V SA/Wa 1246/13 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1745499

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2013 r. V SA/Wa 1246/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Krajewska.

Sędziowie: WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), NSA Piotr Piszczek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zmiany klasyfikacji taryfowej;

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia (...) maja 2012 r.;

2.

zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi złożonej przez A. Sp. z o.o. w W. (zwanej dalej Skarżącą lub Spółką) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. (zwanego dalej także Dyrektorem Izby, organem odwoławczym lub II instancji) z (...) kwietnia 2013 r., nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego (...) w W. z (...) maja 2012 r. nr (...) wydaną w przedmiocie odmowy zmiany klasyfikacji taryfowej. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu (...) listopada 2011 r. Agencja Celna "C." działając jako przedstawiciel bezpośredni Spółki dokumentem administracyjnym SAD nr (...) zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar określony jako "dekodery telewizji satelitarnej - cyfrowe typ (...)". Towar ten został zaklasyfikowany do kodu TARIC 8528 71 19 00 z preferencyjną stawką celną w wysokości 9,8% i stawką podatku VAT 23%.

Przedmiotowe zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L 302 z dnia 19 października 1992 r., str. 1, z późn. zm.); dalej: "WKC", zostało przyjęte, a towar objęto procedurą dopuszczenia do obrotu według kodu TARIC zadeklarowanego przez zgłaszającego.

Następnie wnioskiem z (...) listopada 2011 r. Spółka zwróciła się o zmianę klasyfikacji taryfowej w odniesieniu do towaru w postaci dekoderów telewizji satelitarnej-cyfrowe typ (...) i zastosowanie jako prawidłowego kodu 8528 71 15 00 z 0% stawką celną. Na poparcie swojego żądania przedłożyła WIT - (...) z dnia (...) listopada 2011 r. wydany na identyczny towar jak objęty przedmiotowym wnioskiem z przypisanym kodem TARIC 8528 71 15.

Decyzją z (...) maja 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego (...) w W. po analizie zebranego materiału dowodowego stwierdził, iż kwota długu celnego została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w kwocie prawnie należnej i brak jest podstaw do jej korygowania. Mając na uwadze brzmienie kodu CN 8528 71 15 zawarte w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz.UE.L 284 z 31.10.2010) organ I instancji orzekł, że dekodery telewizji satelitarnej-cyfrowe typ (...) importowane przez Spółkę, składające się z mikroprocesora, tunera wideo, nie posiadające modemu wbudowanego wewnątrz urządzenia, a wykorzystujące zewnętrzny modem dostępu do Internetu, zostały prawidłowo zaklasyfikowane do kodu CN 8528 71 19 00 Wspólnej Taryfy Celnej.

Pismem z 15 czerwca 2012 r. Spółka wniosła odwołanie od ww. decyzji domagając się uchylenia jej w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odwołaniu tym podniesiono zarzuty naruszenia przepisów materialnego prawa celnego:

- reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zamieszczonych w części I Taryfy celnej;

- art. 20 ust. 1, art. 78 ust. 1, art. 214 i art. 236 WKC;

- art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622, z późn. zm.);

oraz przepisów materialnego prawa podatkowego:

- art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.);

- art. 33 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług;

jak również przepisów proceduralnych, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749), w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Uzasadniając odwołanie Spółka podtrzymała argumentację zawartą we wniosku z (...) listopada 2011 r. dotyczącą zasadności klasyfikowania dekoderów (...) do kodu CN kodu CN 8528 71 15 (TARIC 8528 71 15 00) oraz zastosowania zerowej stawki celnej wynikającej z zobowiązań sygnatariuszy Porozumienia ITA. Wskazano tutaj, iż rozpoznając przedmiotowy wniosek organ winien dokonać zmiany w zakresie zadeklarowanego kodu CN a w związku z tym zwrócić uiszczone przez Spółkę cło wraz z odsetkami.

Dalej Spółka wskazała, iż w dacie spornego zgłoszenia celnego zgodnie z porozumieniem ITA właściwym kodem CN dla set - top boksów mógł być zawnioskowany przez Spółkę kod CN 8528 71 15. Podkreślono, iż porozumienie ITA dotyczyło wyeliminowania należności celnych, opłat celnych i innych opłat w odniesieniu do niektórych produktów w tym "set-top boksów" z funkcją komunikacyjną" bez względu na technologię zastosowaną w tych produktach. W ocenie Spółki zgodnie z porozumieniem ITA, za funkcję komunikacyjną należy uznać szeroko rozumiane możliwości komunikacyjne realizowane przez szereg technologii i rozwiązań, które umożliwiają dostęp do sieci Internet oraz posiadają funkcjonalność dwukierunkowej wymiany informacji. W ocenie Pełnomocnika, inne technologie komunikacyjne jak np. Ethernet, powinny zostać uznane za modem dostępu do Internetu z uwagi na swoją funkcjonalność. Wobec czego uznał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego (...) w W. wydane zostało z naruszeniem wskazanych w odwołaniu przepisów.

