Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2592294

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 25 kwietnia 2018 r.
V SA/Wa 1605/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Zwolenik.

Sędziowie WSA: Izabella Janson, Irena Jakubiec-Kudiura (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Powiatu G. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej

1.

uchyla zaskarżoną decyzję

2.

zasądza od Ministra Finansów na rzecz Powiatu G. kwotę 15357 zł (piętnaście tysięcy trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) czerwca 2017 r. Nr (...) Minister Rozwoju i Finansów, uchylił decyzję własną z (...) listopada 2015 r. nr (...), w części dotyczącej ustalenia wysokości podlegającej zwrotowi kwoty części oświatowej subwencji ogólnej, zobowiązującą Powiat (...) do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011 w wysokości 481.222,74 zł i ustalił tę kwotę w wysokości 455.608,28 zł.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych:

Urząd Kontroli Skarbowej w L. przeprowadził w Powiecie (...) kontrolę w zakresie prawidłowości gospodarowania środkami publicznymi, w tym realizacji obowiązków związanych z gromadzeniem danych stanowiących podstawę naliczenia części oświatowej subwencji ogólnej na rok budżetowy 2011, zakończoną wynikiem kontroli z dnia (...) czerwca 2014 r. znak: (...). Na podstawie ustaleń kontroli wyliczono, że otrzymana przez Powiat (...) w 2011 r. część oświatowa subwencji ogólnej - wskutek zawyżenia liczby uczniów przeliczeniowych - została zawyżona o kwotę 481.222,75 zł.

Minister Rozwoju i Finansów - pismem z dnia (...) września 2015 zawiadomił Powiat (...) o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011.

Natomiast pismem z (...) września 2015 r. Ministerstwo Edukacji Narodowej poinformowało Ministra Finansów, że dokonało analizy ww. wyniku kontroli, przedstawiając opinię dotyczącą poczynionych w toku kontroli ustaleń w zakresie nieprawidłowości dotyczących konkretnie wymienionych szkół i placówek oświatowych związanych z wykazaniem uczniów posiadających orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego.

Minister Rozwoju i Finansów decyzją z (...) listopada 2015 r. zobowiązał Powiat (...) do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011 w wysokości 481.222,74 zł.

Wnioskiem z (...) listopada 2015 r. Powiat zwrócił się do MF o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 11, 12, 77, 78, 80 i 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku, strona podniosła m.in., że wydając zaskarżoną decyzję, Minister w sposób niewłaściwy ocenił materiał dowodowy bezzasadnie pomijając w odniesieniu do Szkoły Podstawowej Specjalnej w ZSS w I., Gimnazjum Specjalnego w ZSS w I., Zasadniczej Szkole Zawodowej w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w S., Technikum w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w Z., Szkole Specjalnej Przysposabiającej do Pracy w Zespole Szkół Specjalnych nr 1 w G., konkretnie wskazanych uczniów posiadających orzeczenia o określonych niepełnosprawnościach, pozwalających na przypisanie im wskazanych wag, które pozwoliły na określenie kwot subwencji, uznając, że treść tych orzeczeń na to nie pozwala. Ponadto Powiat nie zgodził się ze stanowiskiem Ministra w zakresie odmowy uznania, że w Technikum w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w Z. funkcjonowała klasa sportowa, z czym związana była możliwość przypisania do jej uczniów wagi P11 oraz nieprawidłowo wskazał, że w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w W. były 23 osoby a nie 28 jak wykazano dla potrzeb naliczenia subwencji oświatowej o wadze P34. Nadto, że w Gimnazjum Specjalnym przy MOW w W. zawyżono o 5 liczbę uczniów, którzy byli zarazem wychowankami MOW.

Kopię powyższego wniosku strony przekazano do Ministerstwa Edukacji Narodowej, celem zajęcia stanowiska odnośnie przedstawionych w nich wyjaśnień i argumentacji. Swoje stanowisko MEN przekazał w piśmie z (...) grudnia 2015 r.

Pismem z (...) stycznia 2016 r. Powiat ponownie wniósł zastrzeżenia do treści decyzji wydanej w I instancji oraz dołączył do niego orzeczenie nr (...) dotyczące wskazanego z imienia i nazwiska ucznia, z którego wynika potrzeba jego kształcenia specjalnego ze względu na niepełnosprawności sprzężone, w tym umiarkowany stopień upośledzenia umysłowego, wskazując na brak uwzględnienia tego faktu przez organ. Pismem z (...) stycznia 2016 r., które było następnie ponawiane Minister ponownie zwrócił się do MEN o zajęcie stanowiska w sprawie.

