Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1520962

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 15 stycznia 2013 r.
V SA/Wa 1345/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura (spr.).

Sędziowie WSA: Krystyna Madalińska-Urbaniak, Tomasz Zawiślak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi V.M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia (...) marca 2012 r. nr (...) w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany;

1.

stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części, w której utrzymuje ona w mocy decyzję Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z dnia (...) sierpnia 2010 r. nr (...) w zakresie odmawiającej nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej;

2.

w pozostałej części oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z (...) marca 2012 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia (...) sierpnia 2010 r. nr (...) dotyczącą wniosku V. M., mocą której odmówiono cudzoziemcowi oraz członkom jego rodziny, których obejmował wniosek nadania statusu uchodźcy, przyznania ochrony uzupełniającej i orzeczono o jego wydaleniu wobec uznania, ze nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpoznając wniosek Cudzoziemca z (...) sierpnia 2009 r., odmówił cudzoziemcowi V. M. nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekł o jego wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany.

Szef Urzędu przyjął, że w czasie wojny zabity został ojciec i brat żony Cudzoziemca L. B., sam Cudzoziemiec zaś dał 2 -3 razy znajomym, którzy przyszli z (...) jedzenie, ponadto jeden raz w (...) r. został zatrzymany na godzinę w trakcie (...) a następnie wypuszczony po udzieleniu odpowiedzi na zadane pytania. Poza tym Cudzoziemiec nie był prześladowany, nie był poddawany żadnym represjom, nie był członkiem żadnej organizacji, nie angażował się w działania żadnej partii. Organ uznał, że wspomniane okoliczności nie przemawiają za objęciem go ochroną międzynarodową zwłaszcza, że Cudzoziemiec dorywczo pracował, poruszał się swobodnie po F. i bez przeszkód opuścił jej terytorium.

W odwołaniu do Rady do Spraw Uchodźców Cudzoziemiec podniósł przede wszystkim niewyjaśnienie sytuacji jego żony L. B., której cała rodzina angażowała się w pomoc dla (...). Wskazał, że wielu członków jej najbliższej rodziny zginęło, zostało zamordowanych lub odbywa karę więzienia za udział w działaniach wojennych. Podał, że jego syn V. został ranny na skutek wybuchu koło ich domu. Cudzoziemiec wniósł też o dopuszczenie wskazanych w odwołaniu dowodów w tym wniósł o przesłuchanie jego żony. Podkreślił, iż siostra żony Z. B. uzyskała na mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia (...) października 2008 r. ochronę uzupełniającą. Decyzja ta obejmowała także jej małoletnie dzieci i została utrzymana w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia (...) maja 2009 r.

Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia (...) grudnia 2010 r. nr (...), utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

W uzasadnieniu organ II instancji podzielił w całości stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców co do braku w stosunku do Cudzoziemca przesłanek z art. 13, 15 i 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Rada wskazała, że śmierć brata żony miała miejsce w (...) r. zaś śmierć jej ojca (co wynika z aktów zgonu) miała miejsce w (...) r. Syn V. został ranny odłamkiem, o którym to zdarzeniu wcześniej nie wspominał, w (...) r., zatem to, że Cudzoziemiec przez te wszystkie lata nie podejmował decyzji o wyjeździe z kraju pochodzenia wskazuje na brak rzeczywistych obaw o bezpieczeństwo. Rada odniosła się także do zaleceń UNHCR dotyczących nietraktowania C. jako kraju, w którym panuje powszechna przemoc.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2011 r. Cudzoziemiec wniósł o uchylenie decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia (...) grudnia 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 października 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 588/11 uchylił decyzję Rady do Spraw Uchodźców w części dotyczącej wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany i odmowy udzielenia zgody na pobyt tolerowany, w pozostałej części oddalił skargę, stwierdził, że decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego.

Sąd uznał, że zgromadzony i rozpatrzony przez organy obu instancji materiał dowodowy dawał podstawę do zajęcia stanowiska, że Skarżący nie spełnia przesłanek do nadania mu statusu uchodźcy i do objęcia go ochroną uzupełniającą w związku z czym w tej części uznał skargę za niezasadną. Sąd wskazał, iż możliwość uzyskania przez Cudzoziemca statusu uchodźcy zachodzi wyłącznie wtedy, kiedy wykaże on, że spełnia przynajmniej jedną z przesłanek prześladowania, które w sposób wyczerpujący zostały zawarte w treści art. 1A Konwencji sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r., które to przesłanki zostały powtórzone w treści art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Powołane przepisy zawierają zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy. Sąd wskazał, że ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te muszą być rozważane w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno - prawnej i polityczno - ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.

