy do pomniejszenia pomocy o 50%, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Wskazano, iż rolnik, aby uzyskać pomoc finansową w pełnej wysokości, posiadając w swym gospodarstwie grunty orne, powinien posiadać ubezpieczenie co najmniej 50% powierzchni upraw, z wyłączeniem łąki i pastwisk, co wynika z ww. przepisu § 13r. ust. 12 rozporządzenia RM. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że jedynie łąki i pastwiska tzw. TUZ-y, nie muszą podlegać ubezpieczeniu, jednakże nie dotyczy to gruntów ornych, w tym traw na gruntach ornych.

A. G. w swoim gospodarstwie posiada grunty orne oraz trawy na gruntach ornych w działkach o numerach ewidencyjnych (...),(...) położonych w powiecie (...), gminie K. L., obrębie R. Ś., w działce o numerze ewidencyjnym (...) położonej w powiecie (...), gminie S., obrębie B. oraz w działce o numerze ewidencyjnym (...) położonej w powiecie (...), gminie K. L., obrębie W. D. (działka zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na 2018 rok jako trawa na gruntach rolnych).

Skarżąca we wniosku o przyznanie płatności obszarowych w roku 2018 nie deklarowała wyłącznie łąk i pastwisk lecz trawy na gruntach ornych (działka nr (...) położona powiecie (...), gminie K. L., obrębie W. D.). Ponadto po analizie danych w aplikacji IACSplus (zakładka: Przegląd deklaracji działek rolnych) należy stwierdzić, że działki o numerach (...),(...) położone w powiecie (...), gminie K. L., obrębie R. Ś. oraz działka o numerze (...) położona w powiecie (...), gminie S., obrębie B. pomimo, że we wniosku o przyznanie płatności w roku 2018 zostały zadeklarowane jako trwałe użytki rolne (TUZ) nie mogą być uznane jako trwałe użytki zielone (TUZ) gdyż w ostatnich pięciu latach nie było na przedmiotowych gruntach nieprzerwanej deklaracji trwałych użytków zielonych. Ponadto w 2016 r. cała działka nr (...) użytkowana była jako grunt orny z deklaracją JPO. Organ wskazał przy tym, że powyższych ustaleń nie kwestionuje nawet sama Skarżąca stwierdzając w odwołaniu że "w moim gospodarstwie większość użytków stanowią trwałe użytki zielone (TUZ) a działki ewidencyjne (...),(...) i (...) położone w powiecie (...), gminie K. L., obrębie ewidencyjnym R. Ś. oraz działka (...) położona w powiecie (...), gminie S., obrębie B. w latach poprzedzających złożenie wniosku obsiane były mieszanką wieloletnią traw z motylkowymi drobnonasiennymi".

Tym samym organ stwierdził, iż jeżeli nie został spełniony warunek ubezpieczenia co najmniej 50% upraw rolnych w gospodarstwie organ przyznający płatność zobowiązany jest zgodnie z dyspozycją przepisu § 13r. ust. 12 rozporządzenia RM do przyznania pomocy w wysokości pomniejszonej o 50%.

Strona ponadto podnosi w odwołaniu, że powyższe działki objęte są zobowiązaniem rolno - środowiskowo - klimatycznym. Z wyjaśnień Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. M. wynika, że na chwilę obecną strona nie ma jeszcze ustalonego przedmiotowego zobowiązania, gdyż dopiero w 2018 r. strona zgłosiła powyższe działki do płatności rolno - środowiskowo - klimatycznej. Postępowanie w sprawie jest obecnie w toku.

Odnosząc się do zarzutu strony, jakoby podejście ARiMR mijało się z ustawą o ubezpieczeniu z dopłatą budżetu państwa, należy wyjaśnić, że bez znaczenia jest czy producent rolny posiadał polisę z dopłatami budżetu państwa czy tez skorzystał z ubezpieczenia komercyjnego. Oznacza to, że producent rolny który chce uzyskać pomoc w pełnej wysokości powinien mieć ubezpieczone grunty na których wystąpiły szkody.

Organ II instancji stwierdzając wadliwość uzasadnienia decyzji I instancji, mógł utrzymać w mocy decyzję, jednocześnie uzasadniając swoją decyzję zgodnie z wymogami. Tym samym wada decyzji pierwszoinstancyjnej została w istocie sanowana, gdyż organ odwoławczy dokonał uzupełnienia uzasadnienia decyzji I instancji.

