Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNKW 1973/12/169

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 26 czerwca 1973 r.
V KRN 163/73

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia S. Kotowski (sprawozdawca). Sędziowie: A. Hapon, H. Kempisty.

Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Rother.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie Stanisława D., oskarżonego z art. 178 § 1, art. 181 § 1 i art. 182 § 1 k.k., oraz Józefa D., oskarżonego z art. 182 § 1 k.k., po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości wniesionej na korzyść oskarżonych od prawomocnego postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 24 sierpnia 1972 r.

postanowił uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Wojewódzkiemu w Krakowie do rozpoznania jej w postępowaniu rewizyjnym.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Powiatowy w Myślenicach wyrokiem z dnia 5 czerwca 1972 r. skazał:

1) Stanisława D.: a) na podstawie art. 178 § 1 k.k. w związku z art. 181 § 1 k.k. i z zastosowaniem art. 18 § 3 k.k. na 1.000 zł grzywny za to, że dnia 7 kwietnia 1972 r. w w W. znieważył publicznie oraz pomówił oskarżycielkę prywatną Marię J. o takie postępowanie i właściwości, które mogły ją poniżyć w opinii publicznej (...), b) na podstawie art. 182 § 1 k.k. na 1.200 zł grzywny za to, że w czasie i miejscu, jak opisano wyżej, pobił i pokopał Marię J., pozostawiając nieznaczne ślady na ciele opisane w zaświadczeniu lekarskim, c) na podstawie art. 66 § 1 k.k. na 1.500 zł grzywny;

2) Józefa D. na podstawie art. 182 § 1 k.k. na 1.000 zł grzywny za to, że dnia 7 kwietnia 1972 r. w W. pobił i pokopał Marię J., pozostawiając nieznaczne ślady na ciele opisane w zaświadczeniu lekarskim.

Rewizję od powyższego wyroku wniósł w terminie obrońca obydwu oskarżonych.

Sąd Wojewódzki w Krakowie postanowieniem z dnia 24 sierpnia 1972 r. pozostawił powyższą rewizję bez rozpoznania ze względu na cofnięcie jej przez obrońcę.

Od tego postanowienia rewizję nadzwyczajną na korzyść oskarżonych złożył Minister Sprawiedliwości i zarzucając temu postanowieniu obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 380 § 3 i art. 381 k.p.k., wskutek pozostawienia bez rozpoznania rewizji obrońcy oskarżonych, pomimo braku prawidłowego cofnięcia tej rewizji, wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w Krakowie w celu jej rozpoznania w postępowaniu rewizyjnym.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Słuszny jest pogląd rewizji nadzwyczajnej, że w tej sprawie nie nastąpiło prawidłowe cofnięcie rewizji wniesionej na korzyść oskarżonych od wyroku Sądu Powiatowego w Myślenicach z dnia 5 czerwca 1972 r. przez ich wspólnego obrońcę. Pismo procesowe bowiem, nazwane cofnięciem rewizji, nie mogło otrzymać biegu, gdyż nie odpowiadało wymaganiom formalnym przewidzianym w art. 104 § 1 pkt 4 k.p.k. Brak ten nie został przez tego obrońcę uzupełniony, gdyż umieszczona na tym piśmie, poniżej jego treści, wzmianka: "potwierdzam załączniki z dnia 3 sierpnia 1972 r., z dnia 18 sierpnia 1972 r.," zaopatrzona nieczytelnym podpisem, nie może być uznana za uzupełnienie braku pisma procesowego polegającego na braku podpisu składającego pismo.

Niezależnie jednak od tego, czy wymienione pismo procesowe zostało uzupełnione, stwierdzić należy, że nie mogło ono stanowić podstawy do pozostawienia rewizji oskarżonych Stanisława i Józefa D. bez rozpoznania wobec jej cofnięcia. Jak bowiem stanowi przepis art. 380 § 3 k.p.k., środek odwoławczy wniesiony na korzyść oskarżonego nie może być cofnięty bez jego zgody. Zgody tej nie można domniemywać i okoliczność ta powinna być wykazana. Obrońca oskarżonego bowiem może przedsiębrać jedynie czynności na korzyść oskarżonego (art. 77 § 1 k.p.k.), a czynność polegająca na cofnięciu środka odwoławczego wniesionego na korzyść oskarżonego jest czynnością mogącą pociągnąć dla oskarżonego niekorzystne skutki, a więc jest czynnością na jego niekorzyść. Jednakże konkretna sytuacja procesowa może przemawiać za cofnięciem tego środka i w takim wypadku czynność ta nie będzie czynnością niekorzystną dla oskarżonego. Dlatego też przepis art. 380 § 3 k.p.k. stanowi, że cofnięcie środka odwoławczego wniesionego na korzyść oskarżonego może nastąpić jedynie za jego zgodą, czyli wówczas, gdy oskarżony zorientowany w swojej sytuacji procesowej uzna, iż cofnięcie środka odwoławczego złożonego na jego korzyść nie spowoduje dla niego ujemnych skutków i nie będzie czynnością dokonaną na jego niekorzyść.

Zgoda oskarżonego zatem na cofnięcie przez jego obrońcę środka odwoławczego wniesionego na jego korzyść musi być odpowiednio udowodniona, aby nie było żadnych wątpliwości, że oskarżony wyraził zgodę na cofnięcie środka odwoławczego. Ze strony bowiem obrońcy oskarżonego jest to czynność wyraźnie kolidująca z jego obowiązkami określonymi w art. 77 § 1 k.p.k. i wymaga jak gdyby "dodatkowego pełnomocnictwa", które następuje przez wyrażenie przez oskarżonego zgody na cofnięcie środka odwoławczego wniesionego na jego korzyść. Zaznaczyć też należy, że środek odwoławczy wniesiony na korzyść oskarżonego przez oskarżyciela publicznego również nie może być cofnięty bez zgody oskarżonego.

Reasumując poprzednie rozważania, stwierdzić należy, że obrońca oskarżonego nie może bez zgody oskarżonego cofnąć środka odwoławczego złożonego na korzyść oskarżonego. Zgoda na cofnięcie przez obrońcę środka odwoławczego wniesionego na korzyść oskarżonego powinna być wykazana jego nie budzącym wątpliwości oświadczeniem woli.

W tej sprawie - jak to zasadnie podnosi rewizja nadzwyczajna - oskarżeni nie złożyli oświadczenia, z którego wynikałoby bezspornie, że wyrazili zgodę na cofnięcie rewizji wniesionej na ich korzyść, a więc brak podstaw do uznania, iż nastąpiło prawidłowe cofnięcie tej rewizji przez ich obrońcę. Przeto Sąd Najwyższy, uznając wniosek rewizji nadzwyczajnej za całkowicie zasadny, postanowił uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Wojewódzkiemu w Krakowie do jej rozpoznania w postępowaniu rewizyjnym.