V SA/Wa 1688/16, Zawieszenie postępowania w przypadku podejrzenia popełnienia przestępstwa. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2480415

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2017 r. V SA/Wa 1688/16 Zawieszenie postępowania w przypadku podejrzenia popełnienia przestępstwa.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Pindelska.

Sędziowie WSA: Izabella Janson, Justyna Mazur (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Grupy Producentów "(...)" Sp. z o.o. w (...) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) kwietnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie zawieszenia płatności w sprawie wniosku o przyznanie pomocy finansowej; oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi jest decyzja z (...) kwietnia 2016 r. nr (...) wydana przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR, organ odwoławczy), utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej: Dyrektor Oddziału, organ I instancji) z dnia (...) lutego 2016 r. Nr (...) o zawieszeniu płatności w sprawie wniosku Grupy (...) (dalej: Grupa, strona, Spółka, skarżąca) o przyznanie pomocy finansowej grupie producentów owoców i warzyw wstępnie uznanej do dnia (...) kwietnia 2012 r. na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r.

Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Marszałek Województwa L. decyzją z dnia (...) grudnia 2011 r. dokonał wstępnego uznania Grupy (...) w grupie produktów "owoce" i zatwierdził plan dochodzenia do uznania grupy za organizację producentów owoców i warzyw, realizowany w latach 2012-2016.

W dniu 2 października 2014 r. Grupa złożyła w L. Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. We wniosku tym Grupa wnioskowała m.in. o przyznanie pomocy na utwardzenie placu manewrowego oraz wykonanie kanalizacji deszczowej i ogrodzenie terenu z bramą wjazdową o łącznej wartości poniesionych kosztów netto 679 986,05 zł, z czego 75% przyznawane jest Grupie, to jest 509 989,53 zł netto.

W dniu 7 stycznia 2016 r. do L. Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęło zawiadomienie z Prokuratury Rejonowej w L. o wszczęciu śledztwa postanowieniem z dnia (...) stycznia 2016 r. w sprawie usiłowania oszustwa finansowego przy przyznawaniu pomocy finansowej od instytucji publicznej tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. W dniu 13 stycznia 2016 r. wpłynęło postanowienie z dnia (...) stycznia 2016 r. o wszczęciu śledztwa w sprawie mającego miejsce w dniu (...) listopada 2014 r. w E. usiłowania wyłudzenia dotacji finansowej przez zarząd Grupy za pomocą wprowadzenia w błąd co do okoliczności wykonania inwestycji budowlanej poprzez przedłożenie w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Oddział w E. wniosku o przyznanie pomocy finansowej i poświadczających nieprawdę dokumentów w celu uzyskania wsparcia finansowego od instytucji publicznej dysponującej środkami publicznymi w postaci mienia znacznej wartości w kwocie 509 989,53 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnięto z uwagi na weryfikację wniosku i załączonych dokumentów przez pracowników ARiMR.

Z uwagi na powyższe okoliczności Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu (...) lutego 2016 r. wydał decyzję nr (...) o zawieszeniu płatności w sprawie wniosku o przyznanie pomocy finansowej grupie producentów owoców i warzyw wstępnie uznanej do dnia (...) kwietnia 2012 r. na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r., złożonego w dniu 2 października 2014 r. przez Grupę (...) Jako podstawę prawną ww. decyzji organ I instancji wskazał art. 115 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.Urz.UE.L 157 z 15 czerwca 2011 r., str. 1; dalej: rozporządzenie nr 543/2011) oraz art. 104 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1069 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: k.p.a.).

Od powyższej decyzji Grupa złożyła odwołanie do Prezesa ARiMR, wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji.

Po rozpoznaniu odwołania wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego z dnia (...) lutego 2016 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przypominał przebieg postępowania sprawie. Przywołał m.in. treść art. 286 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1977 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm., dalej: k.k.), art. 294 § 1 k.k., art. 303 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 z późn. zm., dalej: k.p.k.) oraz art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011. Podniósł, że w dniu (...) stycznia 2016 r. do L. Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęło zawiadomienie z Prokuratury Rejonowej w L. w wszczęciu w dniu (...) stycznia 2016 r. śledztwa w sprawie usiłowania oszustwa finansowego przy przyznawaniu pomocy finansowej od instytucji publicznej tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k.

