V SA/Wa 1614/15 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - OpenLEX

V SA/Wa 1614/15 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2123764

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2015 r. V SA/Wa 1614/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Mydłowska.

Sędziowie: NSA Piotr Piszczek (spr.), WSA Michał Sowiński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2015 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

1. W dniu (...) września 2012 r. Skarżąca - G. Sp. z o.o. w S. złożyła wniosek o wypłatę środków z tytułu pomocy finansowej dla grupy producentów rolnych za okres od dnia (...) sierpnia 2011 r. do dnia (...) sierpnia 2012 r., do którego w dniu (...) października 2012 r. została złożona korekta wraz z prawidłowym formularzem załącznika nr 3 w wersji papierowej oraz w wersji elektronicznej.

Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w S. wystosował do Skarżącej wezwanie w dniu (...) grudnia 2012 r. do złożenia wyjaśnień dotyczące, m.in. przyczyny nie produkowania przez wszystkich członków grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, gdyż - jak wynikało z informacji posiadanych przez organ z urzędu - Z.P., "R. (1)" Spółka z o.o. oraz "R. (2)" Spółka z o.o. sprzedawali przez Grupę produkt, który nie był produkowany w ich gospodarstwach w okresie objętym wnioskiem.

W odpowiedzi na to wezwanie Skarżąca złożyła wyjaśnienia, w których potwierdzała fakt wyprodukowania zboża przez wszystkich swoich członków grupy, a jako dowód wskazywała ewidencję magazynowo-księgową.

2. W dniu (...) marca 2013 r. Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję nr (...) o odmowie przyznania płatności z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, że G. Sp. z o.o. została utworzona, jako grupa producentów zbóż i tworzy ją pięciu członków: Z.P., "R." Sp.z o.o., "R. (2)" Sp.z o.o., H.S., "R. (3)" sp. z o.o. Członkowie ci są również członkami G. (2) sp.z o.o. utworzonej jako grupa producentów rzepaku. Adres siedziby G. sp. z o.o., oraz członków "R." Sp. z o.o., "R. (2)" sp. z o.o., "R. (3)" jest jednym adresem - (...). Ten adres został również wskazany przez H.S. jako adres zamieszkania. Wspólnikami "R." sp. z o.o. oraz R. (2)" Sp. z o.o. są H.S. oraz D.L., natomiast w "R. (3)" Sp. z o.o. wspólnikami są H.S. oraz Z.P. jest również Prezesem Zarządu wszystkich tych spółek z o.o.

Zgodnie z załącznikiem nr 2 do wniosku o płatność w ramach działania Grupy producentów rolnych - Wykaz faktur VAT i rachunków, uporządkowanych w ujęciu chronologicznym, potwierdzających wartość i ilość dostarczonych grupie produktów lub grupy produktów przez poszczególnych jej członków w okresie od (...)/08/2011 do (...)/08/2012 r., wszyscy członkowie grupy dokonali sprzedaży do Grupy pszenicy. Dodatkowo potwierdzenie stanowi wydruk z systemu "Sage symfonia Handel 2013" stanowiącego załącznik nr 5 do protokołu z kontroli wykonanej w siedzibie Grupy w dniu (...).01.2013 r. (znak sprawy (...)), gdzie potwierdzono, że w okresie, za który Grupa składa wniosek przyjęto od każdego Członków Grupy pszenicę.

Organ wskazał, że na podstawie danych przekazanych przez Członków Grupy we wnioskach składanych w powyższym trybie w latach 2011 i 2012, oraz informacji wynikającej z załącznika nr 2 do wniosku o płatność struktura produkcji poszczególnych członków w okresie wynosiła dla:

* Z.P. - deklaracja pszenicy we wniosku z 2011 r., brak w 2012 r., gospodarstwo rolne o powierzchni 135,70 ha gruntów rolnych - produkcja 910 ton pszenicy oraz 100 ton rzepaku tylko w 2011 r., brak sprzedaży plonów z 2012 r.;

* "R." Sp. z o.o. - na powierzchni 972 ha gruntów rolnych należących do gospodarstwa - w 2011 r. 4 617,95 ton pszenicy oraz 542,71 ton rzepaku; powierzchni 971 ha w 2012 r. 741,59 ton pszenicy oraz 549,16 ton rzepaku, przy czym producent w 2011 r. zadeklarował pszenicę na powierzchni 227,51 ha, natomiast w 2012 r. na powierzchni 444,90 ha;

* "R. (2)" Sp. z o.o. - na powierzchni 35,30 ha gruntów rolnych należących do gospodarstwa w 2011 r. 205 ton pszenicy oraz 25 ton rzepaku w 2012 r. 0 ton pszenicy oraz 0 ton rzepaku; zgodnie z deklaracją we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich;

* H.S. - na powierzchni 18,50 ha gruntów rolnych należących do gospodarstwa w 2011 r. 105 ton pszenicy oraz 542,71 ton rzepaku; w 2012 r. 207 ton pszenicy oraz 60 ton rzepaku, deklaracja pszenicy we wniosku obszarowym z 2011 r.;

* "R. (3)" sp. z o.o. - na powierzchni 274,10 ha gruntów rolnych należących do gospodarstwa w 2011 r. 987 ton pszenicy oraz 35 ton rzepaku; w 2012 - 35,88 ton rzepaku; deklaracja pszenicy.

Stwierdzono również, że powierzchnie zgłoszone gruntów rolnych w ramach gospodarstw rolnych Członków Grupy we wnioskach za 2011 i 2012 rok o przyznanie płatności bezpośrednich odpowiadają powierzchni wynikającej z umów kontraktacyjnych pomiędzy Członkami Grupy a Grupą w okresie 2010/11 oraz 2011/2012. Grunty deklarowane przez Członków Grupy: H.S. (znajdujące się na działce ewidencyjnej (...)) oraz "R. (2)" Sp. z o.o. (znajdujące się na działce ewidencyjnej (...)) są własnością trzeciego Członka Grupy - "R." sp. z o.o.

Organ na podstawie złożonych przez Członków Grupy wniosków - stwierdził, że w 2012 r. Producenci H.S., "R. (2)" sp. z o.o. oraz Z.P. nie produkowali produktów ze względu na które Grupa została utworzona. Dodatkowo na podstawie danych zawartych w ewidencji prowadzonej zgodnie z przepisami ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, stwierdzono, że jedyne grunty będące w posiadaniu "R. (2)" sp. z o.o. oraz jedyne grunty będące w posiadaniu H.S. przynależne ich gospodarstwu w okresie objętym wnioskiem Grupy są własnością trzeciego Członka Grupy. Nie bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy stwierdzona sytuacja koncentracji wsparcia w ramach działania "Grupy producentów rolnych" w rękach jednej grupy osób powiązanych kapitałowo, majątkowo lub osobowo, poprzez założeniu Grupy z tych samych osób, wchodzących też w skład spółek będących Członkami Grupy. Na gruncie krajowych przepisów prawa, spółki będące Członkami Grupy stanowią odrębne i niezależne podmioty pod względem prawnym i funkcjonalnym, niemniej jednak, biorąc pod uwagę fakt, że w załączniku do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. Nr 72, poz. 424 z późn. zm.), z wyłączeniem owoców i warzyw oraz owoców i warzyw przeznaczonych dla przetwórstwa, dla grup zbożowych przewidziano minimalną ilość Członków w liczbie 5, aby Grupa mogła spełnić wymóg formalny utworzenia, wątpliwość uzasadnioną organu budzą powiązania osobowe podmiotów, będących Członkami Grupy. Tym bardziej, że biorąc pod uwagę definicję producenta rolnego jako posiadacza gospodarstwa rolnego oraz rolnika, H.S. nie spełniłby wymogu posiadacza gospodarstwa, bez gruntów, których właścicielem jest inny Członek Grupy - "R." sp. z o.o.