Pismem z (...) grudnia 2016 r. MEN zajął stanowisko w sprawie wskazując na zawyżenia a zarazem na zaniżenia w poszczególnych wagach odnoszące się do uczniów i wychowanków w placówkach oświatowych, w których ujawnione zostały nieprawidłowości i podtrzymał swoje stanowisko co do znaczenia orzeczenia nr (...) przy rozliczeniach, oraz co do braku podstaw do naliczania subwencji dla uczniów wskazywanych jako uczęszczających do klasy sportowej i podtrzymując prawidłowość pozostałych wyliczeń przedstawił je w dwóch wariantach:

wariant I, w którym - ustalając kwotę zawyżenia subwencji - nie uznano za wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych osób jedynie skierowanych do tych placówek, niezakwaterowanych w nich w dniu 30 września 2010 r., wariant II, w którym - ustalając kwotę zawyżenia subwencji - za wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych uznano osoby jedynie skierowane do tych placówek, niezakwaterowane w nich w dniu 30 września 2010 r.- oraz wskazując na to, że przy uwzględnieniu tego wariantu należy uznać, że doszło do zawyżenia uczniów o 61,3860 uczniów przeliczeniowych i o 289.558 zł.

Pismem z (...) kwietnia 2017 r. MEN ponownie wskazał na swoje stanowisko w sprawie uwzględniając orzeczenie nr (...) dotyczące ucznia w Gimnazjum Specjalnym przy SOS w T. i wskazując, że istniały podstawy do przyjęcia naliczania subwencji na tego ucznia o wadze P5 oraz ponownie przedstawiając w II wariantach kwotę zawyżonej subwencji. Odnosząc się do preferowanego wariantu II MEN wskazał, z pewnymi zastrzeżeniami, że zawyżenie liczby uczniów przeliczeniowych stanowiło 53,9388 w związku z czym zawyżona kwota subwencji stanowiła kwotę 254 430 zł.

Minister Rozwoju i Finansów decyzją z (...) czerwca 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję i ustalił do zwrotu kwotę 455.608,28 zł.

Organ II instancji wyjaśnił, że Minister Edukacji Narodowej dokonał podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2011 między poszczególne jednostki samorządu terytorialnego - w myśl § 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2011 (Dz. U. Nr 249, poz. 1659, z późn. zm.) - według algorytmu określonego w załączniku do tego rozporządzenia.

Algorytm przewidywał m.in. odrębne wagi dla poszczególnych uczniów a podstawę do naliczenia kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na 2011 r. dla poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego, w tym dla Powiatu (...), stanowiły m.in. dane statystyczne dotyczące liczby uczniów (dzieci, wychowanków) w roku szkolnym 2010/2011 wykazywane przez dyrektorów szkół/placówek oświatowych w systemie informacji oświatowej, wg stanu na dzień 30 września 2010 r. i 10 października 2010 r., zweryfikowane przez organ prowadzący (dotujący) szkoły i placówki oświatowe.

W oparciu o zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy Minister ustalił, że wskutek wykazania w systemie informacji oświatowej - według stanu na dzień 30 września 2010 r. - błędnych danych, w:

Szkole Podstawowej Specjalnej w Zespole Szkół Specjalnych w I. - liczba uczniów przeliczonych wagą P2 została zawyżona o 1,

Gimnazjum Specjalnym wchodzącym w skład Zespołu Szkół Specjalnych w I. - liczba uczniów przeliczonych wagą P2 została zawyżona o 1,

Zasadniczej Szkole Zawodowej w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w S. - liczba uczniów przeliczonych wagą P2 została zawyżona o 1,

Zasadniczej Szkole Zawodowej w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w Z. - liczba uczniów przeliczonych wagą P11 została zawyżona o 4;

Technikum w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w Z. - liczba uczniów została zawyżona o 1 ucznia przeliczonego wagą P2 oraz o 23 przeliczona wagą P11;

Szkole Specjalnej Przysposabiającej do Pracy w Zespole Szkół Specjalnych nr 1 w G. - liczba uczniów przeliczonych wagą P5 została zawyżona o 2;

Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w W. - liczba wychowanków przeliczonych wagą P34 została zawyżona o 5 - co spowodowało zawyżenie o 96,5883 liczby uczniów przeliczeniowych. W konsekwencji Powiat (...) otrzymał w roku 2011 część oświatową subwencji ogólnej w wysokości wyższej od należnej o kwotę 455 608,28 zł.

Organ wskazał, że przy wagach P2, P4 i P5 zgodnie z art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym przedmiotową sprawą, wymagają one przy zastosowaniu tych wag opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami, które wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego. W tym stanie rzeczy przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2011, mogli być uwzględnieni uczniowie, którzy posiadali wskazane orzeczenia. Minister stwierdził, że uczeń nie może być wykazywany w SIO jako uczeń o potrzebie kształcenia specjalnego na podstawie innych dokumentów (w tym orzeczeń o potrzebie niepełnosprawności) lub opinii nauczycieli czy specjalistów stwierdzających niepełnosprawność, gdyż jest to niezgodne z regulacjami prawnymi obowiązującymi w systemie oświaty. Minister wskazał, że z dniem 22 kwietnia 2009 r. weszła w życie ustawowa definicja niepełnosprawności sprzężonej. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 18 ustawy o systemie oświaty przez niepełnosprawności sprzężone należy rozumieć występowanie u dziecka niesłyszącego, lub słabo słyszącego, niewidomego lub słabo widzącego, z niepełnosprawnością ruchową, z upośledzeniem umysłowym albo z autyzmem co najmniej jeszcze jednej z wymienionych niepełnosprawności.

