Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNwSK 2010/1/2379

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 25 listopada 2010 r.
V KZ 72/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia D. Rysińska.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie A. D., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 listopada 2010 r. zażalenia skazanego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w S. z dnia 30 września 2010 r. odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie III K 150/07 Sądu Okręgowego w S.

postanawia:

utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie faktyczne

A. D. złożył wniosek o wznowienie postępowania we wskazanej wyżej sprawie, domagając się uchylenia wydanego w niej wyroku łącznego, dotkniętego - jego zdaniem - błędem merytorycznym, skutkującym niekorzystnym dlań skonfigurowaniem łączonych kar i częściowym umorzeniem postępowania.

Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia tego wniosku na podstawie art. 545 § 1 w zw. z art. 530 § 2 i art. 429 § 1 k.p.k., po stwierdzeniu, iż wniosek ten jest niedopuszczalny, jako że nie został oparty na żadnej z wyszczególnionych w przepisach art. 540 § 1 i 2 k.p.k. podstaw przewidzianych dla tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, lecz kwestionuje okoliczności, które legły u podstaw wydania wyroku łącznego.

W zażaleniu na to zarządzenie skazany zarzuca brak odniesienia się w nim do argumentów wniosku (ponownie przytoczonych), kwestionujących trafność zapadłego w sprawie wyroku łącznego. Zdaniem skarżącego, wykazują one rażące naruszenie prawa i jednoznacznie przemawiają za wzruszeniem tego prawomocnego orzeczenia w trybie przepisów art. 540 § 1 i 2 k.p.k., ewentualnie na podstawie art. 24 § 1 k.k.w., której także nie rozważono. Domaga się zatem zmiany lub uchylenia zaskarżonego zarządzenia i przekazania sprawy do rozpoznania z uwzględnieniem wymienionych podstaw.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie jest niezasadne i nie może być uwzględnione.

W zaskarżonym zarządzeniu trafnie wskazano, że wniosek o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, który może być oparty na ściśle określonych podstawach, które zresztą szczegółowo w tym zarządzeniu przytoczono. Z powołanych w rozważanym rozstrzygnięciu przepisów art. 545 § 1 w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. wynika z kolei, że prezes sądu (przewodniczący wydziału, upoważniony sędzia - art. 93 § 2 k.p.k.) obowiązany jest do kontroli formalnych warunków wniosku o wznowienie postępowania, a w takim razie również do zbadania, czy wniosek nie został oparty na podstawach innych niż wymienione w art. 540 i art. 540a k.p.k.

Przeprowadzona pod wskazanym kątem kontrola złożonego przez A. D. wniosku, uwidoczniona w zaskarżonym zarządzeniu, nie zawiera żadnych uchybień, w tym również tych, które skazany podnosi we wniesionym zażaleniu. Argumentacja wniosku, powtórzona w zażaleniu, jednoznacznie wskazuje, że skazany zarzuca prawomocnemu wyrokowi łącznemu rażące, mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisu prawa materialnego (art. 85 k.k.), a więc powołuje się na inne powody wzruszenia tego orzeczenia, niż podstawy wymienione w przepisach regulujących wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania. W związku z treścią zażalenia należy też dodać, że powody te nie dają również żadnych podstaw do uruchomienia, względem omawianego wyroku, instytucji przewidzianej w art. 24 § 1 k.k.w. Instytucja ta bowiem - co oczywiste - dotyczy wyłącznie postanowień, i to wydawanych w postępowaniu wykonawczym a nie rozpoznawczym, jednocześnie zaś służy korygowaniu orzeczeń ze względu na pojawienie się nowych przesłanek faktycznych a nie ujawnienie się błędów prawnych.

Podkreślenia jednocześnie wymaga, że kontrola warunków dopuszczalności wniosku o wznowienie nie polega, jak oczekuje skarżący, na badaniu merytorycznej słuszności orzeczenia prawomocnie kończącego postępowanie, lecz wyłącznie na zbadaniu, czy złożony wniosek, także w świetle jego argumentacji, odpowiada którejkolwiek z rygorystycznie przewidzianych prawem podstaw.

Z tych zatem wszystkich względów, nie znajdując podstaw do podważenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.