W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Izby zaskarżoną decyzją z (...) kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego (...) w W. z (...) maja 2012.

W uzasadnieniu organ II instancji przyznał, iż celem Porozumienia ITA jest umożliwienie dokonywania obrotu produktami technologii informatycznej bez stosowania obciążeń wiążących się z cłami i innymi opłatami. Jednocześnie zaznaczył jednak, że błędne jest stanowisko Spółki jakoby ustalenia zawarte w raporcie zespołu orzekającego Światowej Organizacji Handlu (WTO), przyjętym w następstwie skargi wniesionej przez niektóre kraje do WTO przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO (DSB - Dispute Settlement Body) w dniu 21 września 2010 r. (WT/DS375/R, WT/DS376/R, WT/DS377/R), odnośnie zawężającego definiowania w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej i rozumienia pojęcia "modem" (uznania za modem wyłącznie modemu telefonicznego), winny mieć swoje przełożenie na szersze traktowanie tego terminu, tj. jako technologię umożliwiająca wymianę informacji z Internetem.

Następnie Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż zalecenia zawarte w decyzjach wydawanych przez DSB mogły mieć wyłącznie skutek przyszły bowiem ich wprowadzenie wymagało dostosowania obowiązujących przepisów wspólnotowych do zobowiązań międzynarodowych Unii Europejskiej wynikających z układu GATT z 1994 r.

Słuszność powyższego potwierdza sam fakt wydania, dopiero w 2011 r., rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) Nr 620/2011 z dnia 24 czerwca 2011 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz.UE.L 166 z 25 czerwca 2011 r.) i dokonania przez Komisję Europejską korekt zapisów w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, polegającej na skreśleniu Not wyjaśniających dla kodów CN 8528 71 13, 8528 71 19 oraz 8528 71 90 (Dz.Urz.UE.C 185 z 25 czerwca 2011 r.), wprowadzonych do ww. publikacji przez ogłoszenie ich treści w Dz.Urz.UE.C 112 z 7 maja 2008 r. Organ odwoławczy podkreślił, że zmiany wprowadzone ww. rozporządzeniem wykonawczym weszły w życie z dniem 1 lipca 2011 r. i nie obowiązują z mocą wsteczną ani nie stanowią wytycznych interpretacyjnych z mocą wsteczną.

Opierając się na powyższych wyjaśnieniach należało w ocenie organu odwoławczego uznać, iż klasyfikacja spornych set-top boksów winna być przeprowadzona na podstawie przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia towarów do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu, czyli w dniu (...) listopada 2011 r. Za podstawę rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy należało zatem przyjąć rozporządzenie Komisji (WE) Nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.

Dokonując oceny prawidłowości klasyfikacji towarów importowanych przez Spółkę organ odwoławczy wskazał, iż kwestią sporną jest uznanie, czy dekoder o kodzie producenta (...) zawierający tuner wideo oraz mikroprocesor, nie posiadający modemu telefonicznego ale wykorzystujący technologię Ethernet umożliwiającą dostęp do sieci Internet oraz posiadający funkcjonalność dwukierunkowej wymiany informacji, winien być klasyfikowany do kodu:

TARIC 8528 71 15 00 obejmującego aparaturę odbiorczą dla telewizji, nawet zawierającą aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu, nieprzeznaczoną do włączania wyświetlacza lub ekranu wideo, zawierającą tuner wideo i wyposażoną w urządzenia oparte na mikroprocesorach, zawierającą modem dostępu do Internetu i posiadającą funkcję wymiany interaktywnej, nadającą się do odbioru sygnałów telewizyjnych ("set-top boksy z funkcją komunikacyjną") - stanowisko Spółki prezentowane w odwołaniu, czy też do kodu TARIC 8528 71 19 00 właściwego dla pozostałej (czyli innej niż wcześniej wymienionej w podpozycji 8528 71) aparatury odbiorczej dla telewizji, nawet zawierającej aparaturę do zapisu lub odtwarzania dźwięku lub obrazu, nieprzeznaczonej do włączania wyświetlacza lub ekranu wideo, zawierającej tuner wideo - stanowisko organu celnego I instancji.