Tym samym Minister podkreślił, że przyczyny wystąpienia nieprawidłowości w zakresie wykazania danych w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2010 r., polegały na wykazaniu m.in. przez placówki oświatowe konkretnych uczniów, którzy nie powinni być wykazani przy zastosowaniu wag P2, P5 ponieważ nie posiadali aktualnych orzeczeń o jakich mowa w art. 71b ust. 3 o systemie oświaty, nadto wykazaniu jako wychowanków młodzieżowego ośrodka wychowawczego korzystających z zakwaterowania w tych ośrodkach wychowanków przeliczanych wagą P34 i uczniów działających przy nich szkoły osób, które w dniu 30 września 2010 r., nie były zakwaterowane w tym ośrodku i nie były uczniami działającej przy nim szkoły a jedynie posiadały skierowania. Ponadto na wykazaniu jako uczniów klasy sportowej przeliczanych wagą P11, uczniów uczęszczających do klasy, która nie spełniała określonych przepisami prawa wymogów uznania jej za klasę sportową w świetle rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 30 lipca 2002 r. w sprawie warunków tworzenia, organizacji oraz działania klas i szkół sportowych oraz szkół mistrzostwa sportowego (Dz. U. 126, poz. 1078).

Odnosząc się do kwestii wykazywania przez MOW w Z. wychowanków według stanu na dzień 10 września 2010 r. Minister omówił procedurę dotyczącą umieszczania wychowanków w ośrodkach wychowawczych określoną w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym oraz młodzieżowym ośrodku socjoterapii (Dz. U. Nr 178, poz. 1833, z późn. zm.), które obowiązywało do dnia 30 grudnia 2011 r.

Podkreślił, że analiza przepisów ustawy o systemie oświaty oraz ww. rozporządzenia, które posługuje się pojęciami takimi jak: przybycie, przyjęcie, doprowadzenie, uzasadnia wniosek, że to moment przyjęcia nieletniego do ośrodka wyznacza stosunek materialnoprawny kreujący sytuację wychowanka. Dopiero bowiem od momentu przekroczenia progu ośrodka nieletni nabywa status prawny wychowanka. Minister odwołał się w tym względzie również do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzaju tej dokumentacji (Dz. U. Nr 23, poz. 225, z późn. zm.), wskazując, że m.in. młodzieżowe ośrodki wychowawcze i młodzieżowe ośrodki socjoterapii prowadzą księgi wychowanków, do której wpisuje się określone tym rozporządzeniem dane, w tym datę przyjęcia wychowanka do placówki oraz datę i przyczynę skreślenia z listy wychowanków, a także nazwę i adres placówki, do której wychowanek został przeniesiony, przy czym wpisów w księdze wychowanków dokonuje się chronologicznie według dat przyjęcia wychowanków.

Minister stwierdził w związku z tym, że nieletni, którego jedynie skierowano do ośrodka, a nie znalazł się on faktycznie w ośrodku wychowawczym w dniu 30 września 2010 r., nie mógł zostać wykazany w SIO, a obowiązkiem szkoły/placówki oświatowej jest systematyczne weryfikowanie liczby ucznióww.ychowanków korzystających z zakwaterowania oraz liczby uczniów posiadających orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego.

Minister odnosząc się do pisma MEN z (...) grudnia 2016 r. i (...) kwietnia 2017 r. wskazał, że akceptuje opinię w części potwierdzającej zawyżenie liczby uczniów przeliczeniowych w związku z zawyżeniem liczby wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych (wariant I) ponieważ wariant II opinii Ministerstwa Edukacji Narodowej nie jest zgodny z obowiązującymi w tym zakresie, cytowanymi w decyzji przepisami prawa.

Ponadto Minister stwierdził, że wskutek wykazania w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2010 r., błędnych danych dotyczących Zasadniczej Szkoły Zawodowej w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w Z. i Technikum wchodzącego w skład Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Z., odpowiednio o 4 i 23 (w różnych klasach), została zawyżona liczba uczniów przeliczonych wagą P11 = 0,20, dedykowaną uczniom klas sportowych. Było to niezgodne z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 30 lipca 2002 r., zgodnie z którym klasami sportowymi są oddziały, w których prowadzone jest szkolenie sportowe w jednej lub kilku dyscyplinach sportu, w kolejnych co najmniej trzech klasach danego typu szkoły, dla co najmniej 20 uczniów w oddziale.

W tym stanie rzeczy zdaniem Ministra w obydwu szkołach nie zostały spełnione warunki do uznania, że spełnione zostały wymagania określone dla klasy sportowej w zakresie wymaganej liczebności takiej klasy.

Minister odniósł się także do zarzutów odwołania i wskazał dlaczego uznaje je za bezzasadne.