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. Nr 72, poz. 424 z późn. zm.) przewiduje możliwość utworzenia grup ze względy na produkty: ziarno zbóż, nasiona roślin oleistych, ale również ziarno zbóż i nasiona roślin oleistych. Przyjmując racjonalność postępowania normodawcy, w przypadku gdy te same podmioty są Członkami Grup utworzonych w sektorze ziarna zbóż oraz w sektorze nasion roślin oleistych, a weryfikacja składanych przez kolejne lata wniosków o płatność w ramach działania Grupy producentów rolnych, oraz wniosków składanych w trybie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn.: z 2012 r. Dz. U. poz. 1164 z późn. zm.) wskazuje, że w okresie 4 lat działania Grupy, wszyscy Członkowie nie produkowali w swoich gospodarstwach produktów ze względu na które Grupa została utworzona (mimo uwzględnienia na wnioskach o przyznanie płatności sprzedaży w każdym z okresów, za które Grupa złożyła wniosek), co znajduje również potwierdzenie w planach działania obu Grup, należałoby wskazać, że Członkowie powołali dwie Grupy oddzielnie, aby za wprowadzenie produktów, będących przedmiotem prowadzonej działalności rolniczej móc otrzymywać podwójnie płatność. Producenci rolni, którzy w swoich gospodarstwach ustalili produkcję rolną w taki sposób, aby przemiennie w kolejnych latach dokonywać produkcji różnych roślin uprawnych zakwalifikowanych w odrębne sektory, mają możliwość zawiązania jednej Grupy z sektora ziarna zbóż i nasiona roślin oleistych, w ramach której pełniej mogliby realizować wspólne działania w zakresie produkcji i wprowadzania produktów do obrotu, a nie rozdrabniać to działanie na dwie Grupy. W ten sposób urzeczywistniliby cel koncentracji działania producentów w ramach Grupy a nie prowadzili do rozdrobnienia.

W przedmiotowej sprawie organ stwierdził zaistnienie przesłanek z przepisu art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r., zgodnie z którym nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne. Wykładaniu przepisów prawa obowiązujących dla działania "Grupy producentów rolnych", nic może być dokonywana w sprzeczności do regulacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013, gdzie wskazano w sposób nie budzący wątpliwości, że działanie ma to na celu wykazanie korzyści z koncentracji produkcji i wspólnego współdziałania producentów z danego sektora, wykazania możliwości uzyskania lepszej sytuacji konkurencyjnej w przypadku współdziałania rozdrobnionych producentów, poprzez wykazanie znaczenia kryterium wielkości sprzedaży lub obrotów grupy w powiązaniu z liczbą jej członków. Biorąc tak zakreślone cele tego działania, należy wskazać, że G. sp. z o.o. w opinii organu, stworzyła sztuczne warunki do uzyskania płatności poprzez utworzenie dwóch Grup oddzielnie dla dwóch sektorów produktów (ziarna zbóż i nasiona roślin oleistych), mimo że w gospodarstwach Członków produkcja tych roślin nie odbywa się w sposób ciągły przez okres 4 lat działania Grupy, a przepisy obowiązujące dają podstawę w takich przypadkach do podjęcia działalności Grupy utworzonej ze względu na produkcję ziaren zboża i nasion roślin oleistych. W przypadku działania "Grupy producentów rolnych" nie można mówić o tym, że celem tego działania jest uzyskanie jak najlepszego wyniku finansowego w oderwaniu od współdziałania członków, których liczba minimalna została zakreślona przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Nacisk kładziony jest tu na wspólne działanie producentów działających w rozdrobnionych gospodarstwach, które pozwala uzyskać lepsze wyniki produkcyjne i sprzedażowe dzięki możliwej koncentracji sprzedaży ale również dostępności do tańszych środków produkcji i ustalania poziomu jakościowego w ramach Grupy. Organ - odmawiając przyznania płatności - wskazał, że w przypadku Członków Grupy, wobec wykazanego powiązania kapitałowego, majątkowego oraz osobowego, nie może być mowy o realizacji celu działania, jako integracji rozdrobnionych gospodarstw rolnych celem uzyskania lepszej siły przetargowej w negocjacjach z potencjalnymi nabywcami czy też dostawcami środków produkcji.

Skarżąca spółka złożyła odwołanie od tej decyzji, zarzucając organowi I instancji:

naruszenie przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173) poprzez wydanie decyzji odmawiającej przyznania płatności z tytułu pomocy finansowej za okres od (...).08.2011 r. do (...).08.2012 r. mimo spełnienia warunków jej przyznania, naruszenie przepisów art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw i art. 35 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dany podmiot może być członkiem tylko jednej grupy producentów rolnych, naruszenie przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich poprzez jego błędne zastosowanie.

3. W wyniku rozpoznania odwołania od decyzji, w dniu (...) czerwca 2013 r. prezes ARiMR wydał decyzję nr (...) o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia (...) marca 2013 r. W uzasadnieniu wskazano, że po przeprowadzonym postępowaniu organ II instancji stwierdza, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wypłaty Grupie pomocy finansowej za okres od dnia (...) sierpnia 2011 r. do dnia (...) sierpnia 2012 r. Prezes ARiMR ustalił, że Grupa została zawiązana przez 5 wspólników (członków): Z.P., "R." Sp. z o.o., "R. (2)" Sp. z o.o., H.S. i "R. (3)" sp. z o.o., przy czym osoby te zawiązały również jeszcze jedną grupę producentów utworzoną ze względu na produkcję rzepaku tj. G. (2) sp. z o.o.

Podkreślono, że faktem bezspornym jest to, że członkowie grupy działający w formie spółek z ograniczoną odpowiedzialnością ("R. (2)" Sp. z o.o., "R. (3)" sp. z o.o., "R." Sp. z o.o.), jak i sama Grupa mają taki sam adres swojej siedziby, adres ten jest również zbieżny z adresem zamieszkania H.S., również siedziba G. (2) sp. z o.o. mieści się pod tym samym adresem. Ponadto, jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego wspólnikami "R. (3)" Sp. z o.o. oraz "R." Sp. z o.o. są H.S. oraz D.K., natomiast wspólnikami "R. (2)" Sp. z o.o. są H.S. oraz Z.P., który ponadto jest Prezesem Zarządu wszystkich ww. spółek z o.o. oraz obydwu grup. Prezes ARiMR ustalił również, że grunty rolne, na których deklarują swoją produkcję H.S. oraz "R. (2)" Sp. z o.o. są własnością trzeciego Członka Grupy - "R. (3)" sp. z o.o. Organ II instancji ustalił ponadto, że poszczególni członkowie Grupy (H.S., "R. (2)" sp. z o.o., Z.P.), składając wnioski o przyznanie o płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, nie deklarowali produkcji zbóż, a co za tym idzie, nie produkowali produktów, ze względu na które Grupa została utworzona w roku 2012.

Ponadto, Prezes ARiMR opierając się na danych z wniosków o płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (płatności bezpośrednie) składanych przez poszczególnych członków Grupy oraz z informacji zawartych w planie działania Strony oraz G. (2) sp. z o.o. stwierdził, że w okresie 4 lat działania ww. podmiotów, członkowie grupy prowadzili działalność w taki sposób, aby przemiennie w kolejnych latach dokonywać produkcji różnych roślin uprawnych (zbóż zamiennie z rzepakiem). Faktem stwierdzonym również jest to że poszczególni członkowie, mimo, że w danym roku nie produkowali danego produktu, we wnioskach o przyznanie płatności w ramach działania "Grupy producentów rolnych" uwzględniali sprzedaż w każdym z okresów za który został złożony wniosek.

Organ odwoławczy wskazał również że, jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy GPR, grupa producentów rolnych, prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego lub grupy produktów, w celach określonych w art. 2 tj. dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego. Ponadto Prezes ARiMR stwierdził, że z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. Nr 72, poz. 424 z późn. zm.), wydanego jako akt wykonawczy do ustawy GPR, nie można wywnioskować, aby istniał nakaz tworzenia przez tych samych producentów rolnych kolejnych grup dla kolejnych pojedynczych produktów.

Organ odwoławczy podzielił zatem w pełni sposób interpretacji przepisów przez Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w zakresie przepisów unijnych, ustawy GPR oraz aktów wykonawczych, iż prawodawcy wprowadzającemu przepisy regulujące tworzenie grup oraz regulującemu zasady przyznawania płatności w ramach działania "Grupy producentów rolnych", przyświecał cel polegający na wzmocnieniu struktury instytucjonalnej w sektorze pierwotnej produkcji rolnej w celu wsparcia funkcjonowania producentów rolnych, poprzez zachęcanie ich do tworzenia grup producentów rolnych i współpracy, a w szczególności dostosowania produkcji prowadzonej w gospodarstwach członków grup producentów rolnych do wymogów rynkowych, wspólne wprowadzanie towarów do obrotu, w tym przygotowanie do sprzedaży, centralizacja sprzedaży oraz dostarczenie do odbiorców hurtowych (art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005 oraz art. 2 ustawy GPR).

Prezes ARiMR wskazał, że z powyższego można wywnioskować, że obligatoryjnym celem, który mają spełniać utworzone grupy jest koncentracja i centralizacja sprzedaży produktów wytworzonych przez jej członków. Z tego wywieść można z kolei wniosek, że producenci rolni tworząc grupę w ramach działania "Grupy producentów rolnych" tworzą ją dla wszystkich wytworzonych przez siebie produktów, a nie dla poszczególnych produktów. Zresztą fakt zawiązywania przez te same podmioty grup dla poszczególnych produktów w żaden sposób nie powoduje (albo w niewielkim stopniu), wzmocnienia pozycji takich producentów na rynku.

