Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNwSK 2010/1/85

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 15 stycznia 2010 r.
V KZ 85/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia A. Tomczyk.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie A. P. skazanego z art. 178a § 1 i 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 stycznia 2010 r. zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału VI Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w J. G. z dnia 2 października 2009 r., sygn. akt VI Ka 371/06, odmawiającego przyjęcia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku,

postanowił:

utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym zarządzeniem Przewodnicząca Wydziału VI Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w J. G. odmówiła przyjęcia wniosku A. P. o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w J. G. z dnia 1 sierpnia 2006 r., wydanego w sprawie VI Ka 371/06.

Zażalenie na to zarządzenie złożył skazany, podnosząc, że odmówiono mu sporządzenia uzasadnienia wyroku z nieznanych przyczyn, w rozprawie zaś nie mógł uczestniczyć z powodu choroby, a stawiennictwo było nieobowiązkowe.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Sąd Okręgowy w J. G. rozpoznał sprawę A. P. z powodu jego apelacji i uznając ją za oczywiście bezzasadną, wyrok Sądu pierwszej instancji utrzymał w mocy. W takiej sytuacji uzasadnienie sporządza się na wniosek strony, chyba że zostało zgłoszone zdanie odrębne (art. 457 § 2 zd. 1 k.p.k.). Jako że w sprawie tej zdania odrębnego nie zgłoszono, skazany - chcąc by uzasadnienie zostało sporządzone - zobowiązany był do złożenia stosownego wniosku, i to w terminie zawitym 7 dni od daty ogłoszenia wyroku (art. 457 § 3 zd. 2 w zw. z art. 422 § 1 k.p.k.). Skoro uczynił to po upływie ponad trzech lat, Przewodnicząca Wydziału VI Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w J. G. nie mogła postąpić inaczej, jak tylko odmówić przyjęcia wniosku (art. 457 § 3 zd. 2 w zw. z art. 422 § 3 zd. 1 k.p.k.).

Podnoszona przez skazanego w zażaleniu okoliczność, że z powodu choroby nie mógł uczestniczyć w rozprawie apelacyjnej, a stawiennictwo nie było obowiązkowe, nie zwalniała go z troski o zabezpieczenie własnych interesów procesowych. Skoro zaś o chorobie uniemożliwiającej stawiennictwo na rozprawie nie zawiadomił Sądu i nie żądał odroczenia rozprawy, a po wyzdrowieniu nie zabiegał o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, okoliczność ta nie rodziła żadnych dodatkowych obowiązków po stronie Sądu.

W zaistniałej sytuacji Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do uwzględnienie zażalenia i zaskarżone zarządzenie utrzymał w mocy.