W związku z powyższą decyzją strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając decyzji naruszenie:

I.

prawa materialnego tj:

1)

art. 3 pkt 11 w związku z art. 90 ust. 2a oraz 90 ust. 3a ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2016 r. poz. 1943 z późn. zm.) poprzez błędną ich wykładnię w zakresie pojęcia "wychowanka",

2)

§ 2 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 grudnia 2011 r. (sprostowano na rozprawie jako rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 26 lipca 2004 r.) w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym (Dz. U. Nr 296, poz. 1755.) poprzez ich niezastosowanie, a które to przepisy świadczą, że o uznaniu nieletniego za wychowanka młodzieżowego ośrodka wychowawczego decyduje skierowanie tej osoby do ośrodka, Prawa procesowego:

3)

art. 8, 9,11 k.p.a., polegające na braku wyjaśnienia dlaczego w zaskarżonej decyzji przyjęto wariant I stanowiska Ministra Edukacji Narodowej z (...) kwietnia 2017 r.,

4.

art. 7, 8, 9, 11, 77 § 1 art. 107 § 3 k.p.a, polegające na braku szczegółowego wyliczenia kwoty wymienionej w sentencji decyzji i braku szczegółowego sposobu jej wyliczenia,

5.

art. 7, 77 § 1 k.p.a, polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego prowadzącego do stwierdzenia, że uczniowie nie posiadali orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego,

6)

art. 7, 77 § 1 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że w Zasadniczej Szkole Zawodowej i Technikum w Z. wchodzącym w skład ZSP w Z. została zawyżona waga P11 wobec uczniów szkół sportowych, podczas gdy prawidłowe ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności przeprowadzenie zajęć sportowych z tymi uczniami, powinno doprowadzić do uznania prawidłowości wydatkowania oświatowej subwencji ogólnej.

W związku ze zgłoszonymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji z (...) listopada 2015 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona zakwestionowała stanowisko Ministra uznając, że w sposób nieprawidłowy przyjął to stanowisko wynikające z opinii MEN, z której wynika, że wychowankami MOW są nieletni przyjęci do placówki i zakwaterowani w niej. Strona odwołała się w tej mierze do orzecznictwa sądów administracyjnych w szczególności do wyroku V SA/Wa 332/16, wskazując na to, że stanowisko zajęte w tym wyroku w zakresie pojęcia wychowanka wynika również ze zmiany przepisów w tym zakresie. Strona wskazała, że zmiana wprowadzona została rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z 2 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów i szczegółowych zasad działania placówek publicznych, warunków pobytu dzieci i młodzieży w tych placówkach oraz wysokości i zasad odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach (Dz. U. z 2015 r. poz. 1872), w którym zawarta została definicja "wychowanka". Z § 15 rozporządzenia wprost wynika, że nieletni wobec którego sąd rodzinny orzekł o umieszczeniu w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, staje się wychowankiem młodzieżowego ośrodka wychowawczego z dniem otrzymania przez dyrektora ośrodka, za pośrednictwem poczty, skierowania nieletniego do ośrodka, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 81 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich.

Odpowiednie zmiany zostały wprowadzone również w ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 45 z późn. zm.). Przepisem art. 5 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 23 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 1010), dodano do art. 16 ustawy o systemie informacji oświatowej punkt 5, stanowiący, że dane dziedzinowe obejmują w przypadku wychowanka młodzieżowego ośrodka wychowawczego datę:

a)

otrzymania przez dyrektora ośrodka, za pośrednictwem poczty, skierowania wychowanka do ośrodka,

b)

przekazania informacji o niedoprowadzeniu wychowanka do ośrodka - zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art.

81 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. z 2014 r. poz. 382 oraz z 2015 r. poz. 1418 i 1707).

Strona wskazała również, że w sprawie wypowiadał się również MEN, który ostatecznie wydał opinię wariantową przychylając się do wariantu II obejmującego prawo zgłoszenia w SIO wychowanków skierowanych do MOW, a nie wyłącznie w nich zakwaterowanych. Mimo tego Minister w zaskarżonej decyzji przyjął wariant I bez bliższego uzasadnienia swojego stanowiska.

Strona wskazała również, że z decyzji wynika, ż Minister uwzględnił przy wyliczeniu kwoty nienależnej części subwencji orzeczenie nr (...) dotyczące ucznia A. K., którego dotyczyła waga P5, lecz z kwoty wskazanej do zwrotu części subwencji zdaje się wynikać, że nie zostało to w niej uwzględnione. Nadto strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu dotyczącym zakwestionowania subwencji należnej na uczniów klas sportowych, szczegółowo wskazując dlaczego jej zdaniem była ona prawidłowo naliczona w odniesieniu do uczniów Szkoły Podstawowej Specjalnej w Zespole Szkół Specjalnych w I., omawiając przypadek każdego z 4 uczniów. W odniesieniu zaś do utworzenia przez Technikum w ZSP w Z. klas sportowych dla 23 uczniów - waga P11, wskazała, że stanowisko organu wynika z braku uwzględnienia specyfiki tworzenia grup sportowych w szkole.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów - jako uprawniony do działania w sprawie organ - wniósł o oddalenie skargi, które to stanowisko podtrzymał w piśmie procesowym z (...) kwietnia 2018 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Skargę należało uwzględnić.

Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi ocena zasadności zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2011 r. zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (u.d.j.s.t.), który stanowi, że w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy.

