Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1455762

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 8 sierpnia 2008 r.
V CZ 50/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Józef Frąckowiak (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Barbara Myszka, Zbigniew Strus.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi H. K. i K. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 12 października 2007 r., sygn. akt I ACa (...) w sprawie z powództwa H. K. i K. K. przeciwko W. K. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 sierpnia 2008 r., zażalenia powódki K. K. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 19 listopada 2007 r., sygn. akt I ACa (...), oddala zażalenie i zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego na rzecz adwokata F. P. Zespół Adwokacki Nr (...) w L. kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) zł wraz z 22% podatkiem od towarów i usług tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę powódek H. K. i K. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia 5 kwietnia 2007 r. W zażaleniu na to postanowienie skarżące zarzuciły naruszenie art. 410 § 1 i 2 k.p.c., art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. oraz art. 403 § 2 k.p.c. i wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie powódki H. K. wskazując, że zgodnie z art. 3941 § 2 k.p.c., nie przysługuje jej zażalenie do Sądu Najwyższego, skoro powódka domagała się zasądzenia od pozwanego kwoty mniejszej niż 50 tys. zł.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty podniesione w zażaleniu K. K., nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu Sąd Apelacyjny nie badał tego czy powołane w skardze podstawy wznowienia postępowania rzeczywiście istnieją, ale ograniczył się do oceny, czy wniosek zawiera określenie podstaw, które muszą być wskazane w skardze o wznowienie postępowania. Sąd badając tę kwestię jest zobligowany do oceny, czy podane przez wnioskodawcę nowe fakty i dowody można kwalifikować, jako podstawy wznowienia przewidziane w art. 403 k.p.c.

Skarżąca podkreśla, że już po uprawomocnieniu się wyroku kończącego postępowanie, które zamierza wznowić, dowiedziała się o wyroku karnym Sądu Rejonowego w J. z dnia 28 września 2007 r. oraz o zaświadczeniu o stanie zdrowia H. K. z dnia 24 października 2007 r.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w sprawie IC (...) zapadł w dniu 12 października 2007 r. natomiast wyrok Sądu Rejonowego w J. został wydany wcześniej, bo już w dniu 28 września 2007 r. Wprawdzie o treści tego wyroku powódka dowiedziała się dopiero 18 października 2007 r., ale jak trafnie wskazał na to Sąd Apelacyjny w zaskarżonym postanowieniu, powódka K. K. występująca w sprawie karnej jako oskarżyciel prywatny, mogła powoływać się na wszystkie zdarzenia, które były podstawą wydania tego wyroku, także w procesie cywilnym. Podstawowe znaczenie przy ocenie, czy wydanie wyroku przez Sąd Rejonowy w J. jest okolicznością, o której mowa w art. 403 § 2 k.p.c., ma jednak to, że Sądy orzekające w sprawie nie kwestionowały zarzucanych pozwanemu zachowań, a jedynie, na podstawie opinii biegłych wykluczyły związek schorzeń powódki z tym zachowaniami. Z tego względu wyrok Sądu Rejonowego w J. nie może być uznany za nową okoliczność w sprawie IC (...), w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Zaświadczenie o stanie zdrowia z dnia 24 października 2007 r. nie dotyczyło zaś powódki K. K. lecz powódki H. K., której zażalenie zostało odrzucone przez Sąd Apelacyjny.

Mając na uwadze powyższe względy Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce orzeczono na podstawie § 19 i 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.