Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2721175

Wyrok
Sądu Rejonowego w Giżycku
z dnia 30 maja 2019 r.
V K 120/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SR Lidia Merska.

w obecności Prokuratora --Sąd Rejonowy w Giżycku w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Węgorzewie po rozpoznaniu w dniach 4 października 2018 r., 20 listopada 2018 r., 28 grudnia 2018 r., 16 maja 2019 r., na rozprawie sprawy M. S. (1) urodzonego (...) w W. syna Z. i G. z d. W. oskarżonego o to, że: W dniu 3 marca 2017 r. w O. i W. działając w celu udaremnienia wykonania orzeczenia Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie, Wydział V Gospodarczy, w postaci nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, sygn. akt VGNc-3835/16/S z dnia 28 czerwca 2016 r., zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 17 lutego 2017 r. nakazującego zapłatę 2.429,73 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia 10 grudnia 2014 r. i kosztami procesu w kwocie 942 zł na rzecz wierzyciela M. F., darował składniki swojego majątku zagrożone zajęciem w ten sposób, że umową cesji wierzytelności przeniósł na swoją siostrę K. S. wierzytelność przysługującą mu od Z. Z. (2) w wysokości 100 000 zł na podstawie prawomocnego wyroku zaocznego wydanego przez Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny, sygn. akt IC 460/16 zaopatrzonego w klauzulę wykonalności w dniu 13 lutego 2017 r., udaremniając w ten sposób zaspokojenie swojego wierzyciela M. F., działając na jego szkodę tj. o czyn z art. 300 § 2 k.k.

1. Oskarżonego M. S. (1) uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu.

2. Kosztami postępowania obciążą Skarb Państwa.

Uzasadnienie faktyczne

M. S. (1) (dalej M. S. (1)) został oskarżony o to, że w dniu 3 marca 2017 r. w O. i W. działając w celu udaremnienia wykonania orzeczenia Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie, Wydział V Gospodarczy, w postaci nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, sygn. akt VGNc-3835/16/S z dnia 28 czerwca 2016 r., zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 17 lutego 2017 r. nakazującego zapłatę 2.429,73 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia 10 grudnia 2014 r. i kosztami procesu w kwocie 942 zł na rzecz wierzyciela M. F., darował składniki swojego majątku zagrożone zajęciem w ten sposób, że umową cesji wierzytelności przeniósł na swoją siostrę K. S. wierzytelność przysługującą mu od Z. Z. (2) w wysokości 100 000 zł na podstawie prawomocnego wyroku zaocznego wydanego przez Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny, sygn. akt IC 460/16 zaopatrzonego w klauzulę wykonalności w dniu 13 lutego 2017 r., udaremniając w ten sposób zaspokojenie swojego wierzyciela M. F., działając na jego szkodę tj. o popełnienie czynu kwalifikowanego z art. 300 § 2 k.k.

Na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku rozprawy głównej ustalono następujący stan faktyczny:

M. S. (1) wspólnie z ojcem Z. S. (1) na podstawie umowy z 2013 r. przejęli spółkę - Biuro Ochrony Mienia i Osób (...) spółka jawna od poprzednich wspólników - M. K. (2) i Z. Z. (2). Ze spółki wystąpili M. K. (2) i Z. Z. (2), zaś Z. S. (1) i M. S. (1) na rzecz każdego z nich mieli solidarnie zapłacić kwoty po 217.675,75 zł. Z. S. (1) i M. S. (1) zapłacili na rzecz poprzednich właścicieli jedynie po 30.000 zł w dniu 10 października 2013 r. (z uzasadnienia wyroku VK 172/16 - k. 119 - 130).

