V KRN 163/71 - Postanowienie Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSNKW 1971/11/177

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 1971 r. V KRN 163/71

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia M. Szczepański. Sędziowie: F. Karolus (sprawozdawca), Z. Nyczaj.

Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Rzeszewicz.

Sentencja

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Jerzego Ł., oskarżonego z art. 77 § 1 i 2 u.k.s., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Prokuratora Generalnego PRL od postanowienia Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego w Warszawie z dnia 14 grudnia 1970 r.

uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu dla Województwa Warszawskiego w Warszawie jako rewizyjnemu do rozpoznania rewizji oskarżonego.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Powiatowy w Grodzisku Mazowieckim po rozpoznaniu sprawy Jerzego Ł., oskarżonego o przestępstwo z art. 77 § 1 i 2 u.k.s. polegające na tym, że w roku 1968 w G. naraził Skarb Państwa na uszczuplenie podatku dochodowego przez nierzetelne prowadzenie ksiąg handlowych, naruszając tym czynem przepisy art. 102 ust. 1-3 dekretu z dnia 16 maja 1946 r. o postępowaniu podatkowym (tekst jednolity: Dz. U. z 1963 r. Nr 11, poz. 60), wyrokiem z dnia 15 września 1970 r. - na zasadzie art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) - postępowanie karne w stosunku do oskarżonego Jerzego Ł. umorzył.

Od wyroku tego wniósł rewizję obrońca oskarżonego Jerzego Ł., formułując w niej wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego lub o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Wojewódzki dla Województwa Warszawskiego w Warszawie po rozpoznaniu sprawy na skutek tej rewizji, postanowieniem z dnia 14 grudnia 1970 r., na podstawie art. 461 § 1 k.p.k., rewizję tę pozostawił bez rozpoznania.

Od postanowienia tego Prokurator Generalny PRL wniósł rewizję nadzwyczajną na korzyść oskarżonego. Rewizja nadzwyczajna, oparta na przepisie art. 387 pkt 2 k.p.k., zarzuca obrazę przepisów postępowania polegającą na pozostawieniu na podstawie art. 461 § 1 k.p.k. bez rozpoznania rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego Jerzego Ł., mimo że w myśl art. IV przepisów wprowadzających k.p.k. (Dz. U. Nr 13, poz. 97) rewizja ta ulegała rozpoznaniu w trybie określonym w przepisach art. 219 § 1 i 222 § 1 i § 2 u.k.s., i wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu dla Województwa Warszawskiego w Warszawie jako sądowi rewizyjnemu do rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W artykułach od 455 do 461 k.p.k. zostało unormowane postępowanie sądowe co do orzeczeń w sprawach o wykroczenia, natomiast przepisy te nie mają zastosowania do spraw o występki skarbowe, przekazane przez finansowe organy orzekające na drogę sądową na żądanie oskarżonych.

Do tych ostatnich spraw mają nadal zastosowanie przepisy art. 500-509 k.p.k. z 1928 r., jako przepisy szczególne (art. IV przepisów wprowadzających k.p.k. oraz art. 219 u.k.s.). Według art. 509 § 1 k.p.k z 1928 r. oraz art. 221 i 222 u.k.s. wyrok wydany przez sąd powiatowy w sprawie o występek skarbowy, przekazanej temu sądowi podlega zaskarżeniu do sądu wojewódzkiego na zasadach ogólnych, przysługuje więc od niego rewizja, tak jak od każdego wyroku wydanego przez sąd I instancji w sprawie o inne przestępstwo.

Sąd Wojewódzki, pozostawiając rewizję oskarżonego Jerzego Ł. bez rozpoznania na podstawie art. 461 § 1 k.p.k., dopuścił się obrazy tego przepisu przez jego zastosowanie oraz obrazy art. 509 § 1 k.p.k. z 1928 r. i art. 222 § 1 u.k.s. przez ich niezastosowanie.

Uchybienie powyższe, mające istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu Wojewódzkiego, sprawia, że orzeczenie to, jako wadliwe, podlega uchyleniu.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy, uznając rewizję nadzwyczajną za zasadną, orzekł zgodnie z jej wnioskiem.