Odnosząc powyższe rozważanie na grunt niniejszej sprawy, Prezes ARiMR stwierdził, że członkowie grupy, którzy w swoich gospodarstwach ustalili produkcję rolną, w taki sposób, aby przemiennie w kolejnych latach dokonywać produkcji różnych roślin uprawnych zakwalifikowanych w odrębne sektory, mają możliwość zawiązania jednej Grupy z sektora ziarna zbóż i nasiona roślin oleistych, w ramach której pełniej mogliby realizować wspólne działania w zakresie produkcji i wprowadzania produktów do obrotu, a nie rozdrabniać to działanie na dwie Grupy. W ten sposób urzeczywistniliby cel koncentracji działania producentów w ramach Grupy, a nie prowadzili do rozdrobnienia. Prezes ARiMR stwierdził zatem zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 zgodnie z którym nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Organ odwoławczy podkreślił również, że zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia nr 1698/2005, odnoszącego się do kwot i stawek wsparcia zostały określone maksymalne limity przyznawanego wsparcia poprzez określenie, że górna granica jako odsetek produkcji wprowadzonej do obrotu podczas pierwszych pięciu lat po uznaniu grupy za grupę producentów wynosi 5%, 5%, 4%, 3% oraz 2% przez odpowiednio pierwszy, drugi, trzeci, czwarty i piąty rok dla produkcji wprowadzonej do obrotu do wartości 1 000 000 EUR, a także 2,5%, 2,5%, 2,0%, 1,5% oraz 1,5% przez odpowiednio pierwszy, drugi, trzeci, czwarty i piąty rok dla produkcji skierowanej na rynek przekraczającej 1 000 000 EUR, ale w odniesieniu do każdego z pierwszych pięciu lat kwota pomocy nieprzekraczająca kwoty 100 000, 100 000, 80 000, 60 000, 50 000 Euro odpowiednio przez pierwszy rok, drugi rok, trzeci rok, czwarty rok i piąty rok.

W ocenie organu istnienie ww. limitów wysokości przyznawanej corocznie pomocy finansowej dowodzi, że wyodrębnienie przez te same osoby w tym samym czasie, dwóch grup producentów rolnych, miało na celu obejście przepisów prawa związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnej kwoty wsparcia w ramach działania "Grupy producentów rolnych". W konsekwencji zatem, mimo spełnienia formalnych warunków niezbędnych do utworzenia grupy producentów rolnych na gruncie prawa polskiego, Grupa w niniejszej sprawie w sposób sztuczny i pozorny stworzyła warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie przez Skarżącą w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.

Wskazano ponadto, iż członkostwo w grupie producentów rolnych nie jest obowiązkiem, a wszystkie warunki i zobowiązania wynikające z tego członkostwa prowadzące do uzyskania płatności z tytułu pomocy finansowej członkowie grupy przyjmują dobrowolnie. Kluczowym warunkiem jednakże jest spełnianie celów określonych zarówno w prawie wspólnotowym jak i krajowym. Warunku polegającego na centralizacji sprzedaży Grupa nie spełnia. Pomoc finansowa jest udzielana wówczas, gdy grupa nic tylko jest zarejestrowana, ale także funkcjonuje zgodnie z celami, dla których została utworzona. Prezes stwierdził tym samym, iż w analizowanym stanie faktycznym, przyznanie grupie pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", spowodowałoby uzyskanie wsparcia przez podmioty, których działalność nie stanowiła realizacji celu, dla którego grupa została utworzona, a w szczególności celu określonego w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005. W konsekwencji, doprowadziłoby to do naruszenia celów i istoty działania, wynikających z przedmiotowej regulacji.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził raz jeszcze, że nie kwestionuje spełniania przez Grupę formalnych warunków koniecznych do uzyskania przez przedmiotową spółkę statusu grupy producentów rolnych. Natomiast odnosząc się do kolejnego zarzutu Prezes ARiMR zauważył, że zarówno organ I instancji jak i organ II instancji, nie kwestionują faktu, że producent rolny może być członkiem dwóch grup powstałych ze względu na różne produkty. Powyższa możliwość nie może jednak skutkować powstaniem takiej sytuacji, która byłaby sprzeczna z zasadami przyświecającymi tworzeniu grup (art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005) oraz ominięciem przepisów dotyczących ograniczeń w zakresie płatności (załącznik nr 1 rozporządzenia nr 1698/2005). W przedmiotowej sprawie te same podmioty zawiązały dwie grupy ze względu na produkcje dwóch produktów (zboża i rzepaku), a związek pomiędzy poszczególnymi spółkami (wynikający z ich struktury własnościowej i osobowej), a przez to i grupami producentów rolnych, pozostaje w sprzeczności z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów dotyczących ograniczeń w zakresie płatności.

W ocenie Prezesa ARiMR powyższe dowodzi, że wyodrębnienie w tej sprawie dwóch grup producentów rolnych: nasion roślin oleistych i ziarna zbóż (a nie jednej: ziarno zbóż i nasiona roślin oleistych), miało na celu obejście przepisów prawa związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnej kwoty wsparcia w ramach działania "Grupy producentów rolnych".

Organ odwoławczy zauważył ponadto, iż - w odniesieniu do twierdzeń Skarżącej dotyczących zarzutu błędnego zastosowania przez organ I instancji art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 poprzez przyjęcie faktu, że brak produkcji przez członka grupy w danym roku nie może być traktowane jako warunek skutkujący stwierdzeniem "sztucznych warunków" - organ I instancji nie oparł swoich twierdzeń o stworzeniu przez Grupę sztucznych warunków tylko na fakcie braku produkcji w danym roku, ale wskazał również inne przyczyny, wskazujące na fakt wystąpienia przesłanek do zastosowania w niniejszej sprawie art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 w tym, m in. powiązania osobowo-kapitałowe wspólników grupy, powiązania między grupami producenckimi.

4. W dniu (...) sierpnia 2013 r. do Prezesa ARiMR wpłynęła skarga G. Sp. z o.o. na decyzję nr (...) z (...) czerwca 2013 r., w której wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1)

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. polegające na braku jednoznacznego ustalenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy Skarżąca spełnia wszystkie przesłanki wsparcia, prowadzące do nieuzasadnionego niezastosowania przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173),

- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do jednostronnego i nieuzasadnionego stwierdzenia o "sztucznym" spełnieniu warunków udzielenia wsparcia, a także o nierealizowaniu przez Skarżącą celu określonego w przepisie art. 35 ust. 1 lit. b Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW);

2)

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci:

przepisu art. 35 ust. 1 Rozporządzenia 1698/2005, poprzez błędne przyjęcie, że warunkiem uzyskania płatności jest kumulatywna realizacja wszystkich celów wymienionych w literach a-c tego przepisu, przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (dalej: "Rozporządzenie 65/2011") poprzez jego błędne zastosowanie.

Ponadto, w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. wniesiono o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi w postaci:

a)

certyfikatu "(...)" z dnia (...) lipca 2012 r. wraz z tłumaczeniem przysięgłym,

b)

odpisów pełnych KRS dot. członków Grupy: "R. (2)" Sp. z o.o., "R." Sp. z o.o., "R. (3)" Sp. z o.o., z uwagi na to, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje przedłużenia postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że chybiony jest zarzut organu, jakoby spełnienie warunków miało charakter "sztuczny" na tej oto podstawie, że w danym roku niektórzy członkowie grupy nie wytworzyli produktu, ze względu na który Grupa została utworzona. Kwestia ta została już prawomocnie rozstrzygnięta w postępowaniu ze skargi Strony skarżącej, w którym zapadł wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2299/10, w uzasadnieniu którego wskazano, że "wyciąganie z celu określonego w art. 35 ust. 1 lit. b ("wspólne wprowadzanie towarów do obrotu") wniosku, że w każdym roku każdy z producentów musi produkować produkt, dla którego grupa została zawiązana jest w ocenie Sądu nieuzasadnione ani na gruncie logiki, ani na gruncie prawa". Ocenę tę w pełni podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie II GSK 1676/11, w którym oddalenie skargi kasacyjnej organu uzasadniono w ten sposób, że "z treści tego przepisu (art. 35 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1698/2005) - poruszając się w granicach możliwego sensu użytych w nim słów - nie można dojść do wniosku, że uzyskanie wsparcia przez grupę producentów uzależnione jest od wytworzenia przez każdego z członków grupy, w każdym roku działalności, ziarna zbóż".