W dniu 13 stycznia 2016 r. do organu I instancji wpłynęło zaś postanowienie z dnia (...) stycznia 2016 r. o wszczęciu śledztwa w sprawie mającego miejsce w dniu

(...) listopada 2014 r. w E. usiłowania wyłudzenia dotacji finansowej przez zarząd Grupy (...) z siedzibą w miejscowości B. i za pomocą wprowadzenia w błąd co do okoliczności wykonania inwestycji budowlanej poprzez przedłożenie w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Oddział w E. wniosku o przyznanie pomocy finansowej i poświadczających nieprawdę dokumentów w celu uzyskania wsparcia finansowego od instytucji publicznej dysponującej środkami publicznymi w postaci mienia znacznej wartości w kwocie 509 989,53 zł. Powyższe zdaniem organu odwoławczego bezspornie potwierdza, iż na podstawie art. 303 k.p.k.,

w ocenie Prokuratury Rejonowej w L. zaszły podstawy do stwierdzenia uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa oraz zostały spełnione przesłanki wszczęcia śledztwa z określeniem czynu będącego przedmiotem śledztwa i jego kwalifikacji prawnej. Prezes ARiMR wskazał przy tym, iż nie podziela stanowiska skarżącej, że prowadzenie przez Prokuraturę Rejonową w L. śledztwa w fazie "in rem" nie daje podstaw do uznania, iż nie została spełniona przesłanka określona w art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 w zakresie podejrzenia popełnienia oszustwa przez Grupę. Czyn został określony jako usiłowanie wyłudzenia dotacji finansowej. Wskazano też zarząd Grupy (...) z siedzibą w miejscowości B., jako podmiot podejrzany o jego popełnienie. Organ odwoławczy podniósł także, że czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. stanowi oszustwo w stosunku do mienia znacznej wartości, sklasyfikowane jako przestępstwo przeciwko mieniu. Podniósł, iż art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 wskazuje wprost na "popełnienie oszustwa", a nie "postawienie zarzutów", czy też udowodnienie winy, jako warunku dającego podstawy do jego zastosowania w niniejszej sprawie. Wskazał, iż zasadniczym celem zawieszenia płatności na podstawie art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 z uwagi na podejrzenie popełnienia przestępstwa jest zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych UE. Treść art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 wskazuje na samo podejrzenie popełnienia oszustwa, co zdaniem organu odwoławczego należy rozumieć szeroko. Przyjęcie stanowiska skarżącej powodowałoby, że przepis ten byłby bezużyteczny, jako środek zapobiegający nadużyciom ze strony podmiotów korzystających ze wsparcia w ramach programu operacyjnego.

Organ odwoławczy odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu i nie uznał ich za zasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Grupa (...) wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 1) art. 115 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/11 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw (Dz.Urz.UE.L 157 z 15.06.2011, str. 1) przez bezpodstawne zastosowanie powołanej regulacji i utrzymanie w mocy decyzji o zawieszeniu płatności w sprawie z wniosku o przyznanie pomocy finansowej grupie producentów owoców i warzyw wstępnie uznanej do dnia (...) kwietnia 2012 r. na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r., złożonego w dniu 2 października 2014 r. przez Grupę, w sytuacji gdy nie było podstaw do zawieszenia płatności;

2)

art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 5 k.p.k., stosowanych w zw. z treścią art. 140 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również wyczerpującego rozpoznania materiału dowodowego i oparcie się w swojej decyzji na dwóch dokumentach otrzymanych z prokuratury tj. na postanowieniach o wszczęciu śledztwa postanowieniem z dnia (...) stycznia 2016 r. w sprawie "usiłowanie oszustwa finansowego przy przyznawaniu pomocy finansowej od instytucji publicznej tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k." oraz postanowienie z dnia (...) stycznia 2016 r. o wszczęciu śledztwa w sprawie mającego miejsce w dniu (...) listopada 2014 r. w E. usiłowania wyłudzenia dotacji finansowej przez zarząd Grupy (...) z siedzibą w miejscowości B. w sytuacji, gdy decyzje te zostały wydane "w sprawie" tj. w fazie "in rem" postępowania, które charakteryzuje się tym, że nie toczy się "przeciwko komukolwiek". Nikomu do tej pory nie zostały przedstawione jakiekolwiek zarzuty, wobec czego wydanie zaskarżonej decyzji jest co najmniej przedwczesne i stanowi naruszenie nie tylko przepisów prawa, ale również podstawowej zasady postępowania karnego wyrażonej w art. 5 k.p.k. zgodnie, z którą nawet Oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem, w niniejszej sprawie zaś nikomu nawet nie przedstawiono zarzutów;

oraz organowi pierwszej instancji zarzuciła ponadto naruszenie wskazanych przepisów proceduralnych tj:

