Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1619245

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 6 grudnia 2013 r.
V CNP 14/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Zbigniew Kwaśniewski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi Agnieszki K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 28 lutego 2011 r. (...), w sprawie z powództwa Agnieszki K. przeciwko Przedsiębiorstwu Melioracyjno-Budowlanemu "M." D. S. P. Spółce Jawnej w M. K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 grudnia 2013 r., odrzuca skargę i zasądza od skarżącej na rzecz przeciwnika skargi kwotę 1200 zł (jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem kosztów postępowania wszczętego wniesieniem skargi.

Uzasadnienie faktyczne

Wniesiona przez Agnieszkę K. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 28 lutego 2011 r. pozbawiona jest niektórych spośród niezbędnych elementów tej skargi wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c. Skarżąca nie uprawdopodobniła wyrządzenia jej szkody spowodowanej wydaniem orzeczenia, którego skarga dotyczy. Za spełnienie tego wymogu nie można uznać stwierdzenia, że wyrządzona szkoda ma postać utraconego wynagrodzenia w kwocie 20.000 zł. Wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wskazania jej rodzaju i rozmiaru oraz czasu powstania, a także przedstawienia dowodów uwiarygodniających to oświadczenie, a nie samego odwołania się ogólnie do akt sprawy o oznaczonej sygnaturze. Samo twierdzenie o zaistnieniu szkody nie jest wystarczające do uznania spełnienia wymagania określonego w tym przepisie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r. III CNP 5/2005 LexPolonica nr 1629652; z dnia 26 stycznia 2006 r. V CNP 98/2005 LexPolonica nr 8362111; z dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/2005 OSNC 2006/7-8 poz. 141; z dnia 9 lutego 2006 r. IV CNP 42/2005; z dnia 15 lutego 2006 r. IV CNP 7/2005 LexPolonica nr 2104981).

Ponadto nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., ponieważ skarżąca ograniczyła się tylko do stwierdzenia, że z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną. Takie sformułowanie nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r. I CNP 5/2005 OSNC 2006/1 poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych, a zwłaszcza skargi o wznowienie postępowania, nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r. II CNP 2/2006 OSNC 2006/6 poz. 112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r. III CNP 23/2005 OSNC 2006/7-8 poz. 140).

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

O kosztach postępowania wszczętego wniesieniem skargi orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i k.p.c., art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 5 w zw. z § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.