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2014 r., V SA/Wa 2049/13 uchylił zaskarżoną decyzję.

W pierwszej kolejności Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowią przepisy krajowe: ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427), Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grup producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz. U. z 2007 r. Nr 81, poz. 550ze zm.) a także przepisy prawa wspólnotowego tj. Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. L 277 z 21 października 2005 r., str. 1), Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. L 25 z 28.01.2001, str. 8). Wskazał, że zarówno w stosunku do Skarżącej spółki - G. Sp. z o.o. z siedzibą w S., jak i wskazanej przez organy w swoich decyzjach G. (2) Sp. z o.o. z siedzibą w S., zapadły wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, odnoszące się do wniosków wskazanych Grup o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od (...) sierpnia 2008 r. do (...) sierpnia 2009 r. W wyrokach NSA z dnia 4 grudnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1596/11 i II GSK 1676/11 oraz WSA z dnia 11 kwietnia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2299/10 sądy te wyraźnie wskazały, że obowiązku wykonywania corocznie określonej produkcji przez każdego z członków grupy nie można domniemywać. Wspólna realizacja celów wskazanych w art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, przez poszczególnych członków grupy producenckiej nie oznacza, że każdy z nich musi dokonywać wszystkie te czynności odrębnie, w tym także w zakresie czynności w postaci produkcji ziarna zbóż, dla produkowania i sprzedaży których grupa została utworzona. NSA podkreślił, że dokonując interpretacji przepisów regulujących funkcjonowanie grup producenckich nie można oczywiście tracić z pola widzenia istoty powołania "do życia" takiego tworu, który jest swoistym "przedłużeniem" działalności producentów rolnych określonych produktów. Grupy producenckie tworzą bowiem wyłącznie producenci rolni określonego rodzaju produktu, w celach określonych w art. 2 ustawy o grupach producentów rolnych i w art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, czyli związanych w pewien sposób z działalnością produkcyjną w rolnictwie. Jednakże okoliczność, iż członek grupy producenckiej w danym roku nie wyprodukował ziarna zbóż, dla produkowania i sprzedaży których grupa została utworzona, nie oznacza, że traci on status producenta rolnego, iż działanie grupy producenckiej można każdorazowo zakwalifikować jako sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia. O tym, czy grupie można przypisać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności celem uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia, decydują okoliczności konkretnej sprawy.

Z kolei w cyt. wyroku WSA stwierdzono, że w ocenie Sądu organ odwoławczy dokonywał niczym nieuzasadnionej rozszerzającej, a nawet contra legem wykładni art. 35 ust. 1 lit. b Rozporządzenia Rady (WE). Przepis ten wskazuje bowiem na cel: wspólne wprowadzenie towarów do obrotu. Organ jednakże bezpodstawnie widzi tu inny jeszcze cel - wsparcie wspólnej produkcji produktu jednocześnie przez wszystkich producentów. Tymczasem wprowadzanie do obrotu, to po prostu zbywanie towarów, w tym nawet nabytych poza grupą, bowiem chociażby przepis art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o grupach producentów wskazuje, że grupa może sprzedawać również produkty nabyte od osób trzecich, nie tylko od swoich członków, byleby przychody ze sprzedaży produktów wytworzone przez członków stanowiły przynajmniej połowę przychodów grupy ze sprzedaży tych produktów. Zatem w ocenie Sądu regulacja zawarta w tym właśnie przepisie jest gwarancją działania grupy w celach określonych w art. 2 ustawy i art. 35 ust. 1 lit. b Rozporządzenia Rady (WE) 1698/2005. Wyciąganie z celu określonego w art. 35 ust. 1 lit. b ("wspólne wprowadzanie towarów do obrotu") wniosku, że w każdym roku każdy z producentów musi produkować produkt, dla którego grupa została zawiązana, jest w ocenie Sądu nieuzasadnione ani na gruncie logiki ani na gruncie prawa. Obowiązek wykonywania corocznie określonej produkcji przez każdego z członków grupy nie może być domniemany, musi być wyraźnie określony. A takiego wyraźnego obowiązku nie sposób dopatrzyć się w jakimkolwiek przepisie.

Przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 170 przewidują, że prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, natomiast z art. 171 p.p.s.a. wynika, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę obydwie te regulacje, należy wskazać, że - mimo iż organy orzekające w zaskarżonych decyzjach nie są związane treściami cyt. rozstrzygnięć sądów administracyjnych, winny wziąć pod uwagę zawarte w nich interpretacje przepisów, które stanowiły podstawę wydania tych decyzji. Inne działanie organów prowadziłoby do nieuzasadnionego nierównego traktowania wniosku Skarżącej w tożsamym stanie prawnym i w podobnym stanie faktycznym (wnioski dotyczą innego okresu).

Jednocześnie Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podzielił zawarte w cyt. wyrokach sądów administracyjnych poglądy odnośnie interpretacji przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 i art. 35 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 oraz art. 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983 z późn. zm.).

Odnosząc natomiast do regulacji zawartej w art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, która wprowadziła regulację niedokonywania żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu - należy wskazać, że zarówno Dyrektor ZOR ARiMR, jak i Prezes Agencji, nie przeprowadzili szczegółowego postępowania mającego na celu udowodnienie, iż rzeczywiście Skarżąca spółka takie sztuczne warunki stworzyła.

W wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt C-434/12 (LEX 1362597) dot. orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawie Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond 'Zemedelie' - Razplasztatelna agencija ETS dokonał wykładni art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Trybunał wskazał, że art. 4 ust. 8 tego rozporządzenia w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do organów rozstrzygających w sprawie należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W ramach drugiego elementu należy natomiast rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie organ może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami.

Trybunał stwierdził ponadto, że art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by wniosek o płatność z systemu wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) został oddalony jedynie na tej podstawie, że projekt inwestycyjny, ubiegający się o skorzystanie z pomocy w ramach tego systemu, nie wykazuje niezależności funkcjonalnej lub że istnieje więź prawna między ubiegającymi się o taką pomoc, jednak przy braku uwzględnienia innych elementów obiektywnych rozpatrywanego przypadku.

Z treści cyt. przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 oraz cyt. wyroku Trybunału Sprawiedliwości wynika - zdaniem Sądu - że organy pochopnie, opierając się na ogólnikowych stwierdzeniach, uznały, że w sprawie zaszły przesłanki stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności. Organ mianowicie - wskazując na fakt, że te same osoby (fizyczne i prawne) tworzące obydwie Grupy producenckie i to, że - jego zdaniem - są tym samym powiązane, skonstatował, że powinny tworzyć jedną Grupę producentów, zajmującą się produkcją zarówno zboża, jak i rzepaku. Wskazał przy tym, że z wydanego jako akt wykonawczy do ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. Nr 72, poz. 424 z późn. zm.) nie można wywnioskować, aby istniał nakaz tworzenia przez tych samych producentów rolnych kolejnych grup dla kolejnych pojedynczych produktów. Prezes Agencji nie zauważył przy tym, że z treści tego rozporządzenia nie wynika również zakaz tworzenia przez tych samych producentów rolnych kolejnych grup dla kolejnych pojedynczych produktów. Ponadto, co należy podkreślić, organ - sugerując, iż na wyodrębnienie w tej sprawie dwóch grup producentów rolnych: nasion roślin oleistych i ziarna zbóż (a nie jednej: ziarna zbóż i nasiona roślin oleistych) miało na celu obejście przepisów prawa związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnej kwoty wsparcia w ramach działania GPR - nie wykazał, że takie działanie miało lub mogło mieć miejsce, ograniczając się jedynie do wskazania przepisów, które - zdaniem organu - potwierdzają jego tezę.