3)

art. 66a w zw. z 73 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieudostępnienie stronie wglądu do całości akt sprawy pomimo dwukrotnego wnioskowania strony skarżącej w tym przedmiocie, akta wprawdzie zostały w końcu stronie przedstawione do wglądu jednak strony były nieponumerowane i za każdym razem w aktach sprawy znajdowały się inne nowe dokumenty nieznane stronie skarżącej (strona skarżąca jest w posiadaniu dokumentacji fotograficznej potwierdzającej powyższe - w przypadku kwestionowania tej okoliczności strona skarżąca przedstawi płytę ze zdjęciami, które potwierdzają brak numeracji stron akt sprawy), w związku z czym strona skarżąca nie mogła zapoznać się z całością akt sprawy przed wydaniem decyzji oraz ustosunkować się do materiału dowodowego, co stanowi również naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu przez niewezwanie do zapoznania się z całym zgromadzonym materiałem, a przez to wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i złożenia wniosku o przeprowadzenie dowodów uzupełniających.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 t.j. z późn. zm.).

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa ARiMR z dnia (...) kwietnia 2016 r. Nr (...), utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia (...) lutego 2016 r., nr (...) orzekającą o zawieszeniu płatności w sprawie z wniosku o przyznanie pomocy finansowej grupie producentów owoców i warzyw wstępnie uznanej do dnia (...) kwietnia 2012 r. na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r., złożonego w dniu 2 października 2014 r. przez Grupę (...) Decyzje zostały wydane w oparciu o przepisy k.p.a. oraz art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011.

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, a zatem analizując orzeczenie pod względem jego zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające zawieszenie płatności w sprawie wniosku o przyznanie pomocy finansowej skarżącej Spółki z uwagi na wszczęte postanowieniem prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. (sygn. akt. (...)) z dnia (...) stycznia 2016 r. śledztwo w sprawie mającego miejsce w dniu (...) listopada 2014 r. w E. usiłowania wyłudzenia dotacji finansowej przez zarząd Grupy (...) z siedzibą w miejscowości B. za pomocą wprowadzenia w błąd co do okoliczności wykonania inwestycji budowlanej poprzez przedłożenie w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Oddział w E. wniosku o przyznanie pomocy finansowej i poświadczających nieprawdę dokumentów w celu uzyskania wsparcia finansowego od instytucji publicznej dysponującej środkami publicznymi w postaci mienia znacznej wartości w kwocie 509 989,53 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnięto z uwagi na weryfikację wniosku i załączonych dokumentów przez pracowników ARiMR, to jest o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. W dniu 7 stycznia 2016 r. do L. Oddziału Regionalnego ARiMR jako do pokrzywdzonego, wpłynęło zawiadomienie o wszczęciu śledztwa, pochodzące z Prokuratury Rejonowej w L., z którego wynika, iż postanowieniem prokuratora Rejonowego w L. z dnia (...) stycznia 2016 r. wszczęte zostało śledztwo pod sygnaturą (...) w sprawie usiłowania oszustwa finansowego przy przyznawaniu pomocy finansowej od instytucji publicznej, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. W dniu 13 stycznia 2016 r. do organu I instancji wpłynął odpis postanowienia prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. z dnia (...) stycznia 2016 r., o którym mowa w ww. zawiadomieniu.

Zdaniem organu samo podejrzenie popełnienia oszustwa uzasadnia zawieszenie płatności. Odmienne rozumienie art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 powodowałoby, że przepis ten byłby bezużyteczny, jako środek zapobiegający nadużyciom ze strony podmiotów korzystających ze wsparcia w ramach programu operacyjnego.

W ocenie skarżącej zaś, nie było w okolicznościach niniejszej sprawy podstaw do zawieszenia płatności, albowiem wskazywane przez organy postępowanie karne toczy się "w sprawie", to jest nie toczy się przeciwko komukolwiek. Zdaniem skarżącej, w sytuacji gdy nikomu nie zostały przedstawione zarzuty, wydanie zaskarżonej decyzji jest co najmniej przedwczesne.

Wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 115 ust. 2 mającego w sprawie zastosowanie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011, państwa członkowskie mogą zawiesić uznanie organizacji producentów, zrzeszenia organizacji producentów lub grupy producentów lub zawiesić płatności na ich rzecz, jeśli istnieją w stosunku do tych organizacji podejrzenia popełnienia oszustwa w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem (WE) nr 1234/2007. Podkreślić tutaj należy, iż powoływany przepis rozporządzenia 543/2011 jako wykonawczy akt wtórnego prawa UE ma charakter wiążący dla polskiego porządku prawnego. Przepis ten obowiązuje bezpośrednio i nie jest tutaj wymagana dodatkowo jego transpozycja do prawa krajowego ani inne dodatkowe działanie legislacyjne.