W ocenie Sądu organ analizował treść oświadczeń Cudzoziemca zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść jego wypowiedzi złożonych podczas przesłuchania statusowego a ich analiza w odniesieniu do rozważania objęcia Skarżącego statusem lub ochroną uzupełniającą jest wyczerpująca. Dokonana przez organy ocena, że opuszczenie przez Skarżącego kraju pochodzenia nie było spowodowane przyczynami określonymi w art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie i że nie spełnia on kryteriów do nadania statusu uchodźcy mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a.

Zdaniem Sądu, za prawidłowe uznać należało również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. W treści art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony zawarto przesłanki, które nakazują cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy.

Sąd stwierdził, że organy prawidłowo przyjęły, iż w stosunku do wnioskodawcy nie mają zastosowania przesłanki wymienione w punktach 1 i 3 art. 15 ustawy o ochronie a rozważając przesłankę wymienioną w art. 15 pkt 2 zasadnie wywiodły, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż cudzoziemiec ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie.

Organy uwzględniły także obiektywne zmiany zachodzące w kraju pochodzenia i zastosowały się do wytycznych UNHCR z dnia (...) kwietnia 2009 r., w których znajdują się zalecenia, aby wnioski osób pochodzących z C. o nadanie statusu uchodźcy były rozpatrywane indywidualnie bez przyjmowania w sposób bezapelacyjny przesłanki, że w kraju tym panuje powszechna przemoc.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał natomiast, że uznaje za zasadne zarzuty skargi dotyczące niewłaściwego rozważenia przez organy przesłanek do udzielenia Cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany. Sąd wyjaśnił, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 7 i 77 § 1 k.p.a, organ nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego pod kątem przesłanek z art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Nie został przeprowadzony, wskazany przez Cudzoziemca w piśmie do Rady do Spraw Uchodźców z dnia (...) września 2010 r., dowód w postaci przesłuchania w charakterze świadka jego żony L. B. W sytuacji, gdy Skarżący zagrożenie dla swojej rodziny wywodzi ze zdarzeń związanych ze śmiercią członków rodziny zabitych jako bojowników w działaniach wojennych a także powoływał się na śmierć szwagra w (...) r. - jej zeznania mogły być okolicznością mającą znaczenie dla sprawy. Tym samym naruszony został art. 78 § 1 k.p.a.

Przeanalizowanie związku pomiędzy śmiercią męża Z. B. będącej siostrą żony Cudzoziemca z sytuacją Skarżącego, jego żony i dzieci jest niezbędne dla oceny indywidualnego zagrożenia tej rodziny w razie powrotu do kraju pochodzenia. Szwagier Skarżącego został zabity w (...) r. Z. B. uzyskała na mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia (...) października 2008 r. ochronę uzupełniającą. Decyzja ta obejmowała także jej małoletnie dzieci i została utrzymana w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia (...) maja 2009 r. Decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zapadła w (...) r., nie uwzględniała więc zmiany stanowiska UNHCR i jego zaleceń zawartych w piśmie z dnia (...) kwietnia 2009 r. Wprost odnosiła się do niestabilnej sytuacji wewnątrz kraju pochodzenia, wypełniającej przesłanki z art. 15 pkt 3 ustawy o udzielaniu ochrony i nie zawierała zatem analizy indywidualnej sytuacji rodziny Z. B. Orzekająca w maju 2009 r. Rada do Spraw Uchodźców, pomimo zmiany przez UNHCR oceny sytuacji panującej w C., utrzymała przyznaną Cudzoziemce ochronę uzupełniającą związana treścią art. 139 k.p.a stanowiącym, iż organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

W sytuacji tej organ rozpoznający wniosek Cudzoziemca pozyskawszy informacje o kolejnym zabitym w rodzinie sióstr B. z akt dotyczących Z. B. i nie znajdując w nich dowodów odnoszących się do indywidualnego zagrożenia innych członków tej rodziny - winien postępowanie to uzupełnić, między innymi przez przesłuchanie żony Skarżącego.

W wykonaniu wytycznych Sądu rozpoznając ponownie odwołanie Cudzoziemca od decyzji organu I instancji Rada do Spraw Uchodźców uzupełniła postępowanie dowodowe w kierunku wskazanym przez Sąd, dokonując przesłuchania w charakterze strony jego żony L. oraz analizy okoliczności przedstawionych przez jej siostrę Z.B. w toku ubiegania się o status uchodźcy zawartych w aktach dotyczącej jej sprawy administracyjnej.