Po analizie całokształtu materiału dowodowego organ odwoławczy postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, tym samym nie stwierdził zmiany stanu faktycznego i prawnego, które to dałyby podstawę do zmiany decyzji w niniejszej sprawie.

A. G. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, którą zaskarżyła decyzję Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (znak sprawy: (...)) z dnia (...) lipca 2019 r. Nr (...), utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. M. z dnia (...) maja 2019 r. w sprawie udzielenia pomocy finansowe) producentowi rolnemu u którego w gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy, w części dotyczącej pomniejszenia przyznanej pomocy o 50%., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) Naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie § 13r. ust. 12 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 stycznia 2015 r. w zw. z art. 25 ust. 9 rozporządzenia Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznające niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej - polegające na niesłusznym i krzywdzącym dla beneficjenta (skarżącego) pomniejszeniu przyznanej "pomocy suszowej" o połowę, co ponadto narusza zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasadę przyjaznej interpretacji przepisów (art. 7a § 1 k.p.a.), a także zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz informowania stron postępowania (art. 8 i 9 k.p.a.).

2) Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny niepełnego materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23,), w szczególności poprzez zaniechanie gruntownej analizy sprawy również w oparciu o dodatkowe dowody ze świadków, wizji lokalnej (oględzin) na spornych działkach nieruchomości lub powołania opinii biegłych na okoliczność rzeczywistego charakteru wykorzystywania gruntów objętych wnioskiem suszowym i zaliczenia ich do łąk i pastwisk w rozumieniu przepisu § 13r. ust. 12 ww. rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 365 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest decyzja Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. M. w sprawie udzielenia pomocy finansowe) producentowi rolnemu u którego w gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy.

Na wstępie należy uznać, że organ odwoławczy prawidłowo dokonał zebrania materiału dowodowego i Sąd orzeka na jego podstawie.

Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, zgodnie z kryterium legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Organy orzekające w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu.

Jak na to wskazałorgan odwoławczy, tryb składania wniosków o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, u którego w gospodarstwie rolnym powstały szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2018 r. suszy lub powodzi - szkody na powierzchni uprawy w wysokości co najmniej 30% danej uprawy reguluje § 13r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187 z późn. zm.), zwane dalej "rozporządzeniem RM".

W myśl przepisu § 13r. ust. 12 tego rozporządzenia RM pomoc finansową pomniejsza się o 50%, jeżeli w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, nie było ubezpieczonych co najmniej od jednego z ryzyk, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3.

W ocenie Sądu trzeba zatem zgodzić się z organem, że w przypadku gdy co najmniej 50% powierzchni innych upraw niż łąki i pastwiska i istniejących w gospodarstwie nie było ubezpieczonych od jakiegokolwiek ryzyka, w dniu wystąpienia szkody, płatność do powierzchni, o którą ubiega się wnioskodawca jest pomniejszana o 50%.

Rolnik, aby uzyskać pomoc finansową w pełnej wysokości, posiadając w swym gospodarstwie grunty orne, powinien posiadać ubezpieczenie co najmniej 50% powierzchni upraw, z wyłączeniem łąki i pastwisk (§ 13r. ust. 12 rozporządzenia RM), a jedynie łąki i pastwiska tzw. TUZ-y, nie muszą podlegać ubezpieczeniu, jednakże nie dotyczy to gruntów ornych, w tym traw na gruntach ornych.

W ocenie Sądu prawidłowo w toku prowadzonego postępowania ustalono, że Skarżąca w swoim gospodarstwie posiada między innymi grunty orne oraz trawy na gruntach ornych w działkach o numerach ewidencyjnych (...),(...) położonych w powiecie (...), gminie K. L., obrębie R. Ś., w działce o numerze ewidencyjnym (...) położonej w powiecie (...), gminie S., obrębie B. oraz w działce o numerze ewidencyjnym (...) położonej w powiecie (...), gminie K. L., obrębie W. D. (działka zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na 2018 rok jako trawa na gruntach rolnych).

Ustalono również, że Skarżąca we wniosku o przyznanie płatności obszarowych w roku 2018 nie deklarowała wyłącznie łąk i pastwisk lecz trawy na gruntach ornych (działka nr (...) położona powiecie (...), gminie K. L., obrębie W. D.) - patrz str. 54 akt admin.