W przedmiotowej sprawie Minister Rozwoju i Finansów orzekł o zwrocie nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2011 r., uznając, że nastąpiło nieprawidłowe jej naliczenie na skutek zawyżenia liczby uczniów w poszczególnych wagach, co spowodowało zawyżenie liczby uczniów przeliczeniowych o 96,5883.

Na wstępie należy wskazać, że Sąd uznaje ustalenia faktyczne poczynione w sprawie za właściwe, wskazując jednocześnie, że nie jest prawidłowa ocena tego stanu faktycznego w zakresie dotyczącym braku spełnienia przez skarżącego przesłanek do uzyskania przedmiotowej subwencji ogólnej w części oświatowej przeznaczonej na wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w W. (5) przeliczonych wagą P34, posiadających na dzień 30 września 2010 r. skierowania do tych ośrodków, ale nie przebywających w nich faktycznie.

W odniesieniu do tego zagadnienia należy wskazać, że podział części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2011 między poszczególne jednostki samorządu terytorialnego, został dokonany przez MEN zgodnie z art. 28 ust. 5 u.d.j.s.t., tj. według algorytmu określonego w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 16 grudnia 2010 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2011 (Dz. U. Nr 249, poz. 1659). Algorytm przewidywał m.in. odrębne wagi P2, P5, przy których mogli być uwzględnieni jedynie uczniowie, wykazani w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2010 r., którzy posiadali orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 71b ust. 1 u.s.o., kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież, o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a tej ustawy, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Przepis art. 71b ust. 3 tej ustawy stanowi, że opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami, wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego.

W ocenie Sądu przepisy mające zastosowanie w sprawie, nie przewidują możliwości innego od wskazanego wyżej sposobu dokumentowania, że dany uczeń, ze względu na stopień i rodzaj niepełnosprawności kwalifikuje się do określonego kształcenia specjalnego wskazanego w orzeczeniu zespołu orzekającego, z czym powiązana jest następnie właściwa waga, według której wylicza się kwotę subwencji na danego ucznia.

Sąd uznaje w związku z tym za prawidłowe stanowisko organu odnoszące się do uczniów Szkoły Podstawowej Specjalnej w ZS w I. (1 uczennica waga P2), Gimnazjum Specjalnego wchodzącego w skład Zespołu Szkół Specjalnych w I. (1 uczeń - waga P2), Zasadniczej Szkoły Zawodowej w ZSP w S. (1 uczennica - waga P2), Technikum w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w Z. (1 uczennica - waga P2), którzy nie posiadali na dzień 30 września 2010 r. aktualnych i stosownych do wykazywanych wag orzeczeń zespołu orzekającego. W odniesieniu do Szkoły Specjalnej Przysposabiającej do Pracy w ZSS nr 1 w G. (2 uczniów - waga P5, zamiast wagi P4) Sąd powziął wątpliwość, czy uwzględniono w tej liczbie ucznia A.K, który posiadał orzeczenie nr (...), które powinno zostać uwzględnione. W świetle obowiązującego w tej kwestii stanu prawnego, w tym ustawy z 19 lutego 2004 r. o systemie informacji oświatowej (Dz. U. 49 poz. 463 z późn. zm.) i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych w bazach danych oświatowych, zakresu danych identyfikujących podmioty prowadzące bazy danych oświatowych, terminów przekazywania danych między bazami danych oświatowych oraz wzorów wydruków zestawień zbiorczych (Dz. U. Nr 277, poz. 2746, z późn. zm.) - nie można uwzględnić stanowiska strony co do uznania, że uczniowie ci prawidłowo zostali wskazani w (SIO).

Zdaniem Sądu, nie można bowiem uznać, że w świetle obowiązujących przepisów uprawnione jest przyjęcie, że w odniesieniu do wspomnianych uczniów można uwzględnić orzeczenia wydane przez zespół orzekający tylko na dany rok szkolny, który nie dotyczył roku 2010/2011, na czas ukończenia gimnazjum, lub orzeczeń wydanych wprawdzie w tym roku szkolnym, ale kilka miesięcy po dacie 30 września 2010 r., a więc nie posiadających na tę datę aktualnych orzeczeń.

Konsekwencją uregulowań dotyczących kształcenia specjalnego są zapisy przyjęte w algorytmie podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2011, stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2010 r. Zgodnie z opisem wag P2 i P5, przy tej wadze mogli być uwzględnieni jedynie uczniowie, którzy posiadali orzeczenia, o których mowa w art. 71b ust. 3 u.s.o.

Prawidłowe jest również stanowisko organów co do braku podstaw do wykazania w SIO na dzień 30 września 2010 r. 23 uczniów klasy sportowej I, II i III klasy Technikum wchodzących w skład Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Z. jak również 4 uczniów klasy I Zasadniczej Szkoły Zawodowej w ZSP w Z.

