V SA/Wa 1069/06 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - OpenLEX

V SA/Wa 1069/06 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 279111

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2006 r. V SA/Wa 1069/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.).

Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Bożek, asesor WSA Joanna Gierak.

Protokolant: Tomasz Zawiślak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2006 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 13 kwietnia 2006 r., nr (…) w przedmiocie odmowy wypłacenia odsetek od zwróconej kwoty należności celnych z tytułu opłaty celnej dodatkowej

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez. A. Spółkę z o.o. w W. według dokumentu SAD z dnia 4 stycznia 2002 r., nr (…) Dyrektor Urzędu Celnego w W. objął procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci obuwia sportowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej. Odbiorcą towaru była A. Sp. z o.o. w W., a zgłaszającym do procedury dopuszczenia do obrotu jej przedstawiciel Agencja Celna T. S.A.

Decyzją z dnia 6 stycznia 1999 r. Minister Gospodarki wprowadził, w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej opłatę celną dodatkową na obuwie objęte kodami PCN 6402, 6403, 6404, 6405. (M. P. Nr 3, poz. 13).

Kod towaru - obuwia będącego przedmiotem importu przez A. Sp. z o.o. objętego procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego z dnia 4 stycznia 2002 r., nr (…) został wymieniony w decyzji z dnia 6 stycznia 1999 r. Ministra Gospodarki ustalającej opłatę celną dodatkową. W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Celnego w W. pobrał w odniesieniu do towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym opłatę celną dodatkową.

Pismem z dnia 8 sierpnia 2002 r. A. Spółka z o.o. wystąpiła z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Celnego w M. o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie pobranej opłaty celnej dodatkowej z żądaniem jej zwrotu w trybie art. 246 § 4 kodeksu celnego.

Naczelnik Urzędu Celnego w M. po rozpatrzeniu wniosku skarżącej decyzją z dnia 21 stycznia 2003 r., o nr (…) działając na podstawie art. 65 § 4 lit. c, art. 8 § 1, art. 262 kodeksu celnego oraz art. 24 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. Nr 157, poz. 1027) w zw. z § 1 decyzji Ministra Gospodarki z dnia 6 stycznia 1999 r. w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (M. P. Nr 3, poz. 13), uznał powyższe zgłoszenie celne w części dotyczącym opłaty celnej dodatkowej za nieprawidłowe oraz określił ponownie kwotę wynikającą z długu celnego, odstępując od poboru tej opłaty.

W związku z ww. decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w M., Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia 2 września 2003 r. wydaną na podstawie art. 246 § 2 kodeksu celnego zarządził zwrot opłaty celnej dodatkowej w kwocie 15.848,50 zł.

Pismem z dnia 3 października 2003 r. A. Spółka z o.o. zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej w W. z wnioskiem o wypłatę, na podstawie art. 250 § 3 kodeksu celnego, odsetek od zwróconej kwoty opłaty celnej dodatkowej, liczonych od dnia dokonania zgłoszenia celnego.

W uzasadnieniu swego żądania podniosła, że Decyzja Ministra Gospodarki z dnia 6 stycznia 1999 r. w zakresie terminu jej obowiązywania była jednoznaczna. W jej świetle obowiązek uiszczania opłaty celnej dodatkowej trwał do dnia 31 grudnia 2001 r. Pobrana zatem przez organ celny w dniu 4 stycznia 2002 r. opłata celna dodatkowa nie była prawnie należna i wobec zawinionego w tym względzie działania organu celnego winna zostać zwrócona wraz z odsetkami.

Po rozpoznaniu wniosku spółki właściwy w sprawie Dyrektor Izby Celnej w W. w decyzją z dnia 30 listopada 2004 r., nr (…) wydaną na podstawie art. 250, art. 277 i art. 262 kodeksu celnego w zw. z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) odmówił wypłacenia odsetek od zwróconej decyzją Dyrektora Izy Celnej w W. kwoty należności celnych z tytułu opłaty celnej dodatkowej w wysokości 15.848,50 zł.