Organy administracyjne obowiązane były zatem kierując się treścią przedmiotowego przepisu rozważyć zasadność jego zastosowania w kontekście wskazanych wyżej niespornych okoliczności faktycznych. Zaskarżona decyzja, będąca efektem tych rozważań nie narusza prawa materialnego, a zarzuty skargi w tej mierze nie mogą być uznane za zasadne.

Wbrew twierdzeniom skargi stan faktyczny został w sprawie ustalony prawidłowo. Nie stanowi bowiem naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a w szczególności art. 5 k.p.k. oparcie się przez orzekające w sprawie organy na ww. dokumentach pochodzących z Prokuratury. Z dokumentów tych wynika niewątpliwie, iż zostało wszczęte śledztwo w sprawie usiłowania wyłudzenia dotacji przez zarząd Grupy, to jest przestępstwo kwalifikowane m.in. z art. 286 k.k. - oszustwo. Okoliczność wszczęcia postępowania nie jest przy tym przez skarżącą kwestionowana. Grupa wskazuje jedynie, iż postępowanie to pozostaje w fazie "in rem" i skoro nie postawiono nikomu zarzutów zawieszenie płatności jest co najmniej przedwczesne.

W ocenie Sądu stanowisko skarżącej nie może być uznane za słuszne. Należy bowiem podzielić pogląd organu, iż zasadniczym celem zawieszenia płatności na podstawie art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 z uwagi na podejrzenie popełnienia przestępstwa jest zapewnienie skutecznej ochrony interesów finansowych UE. Stanowisko strony skarżącej jakoby zaskarżona decyzja była przedwczesna, ponieważ nikomu nie przedstawiono zarzutów, jest zdaniem Sądu bezpodstawne. Nie budząca wątpliwości treść art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 wyraźnie wskazuje już na samo podejrzenie popełniania oszustwa. Tym samym brak jest podstaw do uznania, iż wszczęcie śledztwa w takim przedmiocie i pozostawanie tego postępowania w fazie "in rem" nie daje podstaw do zawieszenia płatności. W świetle art. 115 ust. 2 rozporządzenia nr 543/2011 nie jest bowiem wymagane przedstawienie podejrzanemu zarzutów i przejście postępowania karnego w fazę "in personam", czy też wniesienie aktu oskarżenia lub skazanie. Skoro bowiem w przepisie tym wskazano, iż postępowanie o pomoc finansową może być zawieszone w przypadku podejrzenia popełnienia przestępstwa, to nie sposób uznać, iż o podejrzeniu popełnienia przestępstwa mówić można np. dopiero po przedstawieniu podejrzanemu zarzutów czy wniesieniu aktu oskarżenia.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, iż z akt administracyjnych wynika, że skarżąca została zapoznana z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w dniu 23 lutego 2016 r., to jest po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Z akt tych nie wynika także aby organ odwoławczy zapoznawał stronę z aktami sprawy. W świetle art. 10 k.p.a. zgodnie, z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, doszło tym samym do naruszenia przez organ I instancji, ww. normy prawnej. Dotyczy to także organu odwoławczego w zw. z art. 140 k.p.a. W ocenie Sądu jednak brak jest podstaw do stwierdzenia, iż powyższe naruszenie przepisu postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Takiej argumentacji nie wskazuje także skarżąca. Podnosząc uniemożliwienie złożenia wniosków dowodowych nie wskazuje jakie miałyby to być wnioski i jaki miałyby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie. Przed organem odwoławczym nie gromadzono zaś nowych dowodów w sprawie. W piśmie stanowiącym stanowisko organu I instancji w sprawie odwołania, organ I instancji nie zaprzeczył braku numeracji stron. Okoliczność ta, wskazywana jako naruszenie art. 66a k.p.a. w zw. z art. 73 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. także nie została przez skarżącą uzasadniona jako mająca wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć bowiem należy, iż naruszenie przepisów postępowania może być przyczyną uchylenia decyzji, jeśli wykazane zostanie, iż mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.).

W ocenie Sądu organ działał na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) i dokonał oceny w oparciu o cały materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.). Organ w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. mogłyby prowadzić do uwzględnienia skargi. Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.