Decyzją z (...) marca 2012 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w całości zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z (...) sierpnia 2010 r.

Rada do Spraw Uchodźców dokonała całościowej analizy sprawy w kontekście złożonego przez cudzoziemca żądania i szczegółowo wskazała przyczyny swojego stanowiska w ramach, którego uznała za prawidłową zaskarżoną decyzję organu I instancji w zakresie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy przyznania ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec braku okoliczności uzasadniających zgody na pobyt tolerowany.

W szczególności w odniesieniu do wydalenia Cudzoziemca z terytorium RP w związku z niestwierdzeniem okoliczności uzasadniających wydanie zgody na pobyt tolerowany Rada do Spraw Uchodźców odwołując się do treści art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony wskazała, że rozstrzygając o potrzebie zastosowania tej instytucji konieczne jest dokonanie osobistej, indywidualnej oceny sytuacji Cudzoziemca biorąc pod uwagę wskazywane przez niego okoliczności i oceniając to poprzez odniesienie się do sytuacji panującej w kraju jego pochodzenia. Rada wskazała, że przesłanką wyrażenia zgody na pobyt tolerowany nie może być podnoszona przez cudzoziemca niestabilna sytuacja, niedostatki praworządności, czy nawet ogólny brak bezpieczeństwa. Odnosząc się do okoliczności wskazywanych przez Skarżącego jak również wynikających z zebranego materiału dowodowego, (w tym z przesłuchania żony) Rada podkreśliła, że nie brał on udziału w żadnych działaniach związanych z (...). Nie działał też w żadnych organizacjach politycznych, społecznych czy religijnych. Poza jednym zatrzymaniem, które miało miejsce w czasie odwiedzin w C. w (...) r. (od tego roku rodzina ponownie mieszkała na stałe w I., co Skarżący zataił), nie był on zatrzymywany, aresztowany czy skazany. Organ wskazał, że Z.B. (siostra żony Cudzoziemca) i jej mąż mieszkali w C. i tam jej mąż zaginął w nieznanych okolicznościach w (...) r., przy czy jego ciało wraz z ciałami kilku innych mężczyzn zostało wymienione na (...). Organ wskazał, że mieszkając w I. cudzoziemiec jak i jego rodzina, nie był w niebezpieczeństwie mieszkając w obozie dla uchodźców i i nie podlegając w tym kraju prześladowaniu. W ostatnich latach także w C. nie trwa żaden otwarty konflikt wewnętrzny a sytuacja choćby w porównaniu do (...) r. w tym zakresie uległa poprawie. Jeśli dochodzi do konfrontacji z (...) czy (...) to dotyczy to (...).

Wskazane okoliczności nie dają podstaw do zastosowania w odniesieniu do Skarżącego a zarazem jego rodziny treści art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP. Brak jest również podstaw do zastosowania treści art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu ochrony. W ocenie organu decyzja o wydaleniu nie narusza prawa do życia rodzinnego ani praw dziecka wynikających z Konwencji o ochronie praw dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 20 listopada 1989 r. Brak jest podstaw do uznania, że powrót do C. naruszy prawo dzieci do ochrony i opieki należnej im od rodziców czy też prawo do rozwoju psychofizycznego. Na przeszkodzie do wydalenia nie stoi w szczególności fakt uprawiania sportu i osiąganie sukcesów w tej dziedzinie przez dzieci Cudzoziemca, jak również fakt korzystania z nauki w Polsce.

