Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNwSK 2010/1/1307

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 29 czerwca 2010 r.
V KZ 31/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia K. Cesarz.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie S. B. skazanego z art. 279 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 29 czerwca 2010 r., zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 6 kwietnia 2010 r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia kasacji od wyroku tego Sądu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II Aka 356/07, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.,

postanowił:

utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie faktyczne

W zażaleniu skarżący podniósł, że po wyroku Sądu odwoławczego nie otrzymał żadnego pisma od obrońcy z urzędu, który także w inny sposób się z nim nie skontaktował. Ponadto, w wydaniu zaskarżonego postanowienia brało udział dwóch sędziów, którzy zasiadali w składzie Sądu odwoławczego wyrokującego w tej sprawie.

Odwołujący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu sugerującego, że zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza, określona w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. z uwagi na branie udziału w wydaniu zaskarżonego orzeczenia osób podlegających wyłączeniu na podstawie art. 40 § 3 k.p.k. Przepis ten stanowi w szczególności, że sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia zaskarżonego w trybie kasacji, nie może orzekać co do tej kasacji.

Unormowania zawarte w art. 40 k.p.k. mają charakter wyjątkowy. Dlatego muszą być interpretowane ściśle, a nie rozszerzająco. Oznacza to brak podstaw do wyłączenia sędziego od wydania orzeczeń tylko "okołokasacyjnych". Tu sędziowie nie orzekali "co do kasacji" jak statuuje art. 40 § 3 k.p.k., ponieważ kasacja jeszcze nie wpłynęła. Wskazani w zażaleniu sędziowie nie podlegali zatem wyłączeniu od orzekania w kwestii przywrócenia terminu do wniesienia kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 1997 r., V KKN 325/96, OSNKW 1997, z. 9-10, poz. 71; T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego oraz ustawa o świadku koronnym. Komentarz, Warszawa 2008, s. 181).

W myśl art. 126 § 1 k.p.k. przywrócenie terminu może nastąpić, jeżeli jego niedotrzymanie nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych. Skazanemu doręczono odpis wyroku z uzasadnieniem z pouczeniem o prawie, sposobie i terminie do wniesienia kasacji w dniu 8 stycznia 2008 r. Skazany natomiast dopiero po 2 latach i 2 miesiącach przesłał wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, nie wskazując żadnych powodów zwłoki. Twierdzenie obecnie (w zażaleniu), że niedotrzymanie terminu nastąpiło z powodu nienawiązywania przez adwokata kontaktu ze skazanym, w żadnym razie nie sytuuje się w kręgu przyczyn od strony niezależnych, o których mowa w art. 126 § 1 k.p.k. Wszak to skazany złożył wniosek o doręczeniu odpisu wyroku Sądu odwoławczego z uzasadnieniem i otrzymał je wraz ze stosownym pouczeniem. Późniejsza bierność skazanego przez niepodjęcie nawet próby kontaktu z dotychczasowym obrońcą czy też przez zaniechanie złożenia wniosku o wyznaczenie nowego adwokata, świadczy o zasadności oceny wyrażonej w zaskarżonym postanowieniu.

Dlatego orzeczono jak na wstępie.