Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2714118

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 17 lipca 2019 r.
V KO 48/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Eugeniusz Wildowicz.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z zażalenia D. R. - W. na postanowienie asesora Prokuratury Rejonowej w G. z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt 2 Ds (...) o odmowie wszczęcia śledztwa po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 17 lipca 2019 r., wniosku Sądu Rejonowego w G. z dnia 27 maja 2019 r. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 27 maja 2019 r. Sąd Rejonowy w G. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania - na podstawie art. 37 k.p.k. - sprawy z zażalenia D. R. - W. na postanowienie asesora Prokuratury Rejonowej w G. z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt 2 Ds (...) o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień m.in. przez sędziego tego Sądu K. R., do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że orzekanie w sprawie przez sąd właściwy, z uwagi na charakter zarzutów postawionych K. R. - wieloletniemu sędziemu tego Sądu, mogłoby wzbudzić w opinii publicznej wątpliwości, co do braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo i przekazanie jej innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobro wymiaru sprawiedliwości. Skorzystanie z instytucji określonej w art. 37 k.p.k. możliwe jest więc tylko wtedy, gdy realnie występują okoliczności, które mogą stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego i bezstronnego rozpoznania sprawy w sądzie miejscowo właściwym.

Takie okoliczności zaistniały w niniejszej sprawie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sytuacja, w której właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień m.in. przez sędziego, jest sąd, w którym on pełni służbę i pozostaje w koleżeńskich stosunkach z sędziami uprawnionymi do orzekania w tym przedmiocie, może rodzić wątpliwości co do ich obiektywizmu i bezstronności orzekania. Wprawdzie sferę orzeczniczą chroni zasada sędziowskiej niezawisłości, ale nawet taka zależność może być powodem powstania w opinii publicznej i odbiorze społecznym przeświadczenia o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób wolny od jakichkolwiek pozaprocesowych wpływów, a to z kolei rodzi ryzyko negatywnej oceny i kwestionowania prawidłowości wydanego orzeczenia.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, stwierdzić zatem należy, że wzgląd na dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za przekazaniem niniejszej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, czyli w tym wypadku - Sądowi Rejonowemu w M., jako sądowi najbliżej położonemu, spoza obszaru właściwości Sądu Okręgowego w G.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.