Sąd, w składzie rozpoznającym sprawę, badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych powołanych wyżej przepisami prawa wspólnotowego i krajowego, doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, art. 5 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 oraz art. 35 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 a nadto art. 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Z tego względu uzasadnione okazały się również zarzuty skargi naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., który wymaga od organu dokonania prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod normę prawną. Brak wyjaśnienia, jakie okoliczności faktyczne przyjętą przez organ sztuczność uzasadniają - czynią również uzasadnionym zarzuty naruszenia procedury administracyjnej określonych w art. 6, 7, 8 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427 z późn. zm.) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich przyczyn - zdaniem Sądu - organ winien zatem dokonać ponownej oceny sprawy z uwzględnieniem wyżej wyrażonych poglądów w zakresie wykładni prawa materialnego, z zastosowaniem odpowiednich przepisów dotyczących postępowania. Wobec powyższego wniosek Skarżącej dot. przeprowadzenia dowodu uzupełniającego Sąd nie uznał za zasadny z uwagi na fakt, że przedstawione Sądowi dokumenty będzie musiał uwzględnić organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

6. Realizując powyższe wytyczne WSA w Warszawie Prezes ARiMR w dniu (...).6.2014 r. wydał decyzję nr (...) o uchyleniu decyzji Dyrektora (...) OR ARiMR i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

7. W efekcie przeprowadzonej kontroli (w dniach (...)-(...).8 oraz (...)-(...).8.2014 r.), wezwania do złożenia wyjaśnień (z dnia (...).10.2014 r.), które Skarżąca uznała za bezprawne Dyrektor (...) OR ARiMR w dniu (...).11.2014 r. wydał decyzję o odmowie przyznania Skarżącej środków z tytułu pomocy finansowej na wspieranie producentów rolnych za okres (...).8.2011 r. do (...).8.2012 r. z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętej PROW na lata 2007-2013.

W odwołaniu Grupa zarzuciła rozstrzygnięciu Organu I instancji naruszenie:

1)

art. 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983 z późn. zm.) oraz art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.Urz.UE.L 277 z dnia 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dany podmiot może być członkiem tylko jednej grupy producentów rolnych oraz poprzez zastosowanie rozszerzającej interpretacji wobec zawartej w przepisie definicji grupy producentów rolnych;

2)

art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz.UE.L 25, z 28.01.2011, str. 8, z późn. zm.) poprzez jego błędne zastosowanie.

8. W efekcie oceny tych zarzutów Prezes ARiMR - stosownie do treści art. 138 § 1 pkt k.p.a. - utrzymał w mocy zaskarżony akt administracyjny decyzją z dnia (...).2.2015 r.

W motywach - po przedstawieniu treści mających zastosowanie w sprawie przepisów - wskazał, że członkowie G. Sp. z o.o. są również członkami G. (2) Sp. z o.o.

Prezes ARiMR w szczególności ustalił, że Grupa została zawiązana przez 5 wspólników (członków) tj.: Z.P., "R." Sp. z o.o., "R. (2)" Sp. z o.o., H.S., "R. (3)" sp. z o.o. i jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością została zarejestrowana przez Sąd Rejonowy w K., (...) Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w dniu (...) lipca 2008 r. Natomiast decyzją nr (...) z dnia (...) sierpnia 2008 r. Grupa została wpisana przez Marszałka Województwa (...) do rejestru grup producentów rolnych.

Członkowie ww. Grupy są również członkami G. (2) Sp. z o.o., utworzonej jako grupa producentów rzepaku. Adres siedziby G. Sp. z o.o., oraz jej trzech z pięciu członków, tj. "R. (2)" Sp. z o.o., "R. (3)" Sp. z o.o., "R." Sp. z o.o., jest jednym adresem - (...). Ww. adres został również wskazany przez H.S., czwartego członka Grupy, jako adres zamieszkania. Również adresem siedziby G. (2) Sp. z o.o. jest ten sam adres - (...).

Organ II instancji ustalił również, iż wspólnikami "R. (3)" sp. z o.o. oraz "R." Sp. z o.o. są H.S. oraz D.K., natomiast w "R. (2)" Sp. z o.o. wspólnikami są H.S. oraz Z.P. Z.P. jest również Prezesem Zarządu wszystkich ww. spółek z o.o.

Grunty deklarowane przez Członków Grupy w ramach wniosków składanych w trybie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przez H.S. (znajdujące się na działce ewidencyjnej nr (...)), oraz "R. (2)" Sp. z o.o. (znajdujące się na działce ewidencyjnej nr (...)) są własnością trzeciego członka Grupy - "R. (3)" Sp. z o.o.

Ww. członkowie Grupy, deklarujący produkcję rolniczą na gruntach nie będących ich własnością rozpoczęli w 2008 r., czyli w dacie, w jakiej Grupa się zawiązała.

Organ odwoławczy stwierdził również, iż pomimo ciążącego na Grupie, zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obowiązku udowodnienia faktu, z którego wywodzi skutki prawne, Grupa nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących konkretną datę rozpoczęcia przez ww. członków Grupy produkcji rolniczej, ze względu na którą została utworzona Grupa. Wręcz przeciwnie, członkowie Grupy w oświadczeniach z dnia (...) oraz (...) sierpnia 2014 r. odmówili przekazania dokumentacji za okres przed (...) sierpnia 2008 r. Nie wzbudziło zatem wątpliwości organu I instancji, na podstawie dokumentów zgromadzonych w sprawie, że ww. członkowie Grupy przed jej utworzeniem, nie prowadzili produkcji rolnej w zakresie grup produktów, dla których Grupa została utworzona.

Organ uznał więc, że celem utworzenia Grupy była dekoncentracja produkcji, poprzez wydzielenie z gruntów jednego członka, tj. Grupy "R. (3)" Sp. z o.o. gruntów dla innych członków Grupy, rozpoczynających działalność produkcyjną o charakterze rolniczym, tj. "R. (2)" sp. z o.o. i H.S.

Ponadto, członkowie Grupy, w okresie 5 lat działalności Grupy, jako grupa producentów rolnych, nie produkowali w sposób ciągły produktów, ze względu na które Grupa została utworzona. Znajduje to potwierdzenie w planach działania zarówno G. Sp. z o.o., jak również G. (2) Sp. z o.o., które zostały złożone wraz z wnioskami ww. Grup o wpis do rejestru grup producentów rolnych, prowadzonego przez marszałka województwa (...).

Organ przypomniał, że rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 642) przewiduje możliwość utworzenia grup ze względu na produkty: ziarno zbóż, nasiona roślin oleistych oraz ziarno zbóż i nasiona roślin oleistych.

W przypadku, gdy te same podmioty są członkami Grup utworzonych w sektorze ziarna zbóż oraz w sektorze nasion roślin oleistych, a weryfikacja składanych przez kolejne lata wniosków o płatność w ramach działania Grupy producentów rolnych, oraz wniosków składanych w trybie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn.: z 2012 r. Dz. U. poz. 1164 z późn. zm.) wskazuje, że w okresie 5 lat działania Grupy, nie wszyscy Członkowie produkowali w swoich gospodarstwach produkty ze względu, na które Grupa została utworzona, co znajduje również potwierdzenie w planach działania obu Grup, to zdaniem organu, członkowie powołali dwie grupy oddzielnie, aby za wprowadzanie produktów, będących przedmiotem prowadzonej działalności rolniczej móc otrzymywać podwójnie płatność w ramach działania grupy producentów rolnych.

W ocenie organu odwoławczego powyższe dowodzi, że wyodrębnienie dwóch grup producentów rolnych, w której członkami są podmioty powiązane podmiotowo miało na celu obejście przepisów prawa związanych z ograniczeniami dotyczącymi kwoty wsparcia w ramach działania "Grupy producentów rolnych."

Prezes ARiMR przypomniał, że zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia nr 1698/2005, odnoszącego się do kwot i stawek wsparcia zostały określone maksymalne limity przyznawanego wsparcia poprzez określenie, że górna granica, jako odsetek produkcji wprowadzonej do obrotu podczas pierwszych pięciu lat po uznaniu grupy za grupę producentów wynosi kolejno 5%, 5%, 4%, 3% oraz 2% przez odpowiednio pierwszy, drugi, trzeci, czwarty i piąty rok dla produkcji wprowadzonej do obrotu do wartości 1 000 000 EUR, a także 2,5%, 2,5%, 2,0%, 1,5% oraz 1,5% przez odpowiednio pierwszy, drugi, trzeci, czwarty i piąty rok dla produkcji przekraczającej 1 000 000 EUR skierowanej na rynek. W odniesieniu do każdego z pierwszych pięciu lat kwota wsparcia nie może przekroczyć 100 000, 100 000, 80 000, 60 000, 50 000 odpowiednio przez pierwszy rok, drugi rok, trzeci rok, czwarty rok i piąty rok.

Organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji, że producenci rolni, którzy w swoich gospodarstwach ustalili produkcję rolną, w taki sposób, aby przemiennie w kolejnych latach dokonywać produkcji różnych roślin uprawnych, zakwalifikowanych w odrębne sektory, mają możliwość zawiązania jednej grupy z sektora ziarna zbóż i nasion roślin oleistych, w ramach której pełniej mogliby realizować wspólne działania w zakresie produkcji i wprowadzania produktów do obrotu, a nie rozdrabniać to działanie na dwie Grupy. W ten sposób urzeczywistniliby cel koncentracji działania producentów w ramach Grupy. Dalej organ, wskazując konkretne kwoty wsparcia, które Grupa mogłaby uzyskać, gdyby te same podmioty utworzyły jedną grupę producencką producentów zbóż i nasion roślin oleistych, wywiódł, że utworzenie dwóch grup oddzielnie dla produkcji zbóż i oddzielnie dla produkcji nasion roślin oleistych miało na celu ominięcie limitu kwotowego pomocy. W konsekwencji, mimo spełnienia formalnych warunków niezbędnych do utworzenia grupy producentów rolnych na gruncie prawa polskiego, Grupa w niniejszej sprawie w sposób sztuczny i pozorny stworzyła warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie przez Skarżącą w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.

