Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNwSK 2010/1/1453

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 14 lipca 2010 r.
V KZ 37/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia M. Gierszon.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie: z wniosku W. W. o wznowienie postępowania w sprawie VII K 954/01 Sądu Rejonowego w G. W. zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w G. W. z dnia 23 maja 2003 r., sygn. akt. IV Ka 93/03, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 lipca 2010 r. zażalenia skazanego W. W. na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w S. z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt II AKo 20/10 o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania

postanowił:

utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 7 maja 2010 r. Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w S. odmówił przyjęcia wniosku skazanego W. W. o wznowienie postępowania w powyżej wskazanej sprawie - wobec tego, że nie spełnia on formalnych warunków jego dopuszczalności.

Zarządzenie to zaskarżył skazany.

Podniósł w nim zarzuty dotyczące wadliwego prowadzenia procesu w jego sprawie, poprzez m.in. niedopuszczenie dowodów jego niewinności. Prosił Sąd Najwyższy o "dokładne zapoznanie się z aktami".

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie jest bezzasadne.

Skarżący nie dostrzega tego, że w niniejszym postępowaniu odwoławczym przedmiotem oceny (a zatem i kontroli instancyjnej) jest wyłącznie zaskarżone zarządzenie z dnia 7 maja 2010 r. Nie jest nim - bo być w tym trybie nie może - zasadność tych wyroków sądu obydwu instancji, kończących prawomocnie postępowanie, które skazany obecnie chciałby wznowić. Te orzeczenia są prawomocne i nie podlegają zwykłym środkom zaskarżenia. Możliwe jest ich wzruszenie tylko poprzez nadzwyczajne środki odwoławcze, a więc i w trybie wznowienia postępowania. Może to jednak nastąpić tylko z powodów określonych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. i art. 542 § 3 k.p.k.

Ustawa procesowa przy tym wymaga, by taki wniosek, o ile nie pochodzi od prokuratora, był sporządzony i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego (art. 545 § 2 k.p.k.). Jest to wymóg formalny, bez którego dopełnienia nie jest możliwe przyjęcie wniosku o wznowienie postępowania do merytorycznego rozpoznania. Nie ulega wątpliwości, że skazany tego wymogu nie dopełnił, mimo prawidłowego wezwania go do usunięcia tych formalnych braków wniosku w terminie 7 dni poprzez sporządzenie go i podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego (k. 5, 23).

W tej sytuacji obowiązkiem Prezesa Sądu, czy też Przewodniczącego Wydziału - jak to nastąpiło in concreto - było wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia tego sporządzonego i podpisanego osobiście przez skazanego wniosku, jako dotkniętego takimi wadami formalnymi, bez których usunięcia nie jest - zgodnie z wymogami ustawy procesowej - możliwe jego merytoryczne rozpoznanie (art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 2 k.p.k.).

Poczynione w sprawie ustalenia i mające do nich odniesienie (powyżej) wskazane, jednoznaczne w swojej treści, przepisy karnej ustawy procesowej dowodzą zatem zasadności zaskarżonego zarządzenia i tym samym niesłuszności zażalenia skazanego.

Tym bardziej jest to oczywiste w sytuacji, w której nie zawiera ono w istocie żadnych takich argumentów, które mogłyby mieć w ogóle znaczenie w toku kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia.

Z tych wszystkich względów - postanowiono jak wyżej.