Organ - mając na uwadze, iż spór dotyczy klasyfikacji towaru do właściwego kodu: CN tej samej podpozycji 8528 71 (kod CN 8528 71 15 albo kod CN 8528 71 19) - uznał, że klasyfikacja winna być przeprowadzona z zastosowaniem reguły 6 ORINS. Dodał, że zapisy w WTC odnoszące się do ww. kodów CN określają kryteria decydujące o możliwości zaklasyfikowania towaru do jednego z nich, a mianowicie:

1.

występowanie lub niewystępowanie modemu dostępu do Internetu wśród głównych elementów/części towaru,

2.

realizacja przez urządzenie funkcji wymiany interaktywnej,

3.

możliwość odbioru sygnałów telewizyjnych.

Spełnienie drugiego i trzeciego z powołanych kryteriów nie jest sporne.

Sporna jest natomiast kwestia spełnienia przez importowany towar kryterium występowania w tym urządzeniu modemu dostępu do Internetu.

Z uwagi na brak w Taryfie celnej definicji pojęć "modem" oraz "modem dostępu do Internetu" organ II instancji oparł się na publikacji Adama Urbanek - Ilustrowany leksykon teleinformatyka, IDG Warszawa, 2001. s. 70 i s. 135 i wskazał, iż nie może być mowy o jednoznaczności czy porównywalności ich zakresów (modem - urządzenie do konwersji sygnałów, Ethernet - technologia przekazu sygnałów). Wobec tego w interpretacji zapisu dotyczącego kodu CN 8528 71 13 w brzmieniu "modem dostępu do Internetu" należy korzystać z jego wykładni językowej. Organ zaznaczył przy tym, iż powyższa teza znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroki: WSA we Wrocławiu z 4 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 27/11 oraz WSA w Gdańsku z 22 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 453/11. Tym samym w ocenie organu II instancji nie można było uznać za słuszne stanowiska Spółki, iż technologia Ethernet jest uznana za równoważną modemowi.

Następnie organ II instancji odwołując się do dowodów zgromadzonych w sprawie wskazał, że zarówno dane techniczne ujęte w specyfikacji dekodera (...) (m.in. port Ethernet, umożliwiający dostęp do Internetu), opisy gniazd podane w przewodniku użytkownika i instrukcji instalacji (gniazdo Ethernet - do podłączenia modemu zewnętrznego Livebox tp) oraz wyjaśnienia Spółki (technologia Ethernet umożliwia, dzięki swojej funkcjonalności, dostęp do sieci Internet) jednoznacznie potwierdzają, że przedmiotowy towar nie został wyposażony w modem (urządzenie/części realizujące funkcję konwersji sygnałów). Wyposażenie urządzenia w gniazdo Ethernet nie oznacza bowiem, że dekoder ten realizuje funkcję modulowania sygnału internetowego (funkcję tę spełnia modem zewnętrzny - Livebox tp, przyłączany do spornego dekodera za pomocą przewodu Ethernet, znajdującego się na jego wyposażeniu). Kryterium dotyczące występowania modemu w przedmiotowym towarze, decydujące o możliwości jego zaklasyfikowania do kodu CN 8525 71 15, nie zostało więc spełnione.

Podsumowując organ II instancji wskazał zatem, że analiza materiału dowodowego przeprowadzona pod kątem ustalenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru w oparciu o zasady określone regułą 1 i 6 ORINS dała podstawę do wykluczenia dekodera (...) z kodu CN 8528 71 15. Sporny towar winien być klasyfikowany w kolejnej najbardziej charakterystycznej podpozycji, czyli do kodu CN 8528 71 19.

Odnosząc się do Wiążącej Informacji Taryfowej nr (...) z (...).11.2011 r., załączonej przez Spółkę do akt sprawy na potwierdzenie stanowiska o zasadności klasyfikowania spornych dekoderów do kodu CN 8528 71 15, organ stwierdził natomiast, iż dokument ten nie może być uznany za dowód w sprawie, ponieważ stosownie do przepisów art. 12 ust. 2 WKC wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Spółka nie może zatem wywodzić korzystnych dla siebie skutków prawnych w związku z uzyskaniem ww. WIT z (...).11.2011 r., w stosunku do zgłoszeń celnych, które dokonane zostały przed datą wydania tej decyzji.