Zdaniem organu odwoławczego, nie bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy są również zależności pomiędzy podmiotami tworzącymi Grupę, które dotyczą zarówno miejsca, struktury własnościowej jak i powiązań osobowych pomiędzy poszczególnymi podmiotami wchodzącymi w skład grup. Organ przyznał, iż zorganizowanie wielu spółek przez tych samych udziałowców nie jest sprzeczne z obowiązującym prawem, jednak związek pomiędzy poszczególnymi spółkami (wynikający z ich struktury własnościowej i osobowej), a przez to i członkami grupy producentów rolnych, pozostaje w sprzeczności z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów dotyczących ograniczeń w zakresie płatności.

Zdaniem Prezesa art. 35 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005, wskazuje na cel, jakim jest ułatwienie organizowania się przez indywidualnych, samodzielnych producentów funkcjonujących na rynku (mimo braku określenia przez ustawodawcę minimalnego okresu prowadzenia działalności), w Grupy ułatwiające uzyskanie lepszej pozycji konkurencyjnej takich podmiotów, których celem jest m.in. wspólne wprowadzanie towarów do obrotu oraz centralizacja sprzedaży.

Dalej wyrażony został pogląd, że brak unormowań w zakresie konieczności potwierdzania przez członków Grupy prowadzenia działalności przed jej utworzeniem w przepisach obowiązujących w sprawach przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" nie oznacza, że pomoc w ramach przedmiotowego działania, może zostać przyznana w sytuacji, w której poszczególni członkowie, na potrzeby założenia grupy producentów rolnych, rozpoczynają działalność w branży, w której uprzednio żadnej działalności nie prowadzili. Zdaniem Prezesa ARiMR, dokonując interpretacji przepisów regulujących funkcjonowanie grup producentów nie można oczywiście tracić z pola widzenia istoty powołania "do życia" takiego tworu, który jest swoistym "przedłużeniem" działalności producentów rolnych określonych produktów. Grupy producentów tworzą bowiem wyłącznie producenci rolni określonego rodzaju produktu, w celach określonych w art. 2 ustawy o grupach producentów rolnych i w art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, czyli związanych w pewien sposób z działalnością produkcyjną w rolnictwie.

W ocenie organu II instancji, utworzenie grupy producentów rolnych z 5 członków, z których 2 członków prowadzi działalność rolniczą wyłącznie na gruntach innego członka grupy wskazuje, iż w sprawie doszło do podziału gospodarstwa, celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby 5 członków, wynikającym z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 642).

Ponadto, w ocenie organu, istnienie ww. limitów wysokości przyznawanej corocznie pomocy finansowej dowodzi, że wyodrębnienie dwóch grup producentów rolnych, zamiast jednej (co byłoby uzasadnione planami działania obu Grup) przez te same osoby miało na celu obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi maksymalnej kwoty wsparcia w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych".

Mając wszystko powyższe na uwadze, Prezes ARiMR stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zostały wypełnione przesłanki wskazane w art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, zgodnie z którym, nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

W przedmiotowej sprawie, zdaniem Prezesa ARiMR, Grupa, wypełniła zarówno obiektywny warunek do uznania, że stworzyła sztuczne warunki tj. poprzez utworzenie Grupy niezgodnie z celem wskazanym w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005 oraz subiektywny warunek poprzez wykazanie, że cały ciąg zdarzeń, poprzedzających utworzenie Grupy był zaplanowanym działaniem, które miało za cel ominięcie warunku z art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005 oraz warunku dotyczącego limitu płatności, a w dalszej kolejności powodowałoby uzyskanie płatności sprzecznej z celami danego systemu wsparcia.

9. W skardze - postulując uchylenie rozstrzygnięć Organów obu instancji - zarzucono:

A. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1.

art. 35 ust. 1 lit. b Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. L 277 z 21.10.2005) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunkiem uzyskania płatności jest kumulatywne spełnienie wszystkich celów wskazanych w lit. a-c tego przepisu;

2.

art. 35 ust. 1 lit. b cyt. Rozporządzenia 1698/2005 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw z dnia 15 września 2000 r. (Dz. U. Nr 88, poz. 983) oraz w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550 z późn. zm.), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunkiem otrzymania płatności jest produkowanie przez każdego członka grupy w każdym roku działalności grupy produktu, dla którego grupa została utworzona;

3.

art. 35 ust. 1 lit. b Rozporządzenia 1698/2005 w zw. z art. 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o grupach producentów rolnych oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia MR i RW z 20 kwietnia 2007 r. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez ich rozszerzającą wykładnię i uznanie, iż pomoc może zostać przyznana jedynie grupie założonej przez podmioty, które były producentami rolnymi przed jej założeniem;

4.

art. 2 ustawy o grupach producentów rolnych oraz art. 35 ust. 1 Rozporządzenia 1698/2005 poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dany podmiot może być członkiem tylko jednej grupy producentów rolnych;

5.

art. 4 ust. 8 Rozporządzenia Komisji nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich poprzez jego błędne zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że skarżąca stworzyła sztuczne warunki w celu otrzymania płatności.

B. Naruszenie innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

1.

naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 Rozporządzenia 1698/2005 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o grupach producentów rolnych poprzez nieuwzględnienie w swojej decyzji oceny prawnej i wskazali wyrażonych w wydanym w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1676/11.

2.

naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:

- sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób uniemożliwiający skarżącej odniesienie się do poszczególnych zarzutów,

- dokonanie błędnej subsumpcji stanu faktycznego pod hipotezę normy prawnej zawartą w przepisie art. 4 ust. 8 Rozporządzenia 65/2011,

- oparcie uzasadnienia decyzji wyłącznie na powtórzeniu, bez dalszej analizy czy krytycznego spojrzenia, argumentów organu I instancji,

- brak logicznej spójności w przytaczanych okolicznościach, cytowanych wyrokach i przepisach, wskazujący na dobieranie argumentów przez organ do z góry podjętej przez niego decyzji,

3.

naruszenia art. 7 k.p.a. polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, że skarżąca sztucznie stworzyła warunki w celu otrzymania płatności.

C. Naruszenie wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności poprzez brak ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, a jedynie dokonanie kontroli decyzji organu I instancji.

9. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa, art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami skargi.

Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, w granicach kompetencji przysługujących na podstawie ww. ustaw sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że decyzje nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Kwestie związane z odmową przyznania skarżącej płatności z tytułu pomocy finansowej w ramach działania Grupy Producentów Rolnych objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 w okresie od (...) sierpnia 2011 r. do (...) sierpnia 2012 r., tj. za kolejny rok korzystania z pomocy były przedmiotem rozstrzygnięcia WSA w Warszawie (wyrok z 14 lutego 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2049/13) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w innej sprawie (wyrok z 4 grudnia 2012 r. w sygn. akt II GSK 1676/11).

NSA dokonując wykładni przepisów regulujących kwestie związane z przyznawaniem pomocy finansowej grupom producentów rolnych stwierdził, że okoliczność, iż członek grupy producenckiej w danym roku nie wyprodukował ziarna zbóż, dla produkowania i sprzedaży których grupa została utworzona, nie oznacza, że traci on status producenta rolnego i nie jest to równoznaczne z tym, że działanie grupy producenckiej można w takiej sytuacji każdorazowo zakwalifikować jako sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania takich płatności w celu uzyskania korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia. Podkreślił, że o tym, czy grupie można przypisać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności celem uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia, decydują okoliczności konkretnej sprawy.

W wyniku tego wyroku Prezes ARiMR uchylił pierwotne rozstrzygnięcie organu I instancji, wskazując, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie V SA/Wa 2049/13 przesądził także w rozpoznanej sprawie, że w postępowaniu administracyjnym nie dokonano niezbędnych ustaleń faktycznych w kwestii tego, czy grupa producentów rolnych spełnia przesłanki określone w art. 35 rozporządzenia 1698/2005 oraz w art. 2 ustawy o grupach.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Jednoznaczne stanowisko orzecznictwa (m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12) przesądza, iż przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu tego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania.