W wyniku odwołania wniesionego przez spółkę od powyższej decyzji Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia 13 kwietnia 2006 r., nr (…), działając na podstawie art. 233 § 1 ordynacji podatkowej, art. 250, art. 262, art. 262(1) ustawy Kodeks celny, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 2003 r. w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych (Dz. U. Nr 170, poz. 1653) w zw. z art. 26 przepisów wprowadzających ustawę Prawo celne (Dz. U. z 2004 r. Nr 68, poz. 623) utrzymał w mocy uprzednio wydaną przez siebie decyzję.

Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, iż w niniejszej sprawie pobranie opłaty celnej dodatkowej - w związku z uchyleniem podstawy prawnej do jej wymiaru było nieprawidłowe, ponieważ opłata celna dodatkowa w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 14 stycznia 2002 r. była nienależna. Podkreślił zarazem, iż pobranie opłaty celnej dodatkowej w niniejszej sprawie nie nastąpiło na skutek błędu organu celnego.

Odnosząc się do zarzutu, iż w dacie 4 stycznia 2002 r. organ celny nie był uprawniony do poboru tej opłaty, podniósł, iż decyzja Ministra Gospodarki z dnia 6 stycznia 1999 r. zawierała wewnętrzną sprzeczność, gdyż z treści załącznika do ww. decyzji wynikało, iż środek ochronny w postaci opłaty manipulacyjnej dodatkowej obowiązuje do dnia 31 grudnia 2001 r., natomiast z § 1 decyzji wynikało, że środek ochronny obowiązywał do dnia 15 stycznia 2002 r.

Dyrektor Izby Celnej w W. podniósł, iż w związku z powyższym, postanowieniem z dnia 21 grudnia 2001 r. w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji z dnia 6 stycznia 1999 r. w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (M. P. Nr 47, poz. 780) Minister Gospodarki wyjaśnił, iż decyzja z dnia 6 stycznia 1999 r. obowiązuje od dnia 15 stycznia 1999 r. do dnia 15 stycznia 2002 r. Stanowisko to Minister Gospodarki podtrzymał również w postanowieniu z dnia 12 lutego 2002 r.

Organ celny wskazał również, iż z uwagi na fakt, że w uzasadnieniu postanowienia Ministra Gospodarki z dnia 26 marca 2001 r. w sprawie wszczęcia postępowania ochronnego przeglądowego w celu poddania przeglądowi dotychczasowych rezultatów stosowania ustanowionego środka ochronnego w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (M. P. Nr 11, poz. 182) potwierdzono, że opłata celna dodatkowa wprowadzona decyzją z dnia 6 stycznia 1999 r., obowiązuje do dnia 31 grudnia 2001 r., Minister Gospodarki zmienił swoje dotychczasowe stanowisko w tej sprawie i postanowieniem z dnia 12 czerwca 2002 r. ustalił datę obowiązywania opłaty celnej dodatkowej na dzień 31 grudnia 2001 r. (M. P. Nr 25, poz. 421).

Dyrektor Izby Celnej w W. podniósł, że nie można się zgodzić z twierdzeniem spółki, iż decyzja Ministra Gospodarki z dnia 6 stycznia 1999 r. w zakresie terminu jej obowiązywania była jednoznaczna i nie zawierała żadnej sprzeczności.

Minister Gospodarki ostatecznie i jednoznacznie ustalił okres obowiązywania ww. decyzji dopiero w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2002 r., które określiło datę obowiązywania opłaty celnej dodatkowej do dnia 31 grudnia 2001 r.

W ocenie organu II instancji w chwili zgłoszenia przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, tj. w dniu 4 stycznia 2002 r. obowiązywały, wprowadzone decyzją Ministra Gospodarki z dnia 6 stycznia 1999 r., przepisy nakładające na organy celne obowiązek poboru opłaty celnej dodatkowej na obuwie pochodzenia chińskiego objętego kodami PCN 6402, PCN 6403, PCN 6404, PCN 6405.

W uzasadnieniu swego stanowiska powołał art. 85 § 1 kodeksu celnego, zgodnie z którym należności celne przywozowe są wymagane według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.

Ponadto wskazał na treść art. 120 ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organy celne działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, iż organy celne podejmują takie działania do których zostały umocowane wyraźnym przepisem prawa i w zakresie tego umocowania.

Obowiązek pobierania, opłaty celnej dodatkowej, w ocenie organu odwoławczego został zniesiony dopiero postanowieniem z dnia 12 czerwca 2002 r. uchylającym postanowienie Ministra Gospodarki z dnia 12 lutego 2001 r. utrzymujące w mocy postanowienie Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2001 r. w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji z dnia 6 stycznia 1999 r. w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.