Organ odwoławczy stwierdził również, iż pozostałe zarzuty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie. Przedstawiono przy tym szczegółowe wyjaśnienia stanowiska organu w zakresie poszczególnych zarzutów dotyczących przepisów prawa materialnego (art. 236 ust. 1 WKC, art. 67 ust. 1 ustawy Prawo celne, art. 29 ust. 13 i art. 33 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług) oraz przepisów postępowania (art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 ustawy Ordynacja Podatkowa).

W skardze Skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i połączenie spraw wymienionych w skardze w celu ich łącznego rozpoznania.

Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia następujących przepisów:

- podpozycji 8528 71 15 Taryfy celnej oraz reguł 1 i 6 ORiNS poprzez błędną klasyfikację taryfową importowanych set-top boksów wynikającą z błędnej wykładni przepisów Taryfy celnej, a w konsekwencji określenie należności celnych w nieprawidłowej wysokości;

- art. 236 oraz 78 ust. 3 WKC oraz art. 67 ust. 1 Prawa celnego poprzez odmowę zwrotu nienależnie wpłaconych należności celnych oraz wypłaty odsetek od tych należności w sytuacji, gdy nienależna wpłata wynikała z błędnej praktyki organów celnych, z powodu której Skarżąca klasyfikowała dekodery do nieprawidłowego kodu CN;

Uzasadniając tak postawione zarzuty Skarżąca przypomniała, iż orzekające w sprawie organy celne za kluczowe dla wykładni kodu CN 8528 71 15 uznały względy techniczne, tj. faktyczny brak wbudowania do dekoderów modemu telefonicznego.

Skarżąca na poparcie stanowiska w zakresie klasyfikacji taryfowej i zastosowania zerowej stawki celnej wobec importowanych przez Skarżacą dekoderów (...) powołała się na wykładnię CN 8528 71 13 dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z dnia 22 listopada 2012 r. wydanych w sprawach połączonych C - 320/11, C - 330/11, C-330/11, C-382/11, C-383/11 Didżitałnet OOD, Cifrowa kompanija OOD oraz M SAT KEJBYŁ AD przeciwko Naczałnik na Mitniczeski punkt - Warna pri mitnica Warna.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. nie podzielił zarzutów podniesionych przez skarżącą i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca wydana została z naruszeniem przepisów prawa.

W niniejszej sprawie spor dotyczy klasyfikacji towaru opisanego w zgłoszeniu celnym jako dekodery telewizji satelitarnej - cyfrowe (...) w ilości (...). Zdaniem strony skarżącej przedmiotowe dekodery należy zakwalifikować do kodu TARIC 8528 71 15 00, który jest jedynym prawidłowym kodem dla tych urządzeń, przede wszystkim z uwagi na to, że urządzenia te zawierają modem dostępu do Internetu i posiadają funkcję wymiany interaktywnej. W ocenie organu natomiast importowane przez skarżącą urządzenie (...) z uwagi na to, iż nie posiada wbudowanego modemu, a dostęp do Internetu umożliwiony jest wyłącznie poprzez urządzenie zewnętrzne - modem Livebox, brak było podstaw do zmiany pierwotnie zgłoszonej klasyfikacji taryfowej sprowadzonego towaru (TARIC 8528 71 19 00).

Na wstępie rozważań Sądu podkreślić również należy, iż w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny - ustalony w postępowaniu celnym - de facto, nie jest pomiędzy stronami sporny. Strony postępowania zgadzają się bowiem, że przedmiotem importu był dekoder (...), zawierający tuner wideo oraz mikroprocesor, nie posiadający modemu telefonicznego ale wykorzystujący technologię Ethernet umożliwiającą dostęp do sieci Internet oraz posiadający funkcjonalność dwukierunkowej wymiany informacji. Sporne jest natomiast czy dla uznania, iż spełniona jest cecha "zawierania modemu dostępu do Internetu, warunkująca zaklasyfikowanie towaru do kodu 8528 71 15 00 Wspólnej Taryfy Celnej, rozstrzygające znaczenie stanowi sama tylko możliwość dostępu do Internetu i zapewnienie interaktywności lub dwustronnej wymiany informacji - jeśli w tym przypadku cel umożliwienia dostępu do Internetu ma znaczenie dla klasyfikacji (vide: stanowisko skarżącej) czy też kluczowa jest zastosowana w tym celu technologia sprowadzająca się do wbudowania w urządzenie modemu telefonicznego - jeżeli względy techniczne mają znaczenie dla klasyfikacji (vide: stanowisko organu).

Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym sprawę w pełni uzasadnione jest tutaj stanowisko strony skarżącej.

Polska z dniem przystąpienia do Unii Europejskiej przyjęła Wspólną Taryfę Celną, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, opublikowanym w Dz. U. WE Nr L 87. 256.1.

Zintegrowana Taryfa Wspólnot Europejskich, zwana "Taric", spełnia wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego, polityki handlowej, rolnej i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów. Taryfa ta opiera się na Nomenklaturze Scalonej (CN) i obejmuje:

a)

środki zawarte w rozporządzeniu Rady EWG 2658/87;

b)

dodatkowe podpodziały wspólnotowe, nazywane "podpozycjami Taric", potrzebne do wprowadzenia w życie szczególnych środków wspólnotowych wymienionych w załączniku II;

c)

wszelkie inne informacje konieczne do wprowadzenia w życie numerów kodowych Taric lub dodatkowych numerów kodowych określonych w art. 3 ust. 2 i 3 oraz do zarządzania tymi numerami kodowymi;

d)

stawki celne i inne opłaty przywozowe i wywozowe, włączając zwolnienia celne i preferencyjne stawki celne dla konkretnych towarów w przywozie lub wywozie;

e)

środki przedstawione w załączniku II stosowane do przywozu i wywozu konkretnych towarów.

Wskazać także należy, iż Wspólna Taryfa Celna, oparta jest o nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r. (załącznik do Dz. U. z 1997 r. Nr 11, poz. 62), która weszła w życie w stosunku do Polski dnia 1 stycznia 1996 r.

Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom, określającym zasady, na których jest oparta, oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację jej postanowień, co oznacza, że dany towar zawsze jest klasyfikowany do jednej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę.

Zatem do każdego importowanego towaru przypisano odpowiedni kod Taryfy Celnej. Zgodnie zaś z Regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej ORINS) tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny; dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów, oraz o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z treścią pozostałych reguł. Ponadto, zgodnie z Regułą 6 ORINS, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzana zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł (...). Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.

Nomenklatura Scalona jak wskazano powyżej obejmuje wspólnotowe podpodziały zwane podpozycjami CN, natomiast ustanowiona na mocy art. 3 ww. rozporządzenia Zintegrowana Taryfa Wspólnot Europejskich (TARIC), obejmuje dalsze możliwe podpodziały wspólnotowe zwane podpozycjami TARIC.

Mając na uwadze przedmiot badanej sprawy wyjaśnić także należy, iż zgodnie z art. 20 ust. 6 Rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. Unii Europejskiej Serii L.302 z 19 października 1992 r. z późn. zm.) klasyfikacja towarowa polega na przyporządkowaniu towaru do właściwej podpozycji Nomenklatury Scalonej, bądź do właściwej podpozycji każdej innej nomenklatury, która jest oparta na Nomenklaturze Scalonej, a została oparta na Nomenklaturze Scalonej. Nomenklaturą tą będzie więc także nomenklatura TARIC, której zmiany w stosunku do zgłoszenia celnego domagała się strona skarżąca.

Pełny zakres klasyfikacji taryfowej określony jest łącznie przez treść danej pozycji wraz z uwagami (reguła 1 ORINS) oraz wyjaśnienia do Taryfy celnej obejmujące m.in. Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. U. Unii Europejskiej Serii C z 2008 r. Nr 133. 1). Klasyfikując towary do poszczególnych kodów należy zatem kierować się opisanymi powyżej zasadami oraz faktycznym stanem importowanego towaru.

Wyjaśnić tutaj również należy, iż każda podpozycja CN posiada ośmiocyfrowy numer kodowy przy czym pierwsze sześć cyfr stanowi numery kodowe odnoszące się do pozycji i podpozycji nomenklatury Systemu Zharmonizowanego, natomiast siódma i ósma cyfra określają podpozycje CN. Podpozycje Taric są identyfikowane poprzez dziewiątą i dziesiątą cyfrę, które wraz z numerami kodów określonymi w ust. 1 stanowią numery kodów Taric. W przypadku braku podpodziału wspólnotowego dziewiątą i dziesiątą cyfrą kodu stanowią cyfry "00".

Załącznik nr 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, a ponadto dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje. Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego.

