Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNwSK 2010/1/875

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 21 kwietnia 2010 r.
V KZ 9/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Jerzy Grubba.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie L. M., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 kwietnia 2010 r. zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt IV WKK 9/10 o odmowie przyjęcia kasacji na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.,

postanowił:

utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie

Uzasadnienie faktyczne

Zażalenie skarżącego jest bezzasadne. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu skarżonego zarządzenia, nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest kasacja poddany jest szeregu ograniczeniom proceduralnym. Jednym z nich jest określone w art. 523 § 2 k.p.k. ograniczenie możliwości wnoszenia kasacji na korzyść skazanego, jedynie do tych przypadków, gdy wymierzono mu karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenie jej wykonania. Od ograniczenia tego istnieją jedynie dwa wyjątki, pierwszym z nich jest sytuacja, gdy kasację wywodzi wskazany w art. 521 k.p.k. podmiot szczególny, drugim sytuacja, gdy kasacja wniesiona zostaje z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Pierwszy z tych wyjątków z oczywistych względów nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżący podnosi natomiast zaistnienie drugiej z omówionych sytuacji.

Trudno jednak zgodzić się z takim zarzutem. Wywiedzenie kasacji z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. oznacza bowiem nic innego, jak podniesienie wprost w skardze kasacyjnej, przez jej autora, uchybień o takim charakterze. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Art. 439 k.p.k. w kasacji ani w jej uzasadnieniu nie jest w ogóle przywoływany, a skarżący jednoznacznie wywodzi, że zarzuca prawomocnemu wyrokowi:

1)

obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia skazującego - mianowicie art. 4, 5 § 2 i 7 k.p.k.;

2)

błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia.

W pełni zasadnie podjęto zatem decyzję o odmowie przyjęcia tak wadliwie skonstruowanej skargi kasacyjnej (również z naruszeniem art. 523 § 1 k.p.k., który nie zezwala na wywodzenie kasacji z powodu wad ustaleń faktycznych).

Na koniec zauważyć należy, nawiązując do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zażalenia, że również w postępowaniu kasacyjnym, Sąd Najwyższy ma obowiązek dostrzegania uchybień z art. 439 k.p.k., niezależnie od granic zaskarżenia, jednakże obowiązek ten może realizować się wyłącznie w stosunku do tych spraw, które zostały przyjęte do rozpoznania, a więc zostały skutecznie zaskarżone.

Istnieje oczywiście również możliwość dostrzeżenia takich uchybień przez sąd z urzędu, ale może mieć to miejsce jedynie w całkowicie innym postępowaniu i przed innym, niż sąd kasacyjny, sądem - art. 542 § 3 k.p.k.

Kierując się przestawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.