Organ dokonał też analizy danych w aplikacji IACSplus (zakładka: Przegląd deklaracji działek rolnych) z których wynikało, że działki o numerach (...),(...) położone w powiecie (...), gminie K, L., obrębie R. Ś. oraz działka o numerze (...) położona w powiecie (...), gminie S., obrębie B. pomimo, że we wniosku o przyznanie płatności w roku 2018 zostały zadeklarowane jako trwałe użytki rolne (TUZ) nie mogą być uznane jako trwałe użytki zielone (TUZ) gdyż w ostatnich pięciu latach nie było na przedmiotowych gruntach nieprzerwanej deklaracji trwałych użytków zielonych. Ponadto w 2016 r. cała działka nr (...) użytkowana była jako grunt orny z deklaracją JPO.

Trzeba też zgodzić się z organem, który wskazał, iż powyższych ustaleń nie kwestionuje nawet sama Skarżąca stwierdzając w odwołaniu że "w moim gospodarstwie większość użytków stanowią trwałe użytki zielone (TUZ) a działki ewidencyjne (...),(...) i (...) położone w powiecie (...), gminie K. L., obrębie ewidencyjnym R. Ś. oraz działka (...) położona w powiecie (...), gminie S., obrębie B. w latach poprzedzających złożenie wniosku obsiane były mieszanką wieloletnią traw z motylkowymi drobnonasiennymi".

Jak to wcześniej wskazano, uzyskanie pomocy w związku z wystąpieniem szkód w wyniku suszy lub powodzi warunkowane jest w tym przypadku objęciem upraw innych niż łąki i pastwiska ubezpieczeniem od ryzyk, przy czym ubezpieczenie tych upraw powinno obejmować przynajmniej 50% powierzchni takich upraw.

W ocenie Sądu organy bezspornie wykazały, że Strona skarżąca nie posiadała w dniu wystąpienia szkód w uprawach rolnych wymaganego ubezpieczenia co najmniej 50% powierzchni upraw w gospodarstwie rolnym, z wyłączeniem łąk i pastwisk, co wskazała w treści wniosku, nadto z akt sprawy wynika, że Strona skarżąca w wymaganym terminie w ogóle nie posiadała żadnej polisy ubezpieczenia upraw rolnych.

Tym samym w ocenie Sądu organy prawidłowo zastosowały wskazane przepisy prawa materialnego do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

W skardze sformułowane zostały nadto zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych.

W związku z powyższym wskazać należy, że w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej są zobligowane do rozstrzygania sprawy z poszanowaniem naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady udzielania informacji (art. 9 k.p.a.), zasady wysłuchania stron (art. 10 k.p.a.), jak i zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a). W myśl zasady praworządności organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ odpowiedzialny jest za wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności. Zasada wynikająca z art. 9 k.p.a. nakłada zaś na organy obowiązek należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ich prawa i obowiązki będące przedmiotem postępowania. Organy postępując zgodnie z zasadą wysłuchania powinny umożliwić stronie branie czynnego udziału w postępowaniu, jak również wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów. W myśl zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. organ powinien podjął niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, a ustalając istotne dla sprawy okoliczności, powinien brać pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uzasadniając powody dla których dał wiarę poszczególnym dowodom, a innym odmówił.

Odnosząc się zatem do zarzutów podniesionych w skardze, w pierwszej kolejności wskazać należy, że Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Zdaniem Sądu za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia zasad postępowania wyrażonych w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Zauważyć należy, że według Sądu Organ podjął niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, a zaskarżoną decyzję wydał na podstawie zebranego materiału dowodowego. Ustalając istotne dla sprawy okoliczności, Organ brał pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uzasadniając powody dla których dał wiarę poszczególnym dowodom, a innym odmówił.

Dodać należy, że poczynione ustalenia Organ przedstawił w zaskarżonej decyzji, która została uzasadniona w sposób przekonujący i jasny zarówno co do stanu faktycznego jak i prawnego sprawy. W ocenie Sądu prawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji umożliwia stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia w sposób szczegółowy prezentuje tok rozumowania, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazuje i wyjaśnia przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ, podejmując swoje rozstrzygnięcie.

Sąd mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, stwierdził, że za bezpodstawny należy także uznać zarzut naruszenia zasady udzielania informacji (art. 9 k.p.a.) oraz zasadę pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.).

Sąd nie dopatrzył się tym samym naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, w stopniu wpływającym na wynik sprawy, ani naruszenia innych przepisów postępowania w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy.

Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona informacja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.