M. K. (2) i Z. Z. (2) wezwali Z. S. (1) i M. S. (1) w dniu 6 listopada 2013 r. do zapłaty pozostałej należności, ale wezwanie to pozostało bez odpowiedzi (dane z akt VK 172/16 dot. skazania Z. S. (1) za czyn z art. 300 § 2kk). Ponieważ byli wspólnicy i obecni nie mogli dojść do porozumienia co do wartości spółki, jej majątku, z obu stron zostały zainicjowane postępowania cywilne przed Sądem Gospodarczym w Olsztynie. Na skutek pozwu wniesionego przez M. S. (1) dnia 20 lipca 2016 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny wyrokiem zaocznym z dnia 7 lutego 2017 r. uwzględnił roszczenie i zasądził na jego rzecz od pozwanego Z. Z. (2) kwotę 100.000 zł - akta IC 460/18 k. 140. Wyrok zaoczny uprawomocnił się dnia 15 marca 2017 r. - k. 150 ww. akt. Tytuł wykonawczy wydano K. S. jako następcy powoda dnia 20 kwietnia 2017 r. - k. 140 ww. akt. M. S. (1) umową cesji z dnia 3 marca 2017 r. przeniósł tę wierzytelność na siostrę K. S. ze względu na to, że już wówczas mieszkał i przebywał za granicą, nie mógł sam osobiście zajmować się sprawami sądowymi i urzędowymi (k. 61 - 64). Umowa została podpisana przed notariuszami w G. i K. - k. 63, 64, zaś negocjowana miedzy stronami w W. Tytułem zabezpieczenia wierzytelności została wpisana hipoteka na nieruchomości Z. Z. (2) - zeznania K. S. k. 203v - 204, wyjaśnienia oskarżonego k. 203, 270 - 270v, odpis postanowienia k. 142.

M. S. (1) w styczniu 2016 r. wyjechał za granicę do Anglii, gdzie mieszkał i pracował, a spółką zajmował się jego ojciec - Z. S. (1) - wyjaśnienia oskarżonego k. 203, 270 - 270v, zeznania świadków Z. S. (1) i K. S. k 203 - 204. Stosownego pełnomocnictwa notarialnego M. S. (1) udzielił ojcu 16 lutego 2014 r. - k. 56 - 59. Pełnomocnictwo to zawierało również upoważnienie do zawierania umów handlowych.

W tym czasie spółka zawierała umowy o dostawę różnych sprzętów, materiałów potrzebnych do jej działalności w tym również umowę z M. F. firmą (...) - k. 9. Jak wynika z faktury VAT (...) dnia 25.11.2014 nastąpiła sprzedaż przedmiotów na rzecz firmy - Biuro Ochrony Mienia i Osób (...) sp.j. Z. S. (1) i M. S. (1), na kwotę 3459,62 zł płatną w terminie do dnia 9 grudnia 2014 r. Ponieważ nie nastąpiła całkowita zapłata za towar, M. F. wystąpił z pozwem przeciwko Biuro Ochrony Osób i Mienia (...) sp.j. Z. S. (1) i M. S. (1), a Sąd Rejonowy dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie Wydziale V Gospodarczym powództwo uwzględnił w całości - k. 27, akta sprawy sygn. VGNc 3835/16/S. Z akt sprawy wynika, iż zamówienie było złożone za pośrednictwem poczty e-mail - k. 14 - 16, zeznania świadka M. F. k. 260v - 261. Przesyłkę z towarem doręczono dnia 26 listopada 2014 r. na adres W., ul. (...) - k. 17, a przesyłkę odebrał M. - nazwisko nieczytelne - k. 18. Z treści e-mail k. 22 wynika, iż to K. S. (siostra M. S. (1)) była wzywana do uregulowania należności. Odpis nakazu zapłaty nie został skutecznie doręczony M. S. (1) - k. 36. Zarządzeniem z dnia 21 października 2016 r. na podstawie art. 139 § 1 k.p.c. korespondencję dla strony pozwanej uznano za skutecznie doręczoną dnia 23 września 2016 r. - k. 41 akt ww. Tytuł wykonawczy wydano wierzycielowi dnia 24 października 2016 r. - k. 27 ww. akt.

Wniosek o wszczęcie egzekucji należności wierzyciel złożył dnia 9 listopada 2016 r. - akta k.m. 655/2016, a dotyczył Biura Ochrony Mienia i Osób (...) sp. jawnej Z. S. i M. S. Z protokołu komornika k. 14 ww. akt wynika, iż pod adresem W., ul. (...) spółka jawna (...) nie prowadzi żadnej działalności. Wniosek o rozszerzenie egzekucji na dłużników - Z. S. (1) i M. S. (1) pełnomocnik wierzyciela złożył w lutym 2017 r. - k. 21 - 23. Korespondencja dla M. S. (1) została doręczona do rąk jego matki dnia 9 marca 2017 r. na adres W., ul. (...) - k.27 ww. akt. Z ustaleń komornika w dniu 18 maja 2017 r. wynika, że M. S. (1) nie mieszka w W. tylko w G. - k. 37 ww. akt.