Zasady organizowania się producentów rolnych w grupy producentów zostały określone w ustawie z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. Nr 88, poz,983 z późn. zm., dalej: ustawa o grupach producentów rolnych). Zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", zwanej dalej "pomocą", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, zostały ustalone, w zakresie przepisów krajowych, w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 z późn. zm., dalej jako ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich) oraz w wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r. Nr 81, poz. 550 z późn. zm., dalej jako rozporządzenie MRiRW).

Ponadto, na podstawie delegacji zawartej w art. 6 ww. ustawy o grupach producentów rolnych Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi dnia 9 kwietnia 2008 r. wydał rozporządzenie w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. Nr 72, poz. 424 z późn. zm., dalej rozporządzenie MRiRW z dnia 9 kwietnia 2008 r.).

Natomiast w przepisach prawa wspólnotowego sprawy te zostały uregulowane w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. L 277 z 21 października 2005 r., str. 1) oraz w Rozporządzeniu Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. L 25 z 28.01.201, str. 8).

Stosownie do art. 2 ustawy o grupach producentów rolnych osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego.

Treść art. 3 tej ustawy określa szereg warunków, które muszą zostać spełnione dla prowadzenia działalności przez grupę producentów rolnych, między innymi zgodnie z ust. 1 pkt 1 ww. art. grupa musi zostać utworzona przez producentów jednego produktu lub grupy produktów. W ustawie określone zostały również wymagania jakie musi spełniać statut lub umowa, na podstawie których działa grupa (art. 4).

W punkcie 15 załącznika do rozporządzenia z 9 kwietnia 2008 r. ustalono, że minimalna liczba członków grupy utworzonej ze względu na produkcję zbóż to 5 podmiotów a minimalna wielkość produkcji dla województwa (...) to 600 ton rocznie.

Na podstawie art. 7 ww. ustawy spełnienie przez grupę warunków określonych w ustawie o grupach producentów oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy czyli w rozporządzeniu z 9 kwietnia 2008 r., stwierdza w drodze decyzji administracyjnej marszałek województwa właściwy ze względu na siedzibę grupy, który dokonuje również wpisu grupy do prowadzonego przez siebie rejestru grup. Nadzór nad działalnością grupy sprawuje marszałek województwa (art. 12 ustawy).

Program wspierania rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie pod nazwą "grupy producentów rolnych". W ramach tego programu grupom producentów rolnych przyznawana jest pomoc finansowa. Realizowanie programu na terytorium RP reguluje wymieniona wyżej ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, w tym w odniesieniu do grup producentów (art. 5 ust. 1 pkt 10).

W treści art. 10 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich przewidziano, że pomoc jest przyznawana, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia nr 1698/2005 oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu z 20 kwietnia 2007 r.

Zgodnie z § 3 rozporządzenia MRiRW pomoc jest udzielania grupie producentów, która prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest wpisana do rejestru grup producentów rolnych zgodnie z ustawą czyli do rejestru prowadzonego przez właściwego marszałka województwa, została utworzona ze względu na produkty określone w załączniku do rozporządzenia i został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów. W myśl § 6 ust. 1 tego rozporządzenia pomoc jest wypłacana w formie rocznych płatności i obejmuje okresy kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczone od dnia decyzji o wpisie grupy do rejestru.

Przytoczone wyżej przepisy krajowe nie przewidują kontrolowania przez organy ARiMR założenia i funkcjonowania grupy producentów rolnych pod kątem spełnienia wymogów formalnych. W tym zakresie organy ARiMR są związane decyzją i wpisem do rejestru dokonanymi przez właściwego marszałka województwa.

Wobec uzyskania przez skarżącą wpisu do prowadzonego przez Marszałka Województwa (...) rejestru grup producentów rolnych, Prezes ARiMR zobowiązany był uznać, że grupa spełnia wymogi formalne bycia grupą producentów rolnych.

Organy ARiMR wydając decyzje o płatności są zobowiązane sprawdzić czy wnioskodawca został wpisany do rejestru grup producentów rolnych, ale także sprawdzić czy wnioskodawca spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach wspólnotowych oraz, czy nie zachodzą określone w przepisach wspólnotowych przesłanki do odmowy wypłaty.

Tak więc przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania środków finansowych organy orzekające sprawdzają, czy przyznanie pomocy wnioskodawcy wpisanemu do rejestru będzie zgodne z przepisami rozporządzenia nr 1698/2005 i rozporządzenia nr 65/2011.

Na gruncie prawa wspólnotowego cele pomocy finansowej przyznawanej grupom producentów określa przepis art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, który w ust. 1 stanowi, że wsparcia ze środków dotyczących wspierania tworzenia grup producentów udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celów:

a)

dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup;

b)

wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych;

c)

ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 1698/2005 celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych", jest także ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu. Jak wynika z systematyki rozporządzenia nr 1698/2005 ma to służyć poprawie konkurencyjności sektora rolnego.

W związku z tym, że istotą pomocy jest: dostosowanie do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego, wsparcie wspólnego wprowadzania do obrotu danego produktu czy też ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, należy przyjąć, że chodzi o działania wspólne czyli dokonywane przez wszystkich członków grupy.

Zgodnie z art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

W rozpoznanej sprawie jest bezsporne, że Grupa spełniła warunki formalne do otrzymania płatności.

Okoliczności te nie stoją jednak na przeszkodzie badaniu przez ARiMR zasadności przyznania płatności każdorazowo przy złożeniu przez Grupę wniosku o płatność. Wynika to z tego, że wpisanie Grupy do rejestru grup producentów zależy od spełnienia przez nią wymogów formalnych określonych w treści art. 3 ustawy o grupach producentów rolnych, zaś wydanie decyzji przez ARiMR o przyznaniu pomocy finansowej, jest wynikiem spełnienia wymogów określonych treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia MRiRW. Tymczasem badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami nie tylko krajowymi ale i unijnymi.

Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia MRiRW wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu. Zgodnie z § 8 ust. 1 tego aktu wysokość udzielanej pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę ustala się na podstawie wartości udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy. Wreszcie jak stanowi § 7 ust. 2 lit. c rozporządzenia MRiRW do wniosku o płatność dołącza się m.in.: wykazy faktur VAT i rachunków, uporządkowanych w ujęciu chronologicznym, potwierdzających przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy.

Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, ażeby organy kwestionowały braki wniosku czy zgłaszały zastrzeżenia do ilości wyprodukowanej minimalnej ilości produktu.

Organ oceniając okoliczności powstania Grupy oraz związki pomiędzy jej członkami uznał natomiast, że zasadne jest postawienie zarzutu stworzenia sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności, o czym stanowi art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011.

Odnosząc się do przedstawionych okoliczności należy stwierdzić, że Sąd podziela stanowisko organów w tej mierze. Nie powtarzając wszystkich ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji, które w całości Sąd akceptuje, należy w szczególności podkreślić, że rozpoczęcie działalności rolniczej w zakresie produkcji zbóż przez dwóch członków Grupy (G.H. i R. (2) Sp. z o.o.) nastąpiło dopiero po zawiązaniu Grupy i wyłącznie na gruntach wydzierżawionych od trzeciego członka Grupy - R. (3) Sp. z o.o. Wynika to wprost z planu działania Grupy, złożonego do Marszałka wraz z wnioskiem o rejestrację. Oczywiście przepisy prawa nie wymagają wprost, aby działalność członkowie Grupy prowadzili przed założeniem Grupy. Jednak w opisanej sytuacji, w której rozpoczęcie działalności rolniczej w zakresie produktu, z uwagi na który Grupa zostaje utworzona, łączy się równocześnie z faktem rozpoczęcia tej działalności wyłącznie na gruntach innego członka Grupy, to oczywiście prawidłowy jest wniosek, że cele powstania Grupy nie są zgodne z art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, co trafnie organ wywiódł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Trafnie uznał organ odwoławczy, że utworzenie Grupy doprowadziło do sztucznego rozdrobnienia produkcji (3 podmioty prowadzą produkcję na obszarze uprawianym uprzednio przez jeden podmiot), mającego na celu umożliwienie dwóm podmiotom rozpoczynającym działalność w zakresie produktu, ze względu na który grupa powstała, wykazanie się jakąkolwiek produkcją w celu umożliwienia Stronie wypełnienia warunku minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych. Bez wydzielenia przez R. (3) Sp. z o.o. własnych gruntów dwóm członkom Grupy, tj. H.S. oraz R. (2) Sp. z o.o., Grupa nie wypełniłaby warunku minimalnej liczby członków Grupy.