W ocenie Sądu kwestię kluczową dla oceny przedmiotowej sprawy stanowi stan prawny jaki obowiązywał w trakcie rozpoznawania sprawy. Skarżący wobec, którego organ administracyjny prowadził już szereg innych postępowań dotyczących zmiany klasyfikacji taryfowej tożsamego towaru, zasadnie powoływał się tutaj na zmianę stanu prawnego w stosunku do wcześniej wydawanych rozstrzygnięć. Towary importowane przez stronę skarżącą zgłoszone zostały do procedury celnej w dniu (...) listopada 2011 r. zatem w niniejszej sprawie zastosowanie miało Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 620/2011 z dnia 24 czerwca 2011 r. zmieniające załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE. L 2011 Nr 166, poz. 16) z dniem 1 lipca 2011 r.

Powyższa zmiana stanu prawnego jest niezwykle istotna, bowiem zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie brzmieniem taryfy celnej kod 8528 71 15 (którym zastąpiono z dniem 1 lipca 2011 r. dotychczasowy kod 8528 71 13), obejmuje: aparaturę z urządzeniami opartymi na mikroprocesorach, zawierającą modem dostępu do Internetu i posiadającą funkcję interaktywnej wymiany informacji, nadającą się do odbioru sygnałów telewizyjnych (tzw. set - top boksy z funkcją komunikacyjną, w tym zawierające urządzenie wykonujące funkcję zapisu lub odtwarzania, pod warunkiem, że zachowają zasadniczy charakter set - top boksów z funkcją komunikacyjną).

Dokonując zatem oceny klasyfikacji taryfowej sprowadzonego przez Skarżącą towaru w oparciu o brzmienie nowego kodu 8528 71 15 należało wziąć pod uwagę, iż w zakresie not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej narzucających wąskie rozumienie pojęcia "modem", w momencie rozstrzygania przez organ wskazywano już wprost na ich nieprawidłowość. Wyjaśnić tutaj należy, iż powoływane rozporządzenie wykonawcze Komisji nr 620/2011 nie tyle dokonywało zamiany dotychczasowego wąskiego rozumienia pojęcia "modem", ile doprecyzowało wprost jak należy interpretować to pojęcie przy dokonywaniu klasyfikacji taryfowej. W treści tego rozporządzenia wskazano bowiem w sposób wyraźny, iż dokonywana zmiana omawianej pozycji stanowi następstwo skargi wniesionej przez niektóre kraje do Światowej Organizacji Handlu (WTO), przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO (Dispute Settlement Body DSB) w dniu 21 września 2010 r. (WT/DS375/R, WT/DS376/R, WT/DS377/R), dotyczącej zawężającego definiowania i rozumienia w Notach Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej pojęcia "modem" tj. uznawania za "modem" wyłącznie "modemu telefonicznego". W preambule omawianego rozporządzenia uzasadniając przyczynę wprowadzanej zmiany, zawarto odniesienie do raportu zespołu orzekającego WTO stwierdzającego, że Unia Europejska działała, między innymi, niezgodnie z Układem ogólnym w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (GATT z 1994 r.), poprzez przyznawanie niektórym produktom technologii informacyjnej wyprodukowanym w Unii Europejskiej mniej korzystnego traktowania taryfowego niż przewidziane w wiążących taryfach celnych zgodnie z Umową o Technologii Informacyjnej (ITA). W związku z tym w rozporządzeniu wskazano, iż należy zmienić załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 w celu dostosowania go do zobowiązań międzynarodowych Unii Europejskiej wynikających z układu GATT z 1994 r. Podkreślono nadto, że wymagane zmiany są zgodne z decyzją Rady 97/359/WE z dnia 24 marca 1997 r. dotyczącą zniesienia ceł na produkty technologii informacyjnej, która zatwierdziła ITA.

Ponadto omawiane wyżej stanowisko skarżącej prezentowane w sprawie znajduje również swoje uzasadnienie w informacji Komisji Europejskiej podanej w komunikacie nr 2011/C/185/01 z 25 czerwca 2011 r. o skreśleniu na podstawie art. 9 ust. 1 lit. a tiret drugie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, z dniem 1 lipca 2011 r. Not wyjaśniających dla kodów CN 8528 71 13, 8528 71 19 oraz 8528 71 90. Zgodnie ze skreślonymi Notami wyjaśniającymi, urządzenia wykonujące funkcję podobną do funkcji modemu, ale które nie modulują i demodulują sygnałów, nie były uważane za modemy. Jako przykłady takich urządzeń wskazywano urządzenia ISDN, WLAN, Ethernet (tekst jedn.: technologię wykorzystywaną w set-top boksach importowanych przez skarżącą). Jak słusznie uznała skarżąca z przedstawionego komunikatu wynika niewątpliwie, iż powołane Noty wyjaśniające nie obowiązywały już w dniu dokonania zgłoszenia celnego, co oznacza z kolei, że organy celne w swoich rozstrzygnięciach w sposób nieuprawniony powoływały się na zawartą w nich wąską definicję modemu, dokonując w konsekwencji błędnej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru.