Od decyzji tej Cudzoziemiec złożył skargę, w której zarzucił: naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 13, 14, 15, art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1176 z późn. zm.), prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie wynikających z art. 7, 8, 77, 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r.k.p.a. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego oraz nie poinformowanie o możliwości wypowiedzenia się co do całokształtu materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi Cudzoziemiec ponownie tak jak w toku całego postępowania odwołał się do obaw jakie żywi on w odniesieniu do niebezpieczeństwa na jakie narażony jest on i jego rodzina głównie w związku z faktem, że rodzina jego żony zaangażowana była w działania związane z pomocą (...) w szczególności z udzielaniem im pomocy w ukrywaniu się w domu rodziców żony. Ponownie także opisał fakty związane ze śmiercią teścia, szwagra a także kuzynów żony. Skarżący zakwestionował również brak odniesienia się przez organ do faktu, że dopiero w Polsce dokładnie dowiedzieli się na ile lat został skazany kuzyn A. D. W związku z tymi okolicznościami, wskazując na fakt bycia członkiem grupy społecznej w postaci rodziny (...) i odnosząc się do wytycznych UNHCR jak i wskazywanych w skardze opracowań odnoszących się do sytuacji jaka istnieje w C., zakwestionował stanowisko organu w zakresie prawidłowości rozstrzygnięcia w zakresie odmowy nadania statusu uchodźcy jak również udzielenia ochrony uzupełniającej. Cudzoziemiec zarzucił również, że nie została wyjaśniona we właściwy sposób kwestia zastosowania wobec niego treści art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a w sytuacji, gdy okoliczności związane z podnoszonymi przez niego faktami dotyczącymi rodziny żony i wpływem tych okoliczności na jego życie i jego rodziny w postaci odczuwania braku bezpieczeństwa i zagrożenia jego życia są realne. Wskazał, że Rada bezpodstawnie uznała go za migranta ekonomicznego oraz, że obawia się również o rozwój psychofizyczny swoich dzieci.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności jej działań z prawem a konsekwencją stwierdzenia, że w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, jest wyeliminowanie z obrotu prawnego w całości lub w części zaskarżonego aktu wydanego przez organ administracyjny. Obowiązkiem Sądu w toku kontroli zaskarżonej decyzji jest także stwierdzenie jej nieważności w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Ponadto zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając w tym zakresie zaskarżoną decyzję należy wskazać, że konieczne było stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji organu I instancji z (...) sierpnia 2010 r. w zakresie odmowy nadania statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej.

Okoliczność ta wynika z faktu ostateczności decyzji w tym zakresie. Przypomnienia wymaga w tym miejscu, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z (...) sierpnia 2010 r. została utrzymana w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z (...) grudnia 2010 r. Decyzja ta została zaskarżona do WSA w Warszawie i wyrokiem tego Sądu z dnia 10 października 2011 r. (sygn. V SA/Wa 588/11) została ona uchylona w zakresie w jakim orzeczono w niej o wydaleniu z terytorium RP w związku ze stwierdzeniem, że nie zachodzą okoliczności do udzielenia pobytu tolerowanego oraz oddalono skargę w pozostałej części. Treść wyroku w związku z treścią decyzji, nie pozostawia wątpliwości, że WSA oddalił skargę w zakresie nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. Swoje stanowisko w odniesieniu do rozstrzygnięcia Sąd jednoznacznie przedstawił w uzasadnieniu wyroku wskazując dlaczego uznaje brak zasadności skargi w tym zakresie. Jednocześnie Sąd jasno wskazał z jakich powodów uznaje, że nie dojrzała do rozstrzygnięcia sprawa w zakresie wydalenia cudzoziemca wraz z rodziną i okoliczności związanych z przyznaniem mu pobytu tolerowanego wskazując jakie kroki powinien podjąć organ celem prawidłowego zebrania i oceny materiału w tej części oraz przedstawienia swojego stanowiska w decyzji zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe okoliczności na uwadze należy stwierdzić, że Rada do Spraw Uchodźców rozpoznając sprawę miała obowiązek uzupełnić materiał dowodowy, ustalić stan faktyczny a następnie rozstrzygnąć w przedmiocie przyznania pobytu tolerowanego a jeśli brak byłoby przesłanek do jego przyznania orzec o wydaleniu Skarżącego. Tymczasem Rada do Spraw Uchodźców najpewniej przez przeoczenie (bo przecież powołuje się na treść wyroku WSA w zaskarżonej decyzji) rozstrzygnęła również w części, w którym istniała już decyzja nie tylko ostateczna ale i prawomocna. W tym stanie rzeczy doszło do naruszenia treści art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. co powoduje, że brak jest podstaw do ponownego rozstrzygania przez Sąd we wskazanym zakresie i co za tym idzie odnoszenia się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia treści art. 13, 14, 15, ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium R.P.

Jeśli chodzi natomiast o zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia treści art. 97 ww. ustawy to Sąd uznaje, że nie są one zasadne. Rada do Spraw Uchodźców w zaskarżonej decyzji wykonała wskazania WSA zawarte w wyroku z 10 października 2011 r., którymi była związana tak jak i Sąd w myśl art. 153 p.p.s.a. Rada ustaliła stan faktyczny sprawy, w sposób bardzo szczegółowy przedstawiła oświadczenia i stanowisko Skarżącego, omówiła dokładnie wyjaśnienia jego żony L. B. oraz dane dotyczące Z. B. i wyjaśniła jakie znaczenie dla indywidualnej sytuacji Skarżącego mają te okoliczności w kontekście treści art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy o udzielaniu ochrony. Zgodnie z treścią art. 97 ust. 1. cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie:

1)

mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.,

1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.