Zgodnie z § 1 ust. 1 - wydanego na podstawie art. 9 ust. 5 u.s.o. - rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie warunków tworzenia, organizacji oraz działania klas i szkół sportowych oraz szkół mistrzostwa sportowego (Dz. U. Nr 126, poz. 1078), klasami sportowymi są oddziały, w których prowadzone jest szkolenie sportowe w jednej lub kilku dyscyplinach sportu, w kolejnych co najmniej trzech klasach danego typu szkoły, dla co najmniej 20 uczniów w oddziale. Klasy sportowe - w myśl ust. 2 cyt. przepisu - mogą być tworzone w szkołach podstawowych, gimnazjach, szkołach ponadgimnazjalnych i szkołach ponadpodstawowych dla młodzieży. W świetle powyższego jednoznacznego zapisu, brak jest podstaw do uznania, że uczniowie wykazywanych spornych klas sportowych, mogli być wykazani w SIO. Należy wskazać, że nieprawidłowości związanej z wykazaniem tych uczniów, nie może zmienić fakt rzeczywistego przeprowadzenia zajęć z uczniami w ilości zgodnej z rozporządzeniem, czy też ich osobista sytuacja, w związku z tym Sąd argumenty strony w tej mierze uznaje za nietrafne. Bez znaczenia pozostaje również podnoszona przez stronę możliwość tworzenia tzw. grup sportowych. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 1 powyższego rozporządzenia w przypadkach uzasadnionych względami bezpieczeństwa, specyfiką dyscypliny sportu lub zróżnicowanym poziomem sportowym uczniów w czasie zajęć sportowych oddział może być dzielony na grupy ćwiczeniowe. Sytuacja o jakiej jest mowa w tym przepisie nie miała miejsca, należy bowiem zauważyć, że w żadnej z wymienionych wyżej szkół, nie istniał 20 osobowy oddział, który dopiero w uzasadnionych przypadkach mógłby zostać podzielony na grupy.

Sąd za zasługujące na uwzględnienie uznał natomiast zarzuty związane z zakwestionowaniem przez organy wykazania w SIO 5 wychowanków z przypisaną doń wagą P34 - Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w W. będących zarazem uczniami tej placówki.

Rozważając tę kwestię należy wskazać, że zagadnieniem spornym między stroną a organem jest to, jak należy rozumieć użyte w ustawie o systemie oświaty określenie "wychowanek", a zatem kiedy nieletni staje się wychowankiem młodzieżowego ośrodka wychowawczego - czy od momentu skierowania go do tej placówki przez właściwego starostę, czy też dopiero od chwili faktycznego przybycia do tej placówki.

W sprawie nie budzi sporu, że określenie "wychowanek" nie zostało zdefiniowane w ustawie. Sąd uznaje w związku z tym, że należało wobec tego odwołać się do jego językowego znaczenia. Sąd przyjmuje, że skoro według Słownika języka polskiego PWN "wychowanek", ma więcej niż jedno znaczenie, to mając na uwadze kontekst prawny rozpoznawanej sprawy należało uznać, że "wychowanek" to osoba wzięta na wychowanie przez kogoś, będąca pod czyjąś opieką.

Sąd zauważa przy tym, że w zaskarżonej decyzji, jak również w toku postępowania sądowego organ zwracał uwagę na to, że w odniesieniu do braku możliwości uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej, istotna jest nie tylko kwestia samej definicji pojęcia "wychowanek", ale prawidłowe ustalenie według stanu na dzień 30 września 2010 r. liczby wychowanków korzystających z zakwaterowania w takim ośrodku.

Odnosząc się do tego zagadnienia należy wskazać zdaniem Sądu, że wymóg dotyczący uznania, że wychowanek został zakwaterowany należy rozumieć w szerszym znaczeniu mając na uwadze zapisy prawa dotyczące procedury zmierzającej do umieszczenia nieletniego w młodzieżowym ośrodku wychowawczym.

Przypomnieć w związku z tym należy, że umieszczenie nieletniego w młodzieżowym ośrodku wychowawczym następuje na podstawie orzeczenia sądu rodzinnego, który w przypadkach określonych w art. 12 zdanie pierwsze ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. z 2010 r. Nr 33, poz. 178;), jeżeli zachodzi potrzeba zapewnienia nieletniemu jedynie opieki wychowawczej, może orzec umieszczenie go w młodzieżowym ośrodku wychowawczym (art. 12 zdanie drugie). Z powołanego przepisu wynika zatem, że nieletni, wobec którego orzeczono umieszczenie w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, jest osobą wziętą na wychowanie, będącą pod opieką takiego ośrodka.

Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia z 26 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym (Dz. U. Nr 178, poz. 1833 z późn. zm.; dalej rozporządzenie MENiS) w ośrodku dla każdego nieletniego opracowuje się i realizuje indywidualny program resocjalizacyjny lub terapeutyczny. Nieletniemu umieszczonemu w ośrodku zapewnia się warunki niezbędne do nauki, wychowania, resocjalizacji i terapii, w tym warunki bezpiecznego pobytu (§ 6 ust. 1 rozporządzenia), z czym wiąże się konieczność pokrywania wszelkich związanych z tym kosztów całodobowego pobytu określonego w § 6 ust. 2 rozporządzenia.

Oceniając stanowisko organu konieczne jest więc rozważenie, kiedy nieletni, wobec którego sąd rodzinny orzekł umieszczenie w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, staje się "wychowankiem".