Odnosząc się do stanowiska organu prezentowanego w sprawie wskazać także należy na powoływany wyrok z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawach połączonych C-320/11, C-330/11, C-382/11 i C-383/11 (w sprawie Didżitałnet OOD (C-320/11 i C-383/11), Cifrowa kompanija OOD (C-330/11), M SAT KEJBYŁ AD (C-382/11) przeciwko Naczałnik na Mitniczeski punkt - Warna Zapad pri mitnica Warna), gdzie Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że Nomenklatura scalona znajdująca się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie Nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz. U. L 256, s. 1), zmienionym, odpowiednio, rozporządzeniami Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. (Dz. U. L 286, s. 1), Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. (Dz. U. L 291, s. 1), Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. (Dz. U. L 287, s. 1) (zwanej dalej "CN"), nie definiuje ani pojęcia "modem", ani też pojęcia "dostęp do Internetu".

Rozstrzygnięcie to odnosi się co prawda do stanu faktycznego dotyczącego spraw badanych wg stanu prawnego przed wejściem w życie wskazanej wyżej zmiany Taryfy celnej, jednakże w kontekście tożsamości sprowadzanego towaru prezentowana w tym orzeczeniu wykładnia uprzedniego kodu 8528 71 13 również potwierdza stanowisko strony skarżącej. W orzeczeniu tym TS wyjaśnił, iż Uwagi (noty) wyjaśniające z dnia 7 maja 2008 r., obowiązujące w chwili dokonania przywozu spornego w postępowaniu głównym, zawierają jednak wyjaśnienia co do rodzajów urządzeń, które mogą zostać uznane za modemy w rozumieniu podpozycji 8528 71 13, oraz co do cech charakterystycznych, jakie powinny posiadać te urządzenia, aby można było uznać, że umożliwiają one dostęp do Internetu i interaktywną wymianę informacji. TS wskazał, iż zgodnie z jego orzecznictwem uwagi wyjaśniające do CN sporządzone przez Komisję przyczyniają się w znaczący sposób do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji, nie posiadając przy tym wiążącej mocy prawnej (zob. w szczególności wyroki z dnia 16 czerwca 1994 r. w sprawie C-35/93 Develop Dr. Eisbein, Rec.s. I-2655, pkt 21; z dnia 11 stycznia 2007 r. w sprawie C-400/05 B.A.S. Trucks, Zb.Orz.s. I-311, pkt 28; a także ww. wyrok w sprawach połączonych British Sky Broadcasting Group i Pace, pkt 63. Brzmienie uwag wyjaśniających do CN powinno tym samym być zgodne z przepisami CN i nie może zmieniać ich zakresu (zob. w szczególności ww. wyroki: w sprawie Kamino International Logistics, pkt 48; a także w sprawach połączonych British Sky Broadcasting Group i Pace, pkt 64). Jeżeli okaże się, iż uwagi wyjaśniające do CN są sprzeczne z brzmieniem pozycji CN i uwag do sekcji lub działów, powinny one być pominięte (zob. podobnie wyrok z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie C-229/06 Sunshine Deutschland Handelsgesellschaft, Zb.Orz.s. I-3251, pkt 31; ww. wyroki: w sprawie Kamino International Logistics, pkt 49, 50; a także w sprawach połączonych British Sky Broadcasting Group i Pace, pkt 65. TS podniósł, także, iż w pisemnych uwagach oraz w uwagach wygłoszonych na rozprawie Komisja wskazała, iż uwagi wyjaśniające z dnia 7 maja 2008 r. prowadzą do zbyt zawężającej wykładni pojęcia "modem" w rozumieniu pozycji 8528 71 13 CN. Wyjaśniła ona w szczególności, że w ramach sporów WT/DS375/R, WT/DS376/R i WT/DS377/R pomiędzy Unią Europejską a różnymi państwami zespół specjalny WTO przyjął szerszą definicję pojęcia "modem" niż definicja znajdująca się w uwagach wyjaśniających z dnia 7 maja 2008 r.