Należy zgodzić się z organem co do tego, że okoliczności dotyczące Z.B., które przesądziły o udzieleniu jej ochrony uzupełniającej nie mają wpływu na sytuację Skarżącego. Jest bezsporne, że V. M. wraz ze swoją rodziną (żoną i dziećmi) mieszkał w I. i powrócił do C. w (...) r. zamieszkując w S. W S. zamieszkała również siostra żony - Z. z mężem, z tym, że po przypadkowym zranieniu syna V. Skarżący z rodziną powrócił do I. i mieszkał tam aż do czasu przyjazdu do Polski w (...) r. - jeżdżąc czasem z I. do S. W C. pozostała natomiast Z. z rodziną, której w styczniu (...) r. w bliżej nieznanych okolicznościach zabito męża. Z ustaleń Rady wynika, że poza jednorazowym, krótkim (jedna godzina) zatrzymaniu Skarżącego, nie doznał on żadnych wymierzonych wprost w niego szykan jak również, że nie należał do żadnego związku, czy organizacji nie udzielając się społecznie w żadnym zakresie. To samo dotyczyło jego żony, która nigdy nie była nawet zatrzymana. Należy zauważyć, że Skarżący z rodziną powrócili na krótko do C. w (...) r. a więc już po śmierci brata i ojca L. B. jak również po incydencie z (...) r., o którym informuje ona w swoich zeznaniach, co jest podstawą zarzutu skargi, że Rada nie wzięła pod uwagę tego incydentu dowodzącego grożącego Cudzoziemcowi niebezpieczeństwa. Oceniając wspomniane fakty należy uznać, że w istocie sytuacja Skarżącego jak również jego żony nie wskazuje na istnienie możliwości wystąpienia przesłanek o jakich mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1. Szwagier Skarżącego zginął z nieznanych przyczyn w czasie, w którym Skarżący nie mieszkał w C. i o ile okoliczności i fakt jego śmierci mogły wpływać na sytuację jego żony to trudno bezkrytycznie przyjąć, że takie też znaczenie ma ten fakt dla skarżącego i jego rodziny. Organ omówił i to w konkretny sposób sytuację jaka panowała w C. przed wyjazdem Skarżącego jak i po tym czasie i trafnie uznał, że nie toczy się tam zbrojny konflikt wewnętrzny, którego skutki miałyby wpływ na bezpieczeństwo Skarżącego. W tym stanie rzeczy należy uznać, że subiektywne odczucia Skarżącego co do grożącego mu niebezpieczeństwa nie mają odzwierciedlenia w obiektywnie ocenianej rzeczywistości. Sąd podziela również stanowisko Rady co do braku podstaw do zastosowania w odniesieniu do cudzoziemca treści art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy o udzielaniu ochrony. Przede wszystkim trafne jest spostrzeżenie, że wydalenie go nie naruszy jego prawa do życia rodzinnego ponieważ dotyczy całej rodziny a niezależnie od tego cała rodzina Skarżącego mieszka w C. (siostry i rodzice) a bracia w R. i nie mają według Cudzoziemca problemów. Brak jest również podstaw do uznania, że wydalenie zagrozi prawom dzieci cudzoziemca zagrażając ich prawu do właściwego rozwoju psychofizycznego. Brak jest podstaw ażeby uznać, że dzieci będą pozbawione prawa do nauki, ochrony zdrowia czy rozwijania swoich zainteresowań choćby uprawiania sportu. Należy zauważyć, że dzieci Skarżącego są nieletnie, będą w stanie się przystosować do nowego życia zwłaszcza, że w razie wyjazdu wrócą w znane im środowisko kulturowe i rodzinne. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia treści art. 10 k.p.a. należy stwierdzić, ze zarzut ten jest uzasadniony w odniesieniu do postępowania odwoławczego naruszenie to nie ma jednak zdaniem Sądu wpływu na rozstrzygnięcie. Zgłaszając bowiem powyższy zarzut w skardze, Skarżący nie wskazał jednocześnie w żaden sposób jak uchybienie to wpłynęło na możliwość przedstawienia jego racji, czy też wniosku w zakresie ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego.

Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł co do części decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.