Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1619251

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 23 lipca 2013 r.
V CNP 77/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Teresa Bielska-Sobkowicz.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi Grzegorza B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 6 lipca 2010 r. (...) (...) w sprawie z powództwa Ireny B., Anny S. i Grzegorza B. przeciwko Wiesławowi B. i Krzysztofowi B. o zachowek, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 lipca 2013 r., odrzuca skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W związku ze skargą powoda Grzegorza B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 6 lipca 2010 r. należy zważyć, co następuje.

Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem. Przyczyną odrzucenia poza niespełnieniem wymagań konstrukcyjnych skargi jest przewidziana w art. 4248 § 2 k.p.c. sytuacja, w której wywód mający wykazać, że zaistniał wyjątkowy wypadek w ocenie sądu okazuje się nietrafny.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. gdy skargę wniesiono, stosując art. 4241 § 2 k.p.c., skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy faktycznej oraz prawnej sytuacji mającej uzasadnić zaistnienie tego wypadku. Oznacza to powinność wykazania nie tylko przyczyny niezgodności z prawem danego wyroku, lecz także przyczyny nieskorzystania przez stronę z możliwości zaskarżenia tego orzeczenia. Skarżący musi "wykazać", a więc nie "wskazać", "przytoczyć" czy "uwiarygodnić", zaistnienie wyjątkowego wypadku poprzez ujawnienie, a także przedstawienie tej okoliczności w sposób wyczerpujący oraz nie budzący wątpliwości. Skarżący wyjątkowy przypadek mający uzasadniać zastosowanie art. 4241 § 2 k.p.c. odniósł do sytuacji, w której jego matka (również powódka w niniejszej sprawie) otrzymała odpis wyroku wraz z uzasadnieniem po powrocie ze szpitala i w związku z powyższym miała mało czasu na przeanalizowanie treści wyroku i ostateczne złożenie skutecznego środka odwoławczego. Podkreślił, że po powrocie ze szpitala jego matka musiała zaaklimatyzować się do codzienności, a początkowo nie miała też świadomości błędu popełnionego przez sąd. Co prawda matka skarżącego złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji wraz z apelacją, ale został on odrzucony. Odrzucone zostało także zażalenie na postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji oraz apelacji. Skarżący zaakcentował przy tym, że wszelkie czynności związane z prowadzeniem jego sprawy przejęła matka. Wraz z matką, mając na uwadze połączenie spraw do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pozostawali w przeświadczeniu, że działają razem i do skutecznego zaskarżenia wyroku wystarczy złożenie apelacji przez jednego z nich. Okoliczności te, a także błędne przeświadczenie skarżącego, nie świadczą o zaistnieniu wyjątkowego przypadku. Przede wszystkim należy wskazać, że matka powoda nie była jego pełnomocnikiem procesowym, a jedynie jedną z powódek w sprawie połączonej do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia w oparciu o treść art. 219 k.p.c., zatem nie można przyjąć, że okoliczności jej dotyczące mogą wywrzeć skutki w sferze prawnej dotyczącej skarżącego.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.