Organ celny podkreślił, iż w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, tj. w dniu 4 stycznia 2002 r. obowiązywały przepisy, na podstawie których organy celne były zobligowane do wyegzekwowania opłaty celnej dodatkowej.

Zaznaczył, iż organy celne nie ustanawiają przepisów na podstawie których pobierane są opłaty celne, lecz są organem wykonawczym, egzekwującym przedmiotowy obowiązek wynikający z obowiązujący przepisów.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w W., nie ma podstaw do stwierdzenia, że organ celny I instancji popełnił błąd polegający na niezgodnym z obowiązującymi wówczas przepisami pobraniu opłaty celnej dodatkowej.

W omawianej sprawie nie zaistniała przesłanka określona w art. 250 § 3 kodeksu celnego, od której przepisy kodeksu celnego uzależniają wypłacenie odsetek od zwracanych należności celnych.

W związku z powyższym decyzja o odmowie wypłacenia spółce odsetek od zwróconej kwoty należności celnych z tytułu opłaty celnej dodatkowej była prawidłowa.

Zdaniem organu odwoławczego, postępowanie celne w niniejszej sprawie prowadzone było zgodnie z przepisami zarówno prawa procesowego jak i prawa materialnego, zaś materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w całości tzn. z uwzględnieniem wszystkich dowodów i wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej w dniu dnia 22 maja 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. Spółka z o.o. w W. wniosła o uchylenie decyzji administracyjnych obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 250 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.) oraz decyzji Ministra Gospodarki z dnia 6 stycznia 1999 r. w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej poprzez przyjęcie, iż pobranie przez organy celne opłaty celnej dodatkowej nie było wynikiem błędu organów celnych, a zatem od nienależnie pobranej opłaty celnej dodatkowej nie należą się odsetki;

2) naruszenie przepisów prawa procesowego:

- art. 120, art. 121 § 1 i art. 139 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 80 z późn. zm.) poprzez niezgodne z prawem przyjęcie, iż pobranie opłaty celnej dodatkowej nie jest wynikiem błędu organów celnych, prowadzenie postępowania z naruszeniem przepisów dotyczących terminów załatwienia sprawy oraz wbrew zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów celnych.

W skardze podkreślono że przedmiotem sporu jest kwestia zaistnienia przesłanek do zwrotu odsetek od nienależnie pobranej kwoty opłaty celnej dodatkowej.

Pełnomocnik skarżącej spółki podniósł, iż fakt utrzymania w mocy decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 30 listopada 2004 r., narusza przepisy prawa materialnego.

Odnosząc się do treści zaskarżonej decyzji, rozwinął tezę, iż decyzja Ministra Gospodarki z dnia 6 stycznia 1999 r. zawiera co najwyżej niespójność, gdyż postanowienia tej decyzji nie wykluczają się, wskazując na istnienie jedynie niespójności pomiędzy okresem na jaki ustalona został opłata celna dodatkowa a okresem, w którym obowiązują konkretnie wskazane stawki tej opłaty.

Powołując się na treść § 1 i 2 ww. decyzji Ministra Gospodarki wskazał, iż opłatę celną dodatkową na obuwie objęte kodami ustala się na okres 3 lat, tj. do dnia 15 stycznia 2002 r., natomiast z załącznika do Decyzji Ministra Gospodarki wynika, iż określone stawki tej opłaty ustala się do dnia 31 grudnia 2001 r. W tej sytuacji w dniu 1 stycznia 2002 r. pomimo faktycznego obowiązywania decyzji Ministra Gospodarki organy celne nie powinny określać opłaty celnej dodatkowej, gdyż decyzja ta rozstrzygała merytorycznie wyłącznie o stawkach opłaty celnej dodatkowej do dnia 31 grudnia 2001 r. Zdaniem skarżącej, postanowienie Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2001, zawierające wyjaśnienie, iż w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 15 stycznia 2002 r. opłatę celną dodatkową pobiera się w takiej samej wysokości jaka została ustalona dla okresu od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r., pozostaje bez wpływu na treść decyzji Ministra Gospodarki z dnia 6 stycznia 1999 r.