Na potrzeby niniejszej sprawy wskazać tutaj należy, iż z ogółu powyższych rozważań TS wynika, iż CN powinna być interpretowana w ten sposób, że w celu zaklasyfikowania danego towaru do podpozycji 8528 71 13 modem dostępu do Internetu oznacza się urządzenie, które jest w stanie samodzielnie, bez interwencji żadnego innego urządzenia lub mechanizmu, umożliwić dostęp do Internetu i zapewnić interaktywność i dwukierunkowość. Tym samym już tylko możliwość dostępu do Internetu, a nie zastosowana w tym celu technika, ma znaczenie dla celów klasyfikacji do rzeczonej podpozycji.

W świetle powyższego rację należy przyznać stronie skarżącej, która zasadnie wywodziła w złożonej skardze, iż skoro w ocenie TS tożsame urządzenia importowane przed 1 lipca 2011 r. należało zakwalifikować do kodu 8528 71 13 to tym bardziej uznać należy, iż po zmianie Taryfy celnej mającej na celu zwolnienie od cła tychże towarów (vide; Preambuła rozporządzenia z dnia 24 czerwca 2011 r. nr 620/2011) kodem Taryfy celnej dla set - top boksów z funkcją komunikacyjną jest kod 8528 71 15.

Odnosząc się natomiast do powoływanej przez stronę skarżącą Wiążącej Informacji Taryfowej z dnia (...) listopada 2011 r. o numerze (...) Taryfy Celnej, zgodnie z którą dekodery A. (...) należy klasyfikować do kodu 8528 71 15 Taryfy celnej wyjaśnić należy, iż oczywiście informacja ta nie jest wiążąca w przedmiotowej sprawie. Dokument ten nie może być uznany za dowód w sprawie, ponieważ stosownie do przepisów art. 12 ust. 2 WKC wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Rację przyznać należy organowi, iż spółka nie może wywodzić korzystnych dla siebie skutków prawnych w związku z uzyskaniem ww. WIT z (...).11.2011 r., w stosunku do zgłoszeń celnych, które dokonane zostały przed datą wydania tej decyzji (tekst jedn.: co najmniej przed (...).11.11 r.). Pamiętać jednak tutaj należy, iż podobnie jak ww. wyrok TS (choć dotyczący nieaktualnego kodu 8528 71 13) informacja ta wskazuje na kierunek zmian przedmiotowej interpretacji w zakresie definiowania pojęcia "modem". Inaczej mówiąc, wbrew twierdzeniom skarżącej, powoływany WIT nie obligował organu do działania zgodnie z żądaniem zmiany klasyfikacji taryfowej, nie mniej jednak, w kontekście wszystkich wskazanych wyżej okoliczności, przedstawiona w powoływanej informacji WIT argumentacja winna odnieść wpływ na rozważania organów.

Reasumując zatem powyższe, przede wszystkim stwierdzić należy, iż organy administracyjne obu instancji procedowały przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia nieaktualne rozporządzenie wykonawcze Komisji (WE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. (Dz. Urz. WE L Nr 284 z 29.10.2010. z późn. zm.), co stanowi istotne naruszenie prawa skutkujące nieprawidłową oceną wniosku dotyczącego zmiany klasyfikacji taryfowej importowanych set-top-boksów. Należy tu podkreślić, iż przywóz spornych urządzeń nastąpił po wejściu w życie wskazywanej wyżej nowelizacji rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 620/2011 (zgłoszenie celne - (...).10.2011 r., wejście w życie rozp. - 1 lipca 2011 r.), zatem dokonując oceny wniosku skarżącej o zmianę klasyfikacji taryfowej organy winny przyjąć szerszą definicję "modemu".

Nadto podkreślić również, iż w toku postępowania administracyjnego nie wyjaśniono w zasadzie czego dotyczył wniosek skarżącej inicjujący postępowanie w przedmiotowej sprawie. Organ orzekał bowiem w zakresie zmiany klasyfikacji taryfowej towaru (tak w pierwszym piśmie wnioskowała skarżąca). Ocenie organu umknęło jednak, iż w toku postępowania skarżąca zgłaszała również żądania w zakresie ewentualnego zwrotu nadpłaconych należności celnych. Okoliczność ta znajdywała przy tym swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniach zaskarżanych decyzji jednak ewentualne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie stanowiło części składowych decyzji organu.

Ponownie rozpoznając sprawę organy administracyjne wezmą pod uwagę wskazane wyżej kwestie i po wyjaśnieniu zakresu żądania strony skarżącej dokonają ponownej oceny sprawy w oparciu o aktualne dla oceny sprawy przepisy prawa.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 i 205 § 2 i 3 cyt. ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.