Dnia 18 września 2016 r. wierzyciel - M. F. złożył do Sądu Rejonowego w Giżycku I Wydziału Cywilnego wniosek o nakazanie dłużnikom - Z. S. (1) i M. S. (1) - wyjawienia majątku - sygn. akt ICo 831/17. Wezwanie na rozprawę dla M. S. (1) odebrał Z. S. (1) - k. 19 ww. akt. Na rozprawie dnia 17 listopada 2017 r. M. S. (1) poinformował Sąd, że od stycznia 2015 r. mieszka w Anglii.

Dnia 3 stycznia 2018 r. do Prokuratury Rejonowej w Giżycku wpłynęło zawiadomienie pokrzywdzonego M. F. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Z. S. (1) i M. S. (1) - art. 300 § 2kk i K. S. - art. 18 § 3kk w zw. z art. 300 § 2kk.

Dnia 15 maja 2018 r. pomiędzy M. F. a Z. S. (1) i M. S. (1) została zawarta ugoda odnośnie spłaty całej należności w kwocie 6161,66 zł - k. 196, a należność uiściła przelewem bankowym K. S. dnia 15 maja 2015 r. - k. 197. Pismem datowanym na dzień 16 maja 2018 r. M. F. cofnął zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez dłużników k. 201.

Powyższy stan faktyczny jest bezsporny, wynika z dokumentów załączonych do akt sprawy jak również z akt o sygn. VGNc 3835/16/S upr. Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia Wydziału Gospodarczego, ICo 831/17 tut. Sądu, k.m. 655/2016 Komornika Sądowego w W., IC 460/16 Sądu Okręgowego w Olsztynie. Zeznania świadków jak również wyjaśnienia oskarżonego potwierdzają ustalenia faktyczne, zatem Sąd ocenił je jako wiarygodne.

Oskarżony M. S. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu wyjaśniając, iż nie miał świadomości że ciąży na nim jakikolwiek dług, sprawami firmy zajmował się jego ojciec, a on sam wyjechał do Anglii żeby tam pracować. Natomiast umowę cesji wierzytelności zawarł z siostrą K. S., żeby to ona zajmowała się postepowaniem związanym z wyegzekwowaniem należności. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego ponieważ potwierdzają je dowody zgromadzone w aktach spraw. Na pewno M. S. (1) nie otrzymał odpisu nakazu zapłaty, przyjęto fikcję doręczenia. To nie on dokonywał zamówienia z firmy (...), nie z nim było negocjowane i nie on był wzywany do zapłaty należności. Korespondencja była kierowana do K. S. M. S. (1) udzielił pełnomocnictwa ojcu - Z. S. (1), który zajmował się prowadzeniem firmy. M. S. (1) figurował jako wspólnik, ale w istocie nie miał żadnego wpływu na jej działalności, kontrakty, zamówienia i płatności.

Odpowiedzialności karnej za popełnienie czynu kwalifikowanego z art. 300 § 2kk podlega ten, kto, w celu udaremnienia wykonania orzeczenia sądu lub innego organu państwowego, udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swojego wierzyciela przez to, że usuwa, ukrywa, zbywa, darowuje, niszczy, rzeczywiście lub pozornie obciąża albo uszkadza składniki swojego majątku zajęte lub zagrożone zajęciem, bądź usuwa znaki zajęcia. Przedmiotem ochrony jest uczciwy i rzetelny obrót gospodarczy. Przestępstwo kwalifikowanego z § 2 godzi w powagę orzeczeń sądu lub innych organów państwowych. Przestępstwo to można popełnić jedynie z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim, jest to przestępstwo kierunkowe. Natomiast w realiach niniejszej sprawy zdaniem Sądu nie sposób przypisać M. S. (1) zamiaru popełnienia przestępstwa kwalifikowanego z art. 300 § 2kk w sytuacji gdy nawet nie miał świadomości, że zapadło wobec niego jakiekolwiek orzeczenie, w którym został zobowiązany do zapłaty określonej kwoty pieniędzy. Wystarczy porównać daty - wydania nakazu zapłaty, udzielenia pełnomocnictwa ojcu, zamówienia przedmiotów u pokrzywdzonego, wyjazdu oskarżonego, aby dojść do wniosku że nie można wysnuć wniosku iż oskarżony w ogóle popełnił takie przestępstwo. Poza tym zaraz po tym, kiedy dowiedział się, że toczy się postępowanie egzekucyjne - doszedł do porozumienia z pokrzywdzonym i zapłacił wspólnie z siostrą całą należności. Choćby już to zachowanie M. S. (1) świadczy o tym, że jego zamiarem nie było unikanie zaspokojenia wierzyciela.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, zaś rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparł na treści art. 632 pkt 2 k.p.k.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.