W tym kontekście należało rozważyć regulacje zawarte w rozporządzeniach MENiS z 26 lipca 2004 r. i z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzajów tej dokumentacji (Dz. U. Nr 23, poz. 225 z późn. zm.; dalej rozporządzenie MENiS z 19 lutego 2002 r.).

W myśl § 4 rozporządzenia MENiS z dnia 26 lipca 2004 r. pojęcia "przybycie" i "przyjęcie" używane są zamiennie. Podkreślenia wymaga, że powołany przepis określa czynności, które podejmuje dyrektor ośrodka po przybyciu nieletniego, przy czym z istoty czynności wymienionych w § 4 ust. 1 wynika, że wymagają one obecności nieletniego. Stwierdzić należy, że powiadomienie, o którym mowa w § 4 ust. 3 rozporządzenia MENiS z dnia 19 lutego 2002 r. następuje więc w istocie po przybyciu, a nie przyjęciu do ośrodka. Przyjęcie jest bowiem czynnością wcześniejszą i następuje na podstawie skierowania właściwego starosty. Dyrektor ośrodka, zgodnie z § 3 ust. 6 rozporządzenia MENiS z dnia 26 lipca 2004 r., wraz ze skierowaniem otrzymuje pełną dokumentację dotyczącą nieletniego i ma obowiązek zapewnienia nieletniemu miejsca w ośrodku (§ 4 ust. 4 rozporządzenia MENiS z dnia 26 lipca 2004 r.). Z przytoczonych regulacji wynika, że dyrektor ośrodka nie może odmówić przyjęcia nieletniego, zaś od chwili skierowania nieletniego do ośrodka na dyrektorze spoczywają określone obowiązki. Z uwagi na to, że data przybycia nieletniego do ośrodka nie jest znana, obowiązki wymienione w § 5 i § 6 rozporządzenia MENiS z dnia 26 lipca 2004 r. aktualizują się od chwili doręczenia dyrektorowi ośrodka skierowania wraz z dokumentacją, o której mowa w § 3 ust. 6 tego rozporządzenia.

Zgodnie z art. 90 ust. 3d u.s.o. dotacje, o których mowa w art. 90 ust. 1a-3b u.s.o., są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej i mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Należy uznać w związku z tym, że finansowanie wydatków (w tym wynagrodzenia dla zatrudnionego personelu) związanych z rezerwacją miejsca dla skierowanego do ośrodka nieletniego mieści się w pojęciu realizacji zadań placówki, o których mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. W związku z tym podkreślić trzeba, że brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że w przypadku gdy ośrodek realizuje ustawowe zadania w okresie oczekiwania na przybycie wychowanka, nie powinien otrzymywać dotacji w wysokości uwzględniającej także tego wychowanka. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach II GSK 2125/17, II GSK 692/15.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył nadto, że Minister Edukacji Narodowej różnie interpretował pojęcie "wychowanka". W sprawie o sygn. akt II GSK 2125/17 powołał się na pismo Ministra Edukacji Narodowej z (...) maja 2012 r. skierowane do Marszałka Sejmu RP, stanowiące odpowiedź na interpelację poselską. W powołanym piśmie stwierdzono, że nieletniego skierowanego do młodzieżowego ośrodka wychowawczego w okresie rezerwacji dla niego miejsca należy traktować jak wychowanka tej placówki, na którego przysługuje dotacja.

Z kolei w piśmie z (...) czerwca 2016 r. nr (...) (dostępne na www.sejm.gov.pl), będącym odpowiedzią MEN na interpelację w sprawie rozliczania subwencji oświatowej przeznaczonej dla młodzieżowych ośrodków wychowawczych MEN wyjaśnił, że: "Do 2012 r. MEN zajmował stanowisko, że ośrodek jest zobowiązany do rezerwowania przez określony czas miejsca dla nieletniego, mogącego w każdej chwili pojawić się w ośrodku, co pozwalało uznać zasadność subwencjonowania tego okresu. Problem ujmowania w SIO wychowanków niedoprowadzonych do MOW i MOS, a w konsekwencji naliczania dla nich wag przeliczeniowych w algorytmie podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla JST, został wskazany w raporcie specjalnego Centralnego Biura Antykorupcyjnego (CBA) z 2 lutego 2012 r. pt. Wątpliwości dotyczące zasad przyznawania dotacji niepublicznym placówkom resocjalizacyjnym. W raporcie potraktowano jako nieprawidłowość wykazywanie w SIO oraz przekazywanie subwencji/dotacji na nieletnich, którym wskazano miejsce w ośrodku, a nie zostali do niego doprowadzeni, co skutkowało odmiennym stanowiskiem MEN w kwestii wykazywania w SIO wychowanków, którym wskazano ośrodek, a którzy fizycznie nie zostali w nim umieszczeni. Stanowisko prezentowane po 2012 r. zostało poddane szczegółowej analizie, w związku z dużą liczbą interwencji ze strony środowiska placówek resocjalizacyjnych, organów prowadzących oraz parlamentarzystów".