Treść wskazanego postanowienia Ministra Gospodarki zawiera nowe rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie stawek opłaty celnej dodatkowej orzekające odrębnie w nowej sprawie, dotyczącej okresu po dniu 31 grudnia 2001 r.

W tej sytuacji, skoro, zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. Nr 157, poz. 1027 z późn. zm.) ustanowienie ostatecznego środka ochronnego następuje w drodze decyzji Ministra Gospodarki, organ ten w celu przedłużenia stosowania dotychczasowych stawek opłaty celnej dodatkowej, powinien wydać kolejną decyzję. W uzasadnieniu swego stanowiska powołano się na treść orzeczeń NSA (wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 622/01, LEX nr 137799 oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2003 r., sygn. akt I SA 1283/01, LEX nr 156394).

W ocenie spółki merytoryczne orzeczenie przez Ministra Gospodarki w formie postanowienia stanowiło rażące naruszenie prawa. Organy celne w niniejszej sprawie nie miały podstaw prawnych do zastosowania stawek opłaty celnej dodatkowej w okresie po dniu 31 grudnia 2001 r., gdyż w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 15 stycznia 2002 r. nie było decyzji Ministra Gospodarki, która określałaby stawki opłaty celnej dodatkowej za ten okres. Organy celne popełniły błąd, stosując opłatę celną dodatkową do zgłoszenia celnego gdyż oparły się na niezgodnych z prawem postanowieniach Ministra Gospodarki.

W skardze wskazano, iż nałożenie na spółkę obowiązku zapłaty opłaty celnej dodatkowej po dniu 1 stycznia 2002 r. wobec braku w tym zakresie decyzji Ministra Gospodarki rażąco narusza art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483). Podkreślono, że skarżąca nie przyczyniła się do niewłaściwego ustalenia kwoty należności celnej, w tym opłaty celnej dodatkowej. Tym samym, jak wskazano, zostały spełnione przesłanki z art. 250 § 3 kodeksu celnego zobowiązujące organ celny do zapłaty odsetek od zwróconej należności celnej.

Ponadto zdaniem skarżącej, w sprawie doszło do rażącego naruszenia przez organy celne przepisów art. 120, art. 121 i art. 139 ordynacji podatkowej. Postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było z przekroczeniem terminów dla załatwienia sprawy, a ten sposób naruszało zasadę prowadzenia postępowania celnego w sposób budzący zaufanie do organów celnych.

Podniesiono, iż zgodnie z art. 139 § 3 ordynacji podatkowej załatwienie sprawy powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji odmawiającej wypłaty odsetek w dniu 20 grudnia 2004 r. zaś decyzja organu II instancji została jej doręczona w dniu 21 kwietnia 2006 r.

Ponadto w ocenie skarżącej odmowa zapłaty odsetek oraz powoływanie się na niezgodne z prawem postanowienie Ministra Gospodarki, zmieniające treść decyzji Ministra Gospodarki z dnia 6 stycznia 1999 r. rażąco narusza zasadę prowadzenia postępowania celnego w sposób budzący zaufanie do organów celnych zawartą w art. 121 § 1 ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - zob. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie.

Badając zaskarżoną decyzję w takim zakresie, sąd stwierdził, iż skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 250 § 3 kodeksu celnego mającego, z uwagi na dyspozycję art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) zastosowanie w sprawie niniejszej, od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W takim wypadku odsetki oblicza się od dnia uiszczenia należności podlegających zwrotowi. W sprawie nie jest sporne, iż skarżąca nie przyczyniła się do postania sytuacji w której kwota długu celnego ustalona została w sposób nieprawidłowy.

Natomiast kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest ocena czy niewłaściwe ustalenie kwoty należności, przez zaakceptowanie przez organ celny opłaty celnej dodatkowej wyrażonej przez zgłaszającego w dokumencie SAD z dnia 4 stycznia 2002 r. było wynikiem błędu organu celnego.

