Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2207250

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 18 lipca 2016 r.
V SA/Wa 1092/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie faktyczne

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...), Skarżąca - (...) Sp. z o.o. z siedzibą w S. (reprezentowana przez adwokata M. G.) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, tj. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) maja 2015 r. nr (...) wymierzającej Skarżącej karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jak również powołała się na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, ponieważ wykonanie decyzji pierwszoinstancyjnej stanowiłoby realne zagrożenie dla aktualnej sytuacji ekonomicznej Skarżącej. Powyższa decyzja opiewa na kwotę 12.000 zł, co - z uwagi na wysokość kapitału zakładowego spółki (5.000 zł) - doprowadziłoby do całkowitej utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącą.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) lutego 2016 r., natomiast wniosek o wstrzymanie dotyczy decyzji ją poprzedzającej, którą w niniejszej sprawie jest decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) maja 2015 r. Wobec tego, iż wniosek o wstrzymanie wykonania nie dotyczy objętego skargą aktu, wskazać należy, że sąd administracyjny może orzekać o wstrzymywaniu nie tylko tych aktów, które zostały zaskarżone, ale również i tych, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a. in fine). Zatem złożony w niniejszej sprawie wniosek jest uprawniony, bowiem decyzja organu pierwszej instancji jest niewątpliwie aktem wydanym w granicach tej sprawy.

Podkreślić należy, iż zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej NSA), wyrażonym między innymi w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (to i następne orzeczenia dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Nie wystarczy więc ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od Sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07).

W świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania decyzji nie może uzasadniać zarzut wydania tej decyzji z naruszeniem prawa. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.

Skarżąca - zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika - nie wykazała, że wykonanie decyzji organu pierwszej instancji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik jedynie ogólnikowo stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce szkody majątkowej, jednakże na poparcie swoich twierdzeń nie przedstawił żadnych dowodów i nie udokumentował w żaden sposób aktualnej sytuacji majątkowej Skarżącej oraz ewentualnego wpływu wykonania decyzji na tę sytuację, co umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń wskazanych w art. 63 § 1 p.p.s.a.

Samo porównanie wysokości kapitału zakładowego spółki z wysokością nałożonej kary pieniężnej nie stanowi uprawdopodobnienia wyrządzenia jej znacznej szkody. Wysokość kapitału zakładowego nie obrazuje bowiem sytuacji gospodarczej spółki. Kapitał zakładowy pełni funkcję prawną, ekonomiczną i gwarancyjną. Funkcja prawna polega na tym, że kapitał zakładowy, dzieląc się na udziały obejmowane przez wspólników, stanowi podstawę prawną ich uczestnictwa w spółce. Funkcja ekonomiczna sprowadza się do tego, iż wniesione przez wspólników wkłady na pokrycie kapitału zakładowego dają podstawę do rozpoczęcia działalności spółki. Natomiast funkcja gwarancyjna oznacza, że kapitał zakładowy stanowi minimalne zabezpieczenie zobowiązań spółki wobec jej wierzycieli i powiązany jest z zasadą stałości kapitału zakładowego (por. Agnieszka Kawałko, Pojęcie i funkcje kapitału zakładowego (w:) Umorzenie udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością). Zatem to nie wysokość kapitału zakładowego, w tym przypadku wynoszącego 5.000 zł, świadczy o sytuacji finansowej i majątkowej Skarżącej, lecz przede wszystkim skala jej przychodów oraz posiadanych przez nią środków finansowych. Tymczasem Skarżąca nie podała żadnych danych wskazujących na wysokość osiąganych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej przychodów oraz dochodów (ewentualnie strat), nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową (np. stanu zasobów pieniężnych), ani nie powiązała potencjalnych skutków wykonania decyzji z późn. zm. w obszarze finansowym i majątkowym spółki. W tej sytuacji nie ma możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi podnoszone przez Skarżącą niebezpieczeństwo w związku z wydaniem decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11, postanowienie NSA z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1976/11).

W tym miejscu zaakcentować wypada, iż Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko NSA wyrażone w postanowieniu z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II GZ 455/12, zgodnie z którym postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo, na wniosek Skarżącego i nie stosuje się w odniesieniu do niego art. 49 p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy. Sąd w tej kwestii nie jest także zobligowany do dokonywania jakichkolwiek ustaleń z urzędu.

Ponadto w orzecznictwie odnoszącym się do problematyki wstrzymywania aktów nakładających obowiązek ponoszenia wydatków pieniężnych podnosi się, iż rodzaj nałożonego obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, jeżeli chodzi o świadczenie pieniężne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Zresztą każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II GSK 2001/11).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.