Zauważenia wymaga, że w piśmie z (...) kwietnia 2017 r. dotyczącym przedmiotowej sprawy w odniesieniu do Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego W. Minister Edukacji Narodowej wskazał, że "wychowanków skierowanych, a niedoprowadzonych do MOW do 30 września roku poprzedzającego przekazanie subwencji, należało uznać za wychowanków ośrodka. W związku z powyższym Ministerstwo Edukacji Narodowej rekomenduje przyjęcie wariantu II".

Sąd podkreśla w związku z tym, że miejsce w ośrodku rezerwowane jest dla konkretnego wychowanka, który posiada już skierowanie wydane przez właściwego Starostę, zaś samo to skierowanie (umieszczenie w ośrodku), jest poprzedzone procedurą, w której uczestniczy sąd rodzinny, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu nieletniego, Ośrodek Rozwoju Edukacji i młodzieżowy ośrodek wychowawczy (kwestie te szczegółowo reguluje rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 26 lipca 2004 r.)

Należy podkreślić w związku z tym, że kwestie związane z różną interpretacją pojęcia "wychowanek" przez MEN w kontekście zasadności wykazywania nieletnich skierowanych do ośrodka wychowawczego, którzy na datę 30 września fizycznie w nim nie przebywali, miało bezpośredni wpływ na uznanie prawidłowości naliczania części oświatowej subwencji ogólnej, a co za tym idzie podziału jej między poszczególne j.s.t. i dalszego jej podziału na potrzeby poszczególnych placówek oświatowych, w tym ośrodków wychowawczych przez j.s.t.- i w konsekwencji częstego nakazywania zwrotu przekazywanych kwot jako pobranych nienależnie.

W przedmiotowej sprawie mimo zasięgnięcia przez organ opinii u MEN w zakresie prawidłowości udzielenia subwencji za rok 2011 i jasnego stanowiska MEN co do subwencji należnej MOW zawartego w piśmie z (...) kwietnia 2017 r., organ w zaskarżonej decyzji poglądu tego nie podzielił wskazując na to, że w jego ocenie stan prawny, nie pozwala na przyjęcie stanowiska Ministra Edukacji.

W ocenie Sądu tego rodzaju działanie pozwala na uznanie, że strona może skutecznie powoływać się na naruszenie treści art. 8 k.p.a., ponieważ opinia zarówno Ministra Edukacji Narodowej jak i decyzja Ministra Finansów i Rozwoju, podjęta bez akceptacji tej opinii i szerszego wskazania dlaczego przedmiotowa interpretacja nie jest właściwa, miała miejsce w tym samym stanie prawnym, przy wyraźnym zaznaczeniu MEN w piśmie z (...) lutego 2017 r., że rekomenduje stanowisko korzystne dla strony.

Kwestia ta ma w sprawie tym bardziej istotne znaczenie, że przedmiotowe wątpliwości interpretacyjne zostały ostatecznie wyjaśnione na przyszłość w związku z tym, że w § 15 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów i szczegółowych zasad działania placówek publicznych, warunków pobytu dzieci i młodzieży w tych placówkach oraz wysokości i zasad odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach (Dz. U. z 2015 r. poz. 1872) wprowadzono definicję wychowanka. Jest nim nieletni, wobec którego sąd rodzinny orzekł o umieszczeniu w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, i który staje się nim z dniem otrzymania przez dyrektora ośrodka, za pośrednictwem poczty, skierowania, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 81 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich. Przedmiotowe zmiany prawne zostały uznane przez NSA (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z 10 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 692/15 oraz wyrok z dnia 21 listopada 2017 r. II GSK 2125/17) jako potwierdzające stanowisko, że wychowankiem młodzieżowego ośrodka wychowawczego, który powinien być wykazywany w informacji stanowiącej podstawę otrzymania dotacji, o której mowa w art. 90 ust. 3a u.s.o., jest także nieletni, który został skierowany do ośrodka przez właściwego starostę, w okresie od daty otrzymania przez kierownika ośrodka, za pośrednictwem poczty, skierowania nieletniego do ośrodka do przekazania przez dyrektora ośrodka informacji o niedoprowadzeniu wychowanka do ośrodka.

W tym stanie rzeczy Minister ponownie rozpoznając sprawę, powinien wziąć pod uwagę przedstawione wyżej stanowisko Sądu i wykładnię prawa zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku, a także rozważyć prawidłowość obliczenia wysokości kosztów placówek młodzieżowych ośrodków wychowawczych ponoszonych w związku z zarezerwowaniem miejsca celem przyjęcia wychowanka posiadającego wskazanie i skierowanie do tej placówki. W konsekwencji organ będzie zobowiązany w toku ponownego rozpoznania sprawy wydać decyzję, w której właściwie wyliczy kwotę należną do zwrotu w odniesieniu do wszystkich elementów udzielonej subwencji placówkom oświatowym, których dotyczy spór, ze wskazaniem jej części składowych i sposobu wyliczenia. Organ szczególnie zwróci uwagę na wątpliwości strony, czy rzeczywiście mimo uznania wiążącej mocy orzeczenia nr (...), fakt ten został odzwierciedlony w wyliczeniach i dokonując ich ponownie uwzględni go.

Z powyższych względów na zasadzie art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję orzekając o kosztach na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.