W tym miejscu wskazać należy, że decyzja Ministra Gospodarki z dnia 6 stycznia 1999 r. w sprawie wprowadzenia opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem niektórych rodzajów obuwia pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (M. P. Nr 3, poz. 13), która weszła życie z dniem 15 stycznia 1999 r. na okres 3 lat jak wynika z jej § 1, ustaliła opłatę celną dodatkową na obuwie objęte określonymi kodami (w tym jak sprowadzony przedmiotowym dokumentem SAD towar) w wysokości określonej w załączniku do decyzji. Jednocześnie załącznik do decyzji przewidywał określone stawki jedynie do dnia 31 grudnia 2001 r. W dacie przedmiotowego zgłoszenia jak słusznie zauważa skarżąca nie istniała inna decyzja, która określałaby stawki opłaty celnej dodatkowej za okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 15 stycznia 2002 r., natomiast wobec istotnych wątpliwości zgłaszanych między innymi przez importerów co do treści tej decyzji w zakresie jej obowiązywania oraz wysokości stawki opłaty po dniu 31 grudnia 2001 r., Minister Gospodarki wydał w dniu 21 grudnia 1999 r. postanowienie w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji z dnia 6 stycznia 1999 r. (M. P. z 2001 r. Nr 47, poz. 780), z którego wynikało, że opłatę celną dodatkową, ustanowioną decyzją Ministra Gospodarki z dnia 6 stycznia 1999 r. w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 15 stycznia 2002 r. pobiera się w takiej samej wysokości jaka została ustalona dla okresu od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. Postanowienie to zostało uchylone przez Ministra Gospodarki postanowieniem z dnia 12 czerwca 2002 r. (M. P. Nr 25, poz. 421). Natomiast przedłużenie stosowania środka ochronnego w postaci opłaty celnej dodatkowej nastąpiło na mocy decyzji Ministra Gospodarki z dnia 10 stycznia 2002 r., która weszła w życie z dniem 15 stycznia 2002 r.

Sąd zauważa, że istotnie treść decyzji z dnia 6 stycznia 1999 r. była na tyle niespójna i budziła wątpliwości na jaki okres i w jakiej stawce pobierana jest opłata celna, a zwłaszcza po dniu 31 grudnia 2001 r., że istotne było zajęcie stanowiska przez organ administracyjny będący autorem wydanego przez siebie aktu.

Sąd podziela stanowisko skarżącej, iż rozstrzygnięcie kwestii stawki opłaty celnej dodatkowej w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 15 stycznia 2002 r. mogło nastąpić wyłącznie w formie nowej decyzji, zmieniającej poprzednią decyzję lub orzekającej w przedmiocie stawki opłaty celnej dodatkowej. To Minister Gospodarki popełnił błąd wydając w akcie prawnym - postanowieniu z dnia 21 grudnia 2001 r. w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji z dnia 6 stycznia 1999 r. rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie stawek nałożonego wcześniejszą decyzją środka ochronnego. Wbrew jednak zarzutom skarżącej oparcie się przez organ celny o treść decyzji z dnia 6 stycznia 1999 r. i obowiązującego w dacie zgłoszenia postanowienia w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści tej decyzji nie jest błędem organu celnego w rozumieniu art. 250 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 283 kodeksu celnego do zadań naczelnika urzędu celnego należy wymiar i pobór należności celnych w indywidualnych sprawach. Dokonuje on tego na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Należy jednak odróżnić płaszczyznę tworzenia prawa w procesie legislacyjnym od stosowania prawa przez odnoszenie jego norm do ustalonego stanu faktycznego. Art. 250 § 3 kodeksu celnego dotyczy błędu organu celnego przy ustalaniu kwoty należności w konkretnej sprawie. Błąd ten jest związany ze stosowaniem prawa przez organ a nie jego stanowieniem (zob. Wyrok NSA z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt I GSK 1512/05, ONSA 2006, z. 4, poz. 13). Rację ma zatem Dyrektor Izby Celnej w W., że w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego obowiązywały przepisy których stosowania organy celny nie mogły odmówić i na podstawie których zobligowane były do wyegzekwowania opłaty celnej dodatkowej.

Wzruszenia zaskarżonej decyzji nie uzasadnia również podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów ordynacji podatkowej. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza akt postępowania nie potwierdza zasadności zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem wymienionych w skardze przepisów art. 121 § 1 i art. 122 ordynacji podatkowej. Natomiast zasadnie podniesiony przez skarżącą zarzut wydania decyzji z naruszeniem przepisów dotyczących terminów załatwienia sprawy - art. 139 § 3 ordynacji podatkowej nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji, z uwagi iż pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W świetle powyższych rozważań sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.