Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNwSK 2010/1/1077

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 20 maja 2010 r.
V KZ 19/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia E. Wildowicz.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie W. K., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 20 maja 2010 r. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w J. G. z dnia 19 marca 2010 r., sygn. akt VI Ka 295/09 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia kasacji na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.,

postanowił:

utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w J. G. z dnia 4 września 2009 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L. Ś. z dnia 18 marca 2009 r., stwierdzając, że skazany nie wykazał, aby niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych oraz aby jednocześnie dopełniono czynności, która miała być w terminie wykonana.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany, podnosząc, że nie został pouczony o tym, iż jego dotychczasowy obrońca nie może wnieść kasacji. Nie wiedział również o tym, że powinien w tym celu ponownie złożyć wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia, przywrócenia terminu do wniesienia kasacji oraz ustanowienia obrońcy z urzędu.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie skazanego jest bezzasadne.

Skarżący nie wskazał żadnej okoliczności, która uzasadniałaby zakwestionowanie zaskarżonego postanowienia.

Przypomnieć należy, że możliwość przywrócenia skazanemu terminu zawitego do wniesienia kasacji zaistniałaby wówczas, gdyby wykazał on, iż uchybił powyższemu terminowi z przyczyn od niego niezależnych i wniósł kasację, sporządzoną i podpisaną przez adwokata, w terminie 7 dni od ustania przeszkody

W realiach przedmiotowej sprawy za taką przyczynę nie można uznać braku wiedzy skazanego co do sposobu i terminu wniesienia kasacji. Zauważyć bowiem należy, że otrzymał on stosowne pouczenia nie tylko od Sądu Okręgowego (k. 394) ale również od swego obrońcy z urzędu (k. 407). Zawierały one szczegółowe informacje, co skazany powinien uczynić w celu wywiedzenia skargi kasacyjnej. Treść tych pouczeń była dlań niewątpliwie zrozumiała, skoro na niedostatek wiedzy w tym przedmiocie nie skarżył się on we wniosku o przywrócenie terminu, wskazując wtedy na brak środków na ustanowienie obrońcy.

Dlatego na akceptację zasługuje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że nie zaistniały przesłanki pozwalające na uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu zawitego, określone w art. 126 § 1 k.p.k.

Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.