Wbrew zarzutom skargi, Prezes ARiMR zastosował wykładnię art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005 przedstawioną w wyroku NSA w sprawie o sygn. akt II GSK 1676/11 z 4 grudnia 2012 r. Z uzasadnienia decyzji nie wynika bowiem, aby przyczyną stwierdzenia stworzenia sztucznych warunków było ustalenie, że nie wszyscy członkowie Grupy produkowali w każdym roku produkt, dla którego Grupa została utworzona, czyli zboże.

Należy jednak przypomnieć, że Grupa składa się z minimalnej liczby 5 członków, z których 3 to osoby prawne (Spółki z o.o. R., R. (2), R. (3)) oraz dwie osoby fizyczne - H.S. oraz Z.P. Z.P. jest prezesem Zarządu G. (2), a także prezesem zarządów spółek wchodzących w skład Grupy. Wspólnikami Spółki R. są H.S. i D.K. Te same osoby są wspólnikami spółki R. (3), zaś wspólnikami spółki R. (2) jest Z.P. i H.S. Wszystkie spółki, zarówno skarżąca, jak i spółki będące członkami Grupy funkcjonują pod jednym adresem.

W ocenie Sądu w stanie faktycznym sprawy (powiązania osobowe plus prowadzenie produkcji przez dwóch członków Grupy, którzy wcześniej produkcji nie prowadzili, wyłącznie na działkach innego członka Grupy) w pełni uprawniony jest pogląd, że powstanie Grupy miało na celu wyłącznie uzyskanie pomocy w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej PROW na lata 2007-2013.

Kolejnym aspektem sprawy jest istnienie dwóch odrębnych Grup o tym samym składzie osobowym - G. oraz G. (2). Również w tej kwestii Sąd podziela pogląd organu, że powstanie dwóch oddzielnych grup, podczas gdy przepisy rozporządzenia pozwalają na powstanie jednej grupy producentów zbóż i nasion roślin oleistych, miało na celu obejście przepisów dotyczących limitów kwotowych pomocy, co zostało przekonująco wyliczone i przedstawione w zaskarżonej decyzji. Ponieważ skarżąca wyliczeń tych nie kwestionuje, nie ma potrzeby powielania tej argumentacji. Sąd podziela też pogląd, że podział produkcji (w ramach obu grup) jest sztuczny, bowiem w istocie mamy do czynienia z tożsamym cyklem produkcyjnym, gdzie produkcja zarówno zbóż, jak i rzepaku odbywa się na tych samych gruntach w systemie płodozmianu. Co istotne, wbrew zarzutowi skargi organy nie uznały przy tym, by istniał prawny zakaz udziału tych samych podmiotów w różnych grupach producentów rolnych. Strona w uzasadnieniu skargi powołuje się na to, że rozdzielenie produkcji miało na celu łatwiejsze certyfikowanie upraw rzepaku, na dowód czego powołuje otrzymany certyfikat REDcert. Argumenty te są całkowicie nieprzekonujące - z uwagi na wyrażony wcześniej pogląd, że produkcja zbóż i rzepaku odbywa się w grupach w ramach jednego procesu produkcji rolnej. Jest możliwe, aby te same osoby tworzyły więcej niż jedną grupę, ale jedynie pod warunkiem, że produkcja tych grup będzie się odbywała odrębnie, co w tej sprawie nie ma miejsca.

Sąd aprobuje też pogląd organów, że celem utworzenia grupy producentów jest wspomożenie działalności podmiotów produkujących wcześniej produkty, dla których grupę utworzono, że grupa jest kolejnym "etapem", czy "przedłużeniem" wcześniejszej działalności producenckiej. Treść przywoływanych wcześniej unormowań nie budzi w tym zakresie wątpliwości Sądu. W realiach rozpoznawanej sprawy część członków Grupy, przed jej powołaniem, produkcji zbóż w ogóle nie prowadziło. Stanowisko skarżącej, że okoliczność ta (jako jedna z wielu) nie ma wpływu na uznanie sztucznego stworzenia warunków uzyskania pomocy nie przekonuje.

Należy zauważyć, że innych argumentów związanych z przyczynami rozdzielenia produkcji na dwie grupy nie wskazano. Należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, który stanowi, że, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej, nadto, że organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z ust. 3 tego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2 są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z treści przywołanego przepisu wynika, że organ działa na podstawie k.p.a., z zastrzeżeniem pewnych odmienności, do których należy brak związania treścią art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Obowiązkiem organu jest natomiast rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w ocenie Sądu miało miejsce w sprawie.

Jest rzeczą oczywistą, że prawo nie zabrania prowadzenia działalności gospodarczej w formie wielu spółek z tymi samymi udziałowcami. Jednak tam gdzie prawo ustala pewne ograniczenia (ilość członków grupy, limity pomocy) lub cele dla których ta pomoc jest przyznawana, organ ma prawo i obowiązek badać i oceniać zarówno przyczyny powstania Grupy, w skład której wchodzą podmioty ze sobą powiązane jak i sposób prowadzenia przez te podmioty działalności produkcyjnej.

Wbrew twierdzeniom skargi organ odmowy przyznania pomocy nie oparł na poglądzie, że w każdym roku działalności Grupy, każdy z jej członków ma obowiązek wytwarzać produkt, z uwagi na który Grupa powstała.

Organ odmowę przyznania płatności oparł na treści art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Przepis ten ma takie same brzmienie jak obowiązujący w poprzednim stanie prawnym art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wprowadzania procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. U.E. L. 2006. 368.74).

Kwestia dotycząca właściwego zastosowania art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006 była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 16 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1141/11. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na złożoną konstrukcję wewnętrzną art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006. Otóż zgodnie z tym przepisem przesłanką odmowy płatności jest:

1)

stwierdzenie sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania płatności oraz

2)

wykazanie celu, jakim jest uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1595/12 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) pogląd ten podzielił i stwierdził, że pozostaje on aktualny na gruncie obecnie obowiązującego art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Oznacza to, że oceniając zgodność z prawem decyzji wydanej na podstawie art. 4 ust. 8 powołanego rozporządzenia należy skonfrontować jego subsumcje z tymi elementami stanu faktycznego, które potwierdzają, że beneficjent, w tym wypadku, grupa producentów rolnych, stworzył sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności, oraz tymi ustaleniami, które wykazują cel, ich stworzenia.

Kwestia interpretacji art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 była też przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwość UE w wyroku z 12 września 2013 r. w sprawie o sygn. C-434/12 w sprawie ze skargi Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond 'Zemedelie' - Razplasztatelna agencija. Trybunał wskazał, że aby zbadać czy stworzono sztuczne warunki do uzyskania płatności należy ocenić elementy obiektywne i subiektywne. W ramach tych pierwszych należy ocenić warunki i cele wsparcia - czy są przez dany projekt realizowane (np. skierowanie pomocy do określonego kręgu podmiotów). Co do elementu subiektywnego to przy dokonywaniu tego oceny można wziąć pod uwagę, okoliczności faktyczne takie jak więzi natury prawnej, ekonomicznej lub personalnej pomiędzy osobami zaangażowanymi w rozpatrywaną inwestycję (LEX nr 1362597).

W ocenie Sądu obie kwestie zostały przez organ wyjaśnione i uzasadnione w sposób zgodny z wyżej przytoczonymi orzeczeniami. Wyjaśniono zarówno dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy Grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu wyłącznie obejście przepisów prawa (o czym mowa była wyżej). Zaś poprzez wykazanie wzajemnych powiązań między członkami Grupy organ w sposób czytelny odniósł się do elementu subiektywnego - zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia. Suma okoliczności faktycznych sprawy sprawia, że stanowisko organów o spełnieniu w realiach tej konkretnej sprawy sztucznych warunków w celu uzyskania pomocy jest w pełni zasadne.

W tym stanie rzeczy nie doszło do naruszenia treści wskazywanego przez skarżącą Grupę przepisu prawa materialnego w postaci wymienionego w skardze art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 i 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005, jak również przepisów prawa procesowego, w tym art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ wbrew stanowisku skarżącej organ jednoznacznie wyjaśnił przesłanki, z powodu których odmówił przyznania płatności, zaś punktem spornym sprawy, była jedynie ocena zgromadzonego materiału dowodowego co do spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie wnioskowanej przez Grupę płatności.

Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 2 ustawy o grupach producentów rolnych, ponieważ organy orzekające nie twierdziły, że dany podmiot może być członkiem tylko jednej grupy producentów rolnych.

Reasumując żaden z podnoszonych w skardze zarzutów nie wskazuje na taką wadliwość kontrolowanej decyzji, która nakazywałaby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.