Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNwSK 2010/1/1308

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 29 czerwca 2010 r.
V KZ 32/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia R. Sądej.

Sentencja

Sąd Najwyższy na posiedzeniu bez udziału stron, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2010 r., w sprawie skazanego J. H. o wznowienie postępowania, zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 22 kwietnia 2010 r. o odmowie przyjęcia zażalenia J. H. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt II AKo 23/10, o oddaleniu wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 24 lipca 2007 r., sygn. akt IV Ka 847/07, na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k.,

postanowił:

utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżone zarządzenie wydane zostało m.in. na podstawie art. 547 § 1 k.p.k., który stanowi: "na postanowienie oddalające wniosek lub pozostawiające go bez rozpoznania przysługuje zażalenie, chyba że orzekł o tym sąd apelacyjny lub Sąd Najwyższy". Treść tego przepisu nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że postanowienie sądu apelacyjnego oddalające wniosek o wznowienie postępowania jest postanowieniem, od którego środek zaskarżenia nie przysługuje.

Taka właśnie sytuacja procesowa wystąpiła w niniejszej sprawie. Sąd Apelacyjny w W. postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt II AKo 23/10, oddalił wniosek obrońcy J. H. o wznowienie postępowania (k. 128).

Pomimo prawidłowego pouczenia skazanego o prawomocności postanowienia (k. 127 v.), J. H. wniósł na nie zażalenie (k. 154). W tej sytuacji Przewodniczący Wydziału, zgodnie z przepisami art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k., zaskarżonym zarządzeniem odmówił przyjęcia tego środka odwoławczego, jako niedopuszczalnego z mocy ustawy ("zażalenie nie przysługuje" - k. 160).

Zarządzenie to zaskarżył J. H. zażaleniem, w którym starał się wykazać, że postanowienie oddalające wniosek o wznowienie było bezzasadne, a on został bezpodstawnie skazany, z naruszeniem jego praw, wyłącznie na podstawie pomówienia "narkomana biorącego amfetaminę". Skazany twierdził, że Sąd Apelacyjny nie przesłuchał świadka, który mógł potwierdzić jego niewinność. Wskazał na szereg przepisów rangi konstytucyjnej i konwencyjnej, które, jego zdaniem, zostały naruszone.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Treść zażalenia skazanego wynika z niezrozumienia podstawowych zasad procedury karnej. Skoro ustawodawca w cytowanym na wstępie przepisie k.p.k. wprost stwierdził, że na postanowienie sądu apelacyjnego oddalające wniosek o wznowienie postępowania zażalenie nie przysługuje, to żaden sąd, w tym także Sąd Najwyższy, przepisu tego zignorować nie może. Przedmiotem oceny w obecnym postępowaniu zażaleniowym może być wyłącznie kwestia prawidłowości zaskarżonego zarządzenia o odmowie przyjęcia zażalenia, a nie zagadnienia dotyczące merytorycznego rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania. Ten ostatni zakres pozostaje poza kognicją Sądu Najwyższego i jakiekolwiek odnoszenie się w tym miejscu do argumentów zawartych w zażaleniu skazanego nie jest możliwe.

Zasadność natomiast samego zaskarżonego zarządzenia jest oczywista i znajduje pełne oparcie w dyspozycji przepisu art. 547 § 1 k.p.k., co implikowało orzeczenie Sądu Najwyższego o utrzymaniu go w mocy.