Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2721176

Wyrok
Sądu Rejonowego w Giżycku
z dnia 17 lipca 2019 r.
V K 121/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SR Dorota Scott - Sienkiel.

w obecności Prokuratora --Sąd Rejonowy w Giżycku w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Węgorzewie po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2019 r. na rozprawie sprawy K. B. urodzonego (...) w G. syna J. i I. zd. T. oskarżonego o to, że: W dniu 30 marca 2019 r. około godziny 21.50 w K. na ulicy (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości o zawartości 1,24 mg/I i 1,19 mg/I alkoholu w wydychanym powietrzu prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki O. (...) o nr rej (...) i jednocześnie nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku II Wydział Karny sygn. akt II K 459/15 z dnia 19 stycznia 2016 r. zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, będąc uprzednio prawomocnie skazanym za kierowanie pojazdem mechanicznym będąc w stanie nietrzeźwości, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne i tym samym nie stosował się do decyzji Starosty Powiatowego w G. nr (...) z dnia 1 czerwca 2016 r. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, tj. o czyn z art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zb. z art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

1. Oskarżonego K. B. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zb. z art. 180a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazuje go, zaś na podstawie art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 1 (jeden) roku pozbawienia wolności.

2. Na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio.

3. Na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 10.000,00 (dziesięć tysięcy) złotych.

4. Zwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia opłat i pozostałych kosztów sądowych.

Uzasadnienie faktyczne

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 30 marca 2019 r. o godz. 21:50 funkcjonariusze Policji z Komendy Powiatowej Policji w G. zatrzymali do kontroli na ul. 22 lipca w miejscowości K. K. B., kierującego samochodem marki O. (...) o nr rej. (...). Policjanci przeprowadzili badanie kierowcy na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Przeprowadzone urządzeniem (...) badania dały wyniki: 1,24 mg/I alkoholu w wydychanym powietrzu o godz. 23:00 oraz 1,19 mg/I alkoholu w wydychanym powietrzu o godz. 23:01 (protokół badania trzeźwości, k. 2, wyjaśnienia oskarżonego, k. 19).

K. B. był już wcześniej karany za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k., a mianowicie wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku II Wydział Karny z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie IIK 459/15 (karta karna, k. 36-37, odpisy wyroków, k. 14,41,42). Wyrokiem tym orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Zakaz ten został orzeczony na okres 10 lat i rozpoczął swój bieg w dniu uprawomocnienia się wyroku- 22 marca 2016 r.

W dniu 1 czerwca 2016 r. Starosta Powiatowy w G. wydał decyzję (...), na mocy której cofnął oskarżonemu uprawnienia do kierowania pojazdami wszystkich kategorii (decyzja Starosty (...) k. 12)

Oskarżony K. B. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym (wyjaśnienia oskarżonego k. 44).

W ocenie Sądu wyjaśnienia złożone przez oskarżonego nie budzą najmniejszych wątpliwości. Znajdują one potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym w protokole użycia alkometru (k. 2), alcosensora (k. 3), notatce urzędowej (k. 1), co pozwala to na przyjęcie, że K. B. swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona występku opisanego w art. 178a § 4 k.k. i art. 180a k.k.

Z art. 115 § 16 k.k. wynika, iż stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Już sam zatem tylko fakt prowadzenia pojazdu w takim stanie pociąga za sobą wypełnienie znamion przestępstwa, chociażby pojazd był prowadzony całkowicie prawidłowo, sprawca nie naruszył żadnej innej zasady bezpieczeństwa w ruchu i nie sprowadził konkretnego niebezpieczeństwa. Jest ono dokonane w momencie uruchomienia pojazdu i podjęcia jazdy. Bacząc przy tym na poczynione w sprawie niniejszej ustalenia, przyjąć należało, że oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona opisanego w art. 178a § 4 k.k. typu kwalifikowanego omawianego przestępstwa, albowiem był uprzednio skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz dopuścił się czynu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo.

Nie budzi również wątpliwości kwestia, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 180a k.k. Przepis ten penalizuje bowiem zachowanie polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu pomimo decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Artykuł 180a k.k. obejmuje wszystkie wypadki cofnięcia uprawnienia od kierowania pojazdami niezależnie od przyczyny, w tym także z powodu orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów.

Jeżeli sprawca, któremu zostały cofnięte uprawnienia kierowania pojazdami prowadzi w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazd mechaniczny na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i art. 180a k.k. i wówczas przyjmuje się kumulatywną kwalifikacje obejmująca oba te przepisy (red. Stefański 2019, wyd. 23/R. A. Stefański).

Oskarżony dopuścił się przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k., bo po upływie nieco ponad 10 miesięcy od odbycia kary pozbawienia wolności wymierzonej za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. w sprawie IIK 459/15 w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności. Nadmienić należy, że karę pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie IIK 459/15 objęto wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 30 września 2016 r. w sprawie IIK 286/16, w którym wymierzono K. B. karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (wykonywana w okresie od 9 czerwca 2016 r. do 8 maja 2017 r., wydruk z systemu NEO-SAD, k. 43)

Jednym z warunków, od spełnienia którego uzależniona jest możliwość przyjęcia, iż sprawca danego czynu dopuszcza się go w warunkach powrotu do przestępstwa unormowanych w art. 64 § 1 k.k. jest ustalenie, że został on uprzednio skazany za umyślne przestępstwo podobne na karę pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 6 miesięcy i że odbył karę co najmniej w takiej wysokości. Jednocześnie w orzecznictwie przyjmuje się, iż przez tak orzeczoną karę należy rozumieć zasadniczą, jednostkową karę pozbawienia wolności, która to kara w przypadku objęcia jej wyrokiem łącznym musi być wymierzona chociażby za jedno z przestępstw poprzednich, do którego odnosi się podobieństwo przestępstwa ponownego, właśnie w rozmiarze nie niższym niż 6 miesięcy (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 czerwca 2012 r. II AKa 126/12 tak też uchwała SN z dnia 24 IV 1985 r. VI KZP 5/85 OSNKW 1985/7-8/54).

Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowo-przedmiotowe sprawy, w tym znaczny stopień nietrzeźwości oskarżonego oraz jego dotychczasową wielokrotną karalność (karta karna, k. 35-36). Historia uprzednich skazań i odbytych przez K. B. kar wskazuje, że oskarżony nie wyciągnął żadnych wniosków. W dalszym ciągu nie przestrzega porządku prawnego i obowiązujących norm prawnych, ewidentnie je lekceważąc, co oznacza, że proces resocjalizacji nie powiódł się w przypadku oskarżonego. Z tego względu, zdaniem Sądu, w pełni uzasadnione jest wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności.

Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, przez omyłkę jednak jako podstawę orzeczenia tego środka wskazał art. 42 § 3 k.k., w sytuacji gdy winien to być art. 42 § 4 k.k. Na zasadzie art. 43a § 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 10.000,00 złotych.

Mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego, który pracuje dorywczo, zaś w perspektywie ma do odbycia karę pozbawienia wolności, Sąd na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.