Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNwSK 2010/1/83

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 15 stycznia 2010 r.
V KZ 83/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia T. Artymiuk.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie Z. P. skazanego z art. 167 § 1 d.k.k. i innych, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 stycznia 2010 r. zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w S. z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt IV WKK 65/09, o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 17 stycznia 2000 r., sygn. akt IV Ka 671/99, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II K 108/98,

postanowił:

uchylić zaskarżone w zarządzenie.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 14 października 2009 r. (k. 718) Z. P. zwrócił się, za pośrednictwem Sądu Rejonowego w G., do Prokuratora Generalnego "o wniesienie rewizji wyroku II K 108/98 oraz IV Ka 671/99 Sądu Okręgowego w S., gdyż wyrok zapadł (...) z naruszeniem prawa, tj. przestępstwa sądowego".

Zarządzeniem z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt IV WKK 65/09, Przewodniczący IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w S., na podstawie art. 530 § 2 k.p.k., uznając, że wskazane wyżej pismo stanowi kasację wniesioną przez skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 17 stycznia 2000 r. (IV Ka 671/99), odmówił jej przyjęcia z uwagi na niedochowanie 30-dniowego terminu określonego w art. 524 § 1 k.p.k., jako że odpis przedmiotowego wyroku z uzasadnieniem doręczono skazanemu w dniu 26 maja 2000 r. (k. 5 akt WKK 19/00), w związku z czym przewidziany termin upłynął w dniu 26 czerwca 2000 r.

Zarządzenie to zaskarżył Z. P., wnosząc w zażaleniu o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji i powołując się na "dowód w postaci akt sprawy Prokuratury Rejonowej w G." oraz wskazując swoją trudną sytuację materialną.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zaskarżone zarządzenie należało uchylić.

Wprawdzie złożone przez skazanego zażalenie nie zawiera argumentacji mogącej podważyć zasadność wydania decyzji procesowej o odmowie przyjęcia własnoręcznie sporządzonej kasacji, a to z uwagi na bezsporne niedochowanie terminu zawitego określonego w art. 524 § 1 k.p.k., co zresztą słusznie skutkowało również uznaniem zbędności wzywania Z. P. - w oparciu o przepis art. 120 § 1 k.p.k. - do usunięcia braku formalnego pisma przez sporządzenie i podpisanie kasacji przez adwokata, rzecz jednak w tym, że wydanie w tym wypadku przedmiotowego zarządzenia było zbędne.

Oczywiste jest, że znaczenie czynności procesowej ocenia się według treści złożonego oświadczenia, niewłaściwe zaś oznaczenie czynności, a zwłaszcza środka zaskarżenia, w szczególności sporządzonego - jak w tym wypadku - przez podmiot niefachowy, nie pozbawia tej czynności znaczenia prawnego, w związku z czym obowiązkiem sądu była interpretacja pisma skazanego z dnia 14 października 2009 r. w oparciu o przepis art. 118 § 1 i 2 k.p.k., nie ulega jednak wątpliwości, że odczytanie tegoż pisma, jako własnoręcznie sporządzonej przez skazanego kasacji, uznać należy za chybione.

Zarówno adresat wystąpienia (Prokurator Generalny), jak i treść uzasadnienia "wniosku", z którego wynika, że jego autor oczekuje wniesienia na jego korzyść "rewizji nadzwyczajnej", wydaje się w pierwszym rzędzie wskazywać, że jego celem nie było zainicjowanie postępowania kasacyjnego strony (art. 519 k.p.k. w zw. z art. 520 § 1 k.p.k.), lecz skierowana do podmiotu kwalifikowanego prośba o wniesienie kasacji określonej w art. 521 k.p.k., która wszak - na korzyść skazanego - wniesiona może być w każdym czasie. Z kolei twierdzenia Z. P. o popełnionym przez pokrzywdzoną w tej sprawie M. P. przestępstwie fałszywego oskarżenia oraz składania fałszywych zeznań, abstrahując w tym miejscu, czy czyny te ustalone zostały orzeczeniem, o którym mowa w art. 541 § 1 k.p.k. (skazany powołuje się w swoim piśmie na dowód w postaci akt Prokuratury Rejonowej w G.), pozwala domniemywać, iż skarżącemu chodzi o zainicjowanie postępowania wznowieniowego opartego o przepis art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. Brak natomiast w treści omawianego oświadczenia jakichkolwiek elementów uprawniających do interpretacji przyjętej w zaskarżonym zarządzeniu.

Z powołanych wyżej względów zaskarżone zarządzenie należało uchylić, z uwagi zaś na bezprzedmiotowość prowadzenia postępowania okołokasacyjnego zbędne było wydanie orzeczenia następczego.

Obowiązkiem Sądu Okręgowego w S. będzie więc wyłącznie ponowne odczytanie treści pisma skazanego z dnia 14 października 2009 r. (po ewentualnym sprecyzowaniu przez Z. P. jego żądania), i w zależności od poczynionych ustaleń bądź skierowanie wystąpienia skazanego do określonego w tym piśmie adresata, bądź podjęcie stosownych czynności zmierzających do przeprowadzenia postępowania przewidzianego przepisami rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego.

Z tych względów postanowiono jak na wstępie.