Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 72631

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Rzeszowie
z dnia 6 grudnia 2000 r.
SA/Rz 815/99

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2000 r. na rozprawie sprawy ze skarg Zakładów Przemysłu Cukierniczego "S." Spółka Akcyjna w J. na decyzje Izby Skarbowej w R.

1) z dnia 15 kwietnia 1999 r. nr (…) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1996 r.;

2) z dnia 15 kwietnia 1999 r. nr (…) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1996 r.;

3) z dnia 15 kwietnia 1999 r. nr (…) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 1996 r.;

4) z dnia 15 kwietnia 1999 r. nr (…) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 1996 r.;

5) z dnia 15 kwietnia 1999 r. nr (…) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 1996 r.;

6) z dnia 15 kwietnia 1999 r. nr (…) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 1996 r.;

7) z dnia 15 kwietnia 1999 r. nr (…) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 1996 r.;

8) z dnia 15 kwietnia 1999 r. nr (…) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1996 r.;

9) z dnia 15 kwietnia 1999 r. nr (…) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 1996 r.;

10) z dnia 15 kwietnia 1999 r. nr (…) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 1996 r.;

11) z dnia 15 kwietnia 1999 r. nr (…) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1996 r.

skargi oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w P.:

1) Decyzją z dnia 16 listopada 1998 r. na podstawie art. 207 § 1 i § 2, art. 53 § 4, art. 21 § 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 z późn. zm. - powoływanej dalej jako Ordynacja podatkowa), art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. Nr 100, poz. 442 z późn. zm. - powoływanej dalej jako ustawa o kontroli skarbowej), art. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i o zmianie ustawy karnej skarbowej (Dz. U. z 1996 r. Nr 137, poz. 640 - powoływanej dalej jako ustawa z 1996 r.), art. 10 ust. 2, art. 2 ust. 3 pkt 1, art. 27 ust. 4 i ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1998 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 z późn. zm. - powoływanej dalej jako ustawa z 1993 r.), § 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 162, poz. 1124, powoływanego dalej jako rozporządzenie z 1997 r.):

określił Zakładowi Przemysłu Cukierniczego "S." SA (powołanego nadal jako spółka) za miesiąc styczeń 1996 r. podatek od towarów i usług do wpłaty na rachunek Urzędu Skarbowego w kwocie 212 394,00 zł; zaległość podatkową w kwocie 1.579,00 zł i odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej obliczone na dzień wydania decyzji w kwocie 2197,30 zł, a także ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% kwoty 1579,00 zł, tj. 473,00 zł.

W uzasadnieniu organ naprowadził, że w styczniu 1996 r. spółka nie opodatkowała i nie zadeklarowała przekazania towarów na cele reprezentacji i reklamy, czym naruszyła art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z 1993 r.

2) Decyzją z dnia 16 listopada 1998 r. na podstawie art. 207 § 1 i § 2, art. 53 § 4, art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej, art. 10 ust. 2, art. 2 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 5 ustawy z 1993 r., § 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2 rozporządzenia z 1997 r. oraz § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1995 r. Nr 154, poz. 797 - powoływanego dalej jako rozporządzenie z 1995 r.): określił spółce za miesiąc luty 1996 r. podatek od towarów i usług do wpłaty na rachunek Urzędu Skarbowego w kwocie 577 865,00 zł, zaległość podatkową w kwocie 233,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej obliczone na dzień wydania decyzji w kwocie 315,10 zł.

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że w lutym 1996 r. spółka zaniżyła podatek należny od importu usług świadczonych przez U.B. (UB) L., S.B., mającą siedzibę w C.R.W.D., M. UB, za wykonywanie których należność przekazywana była kontrahentowi za granicę, przez wyłączenie z podstawy opodatkowania kosztów podróży do Polski i z powrotem pracowników usługodawcy, nieodłącznie związanych z importowanymi usługami, czym naruszyła art. 2 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy z 1993 r.

3) Decyzją z dnia 16 listopada 1998 r. na podstawie art. 207 § 1 i § 2, art. 53 § 4, art. 21 § 1 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej, art. 3 ustawy z 1996 r., art. 10 ust. 2a, art. 2 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 5, art. 2 ust. 3 pkt 1, art. 27 ust. 4 i ust. 5 pkt 1 ustawy z 1993 r., § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 1995 r. i § 7 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia z 1997 r. określił spółce za miesiąc marzec 1996 r. podatek od towarów i usług do zwrotu na rachunek spółki w kwocie 42 016,00 zł, zaległość podatkową w kwocie 4299,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej obliczone na dzień wydania decyzji w kwocie 5464,90 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty 4299 zł, tj. 1289,00 zł.

W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że w marcu 1996 r. spółka zaniżyła podatek należny od importu usług świadczonych przez U.B. (UB) L., S.B., mającą siedzibę w C.R.W.D., M. UB, za wykonywanie których należność przekazywana była kontrahentowi za granicę, przez wyłączenie z podstawy opodatkowania kosztów podróży do Polski i z powrotem pracowników usługodawcy, nieodłącznie związanych z importowanymi usługami, czym naruszyła art. 2 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy z 1993 r.,

4) Decyzją z dnia 16 listopada 1998 r. na podstawie art. 207 § 1 i § 2, art. 53 § 4, art. 21 § 1 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej, art. 3 ustawy z 1996 r., art. 10 ust. 2a, art. 2 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 5, art. 2 ust. 3 pkt 1, art. 18 ust. 1, art. 27 ust. 4 i ust. ust. 5 pkt 1 ustawy z 1993 r., § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 1995 r. i § 7 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia z 1997 r. określił spółce za miesiąc kwiecień 1996 r. podatek od towarów i usług do wpłaty na rachunek urzędu skarbowego w kwocie 191 809,00 zł, zaległość podatkową w kwocie 95 896,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej obliczone na dzień wydania decyzji w kwocie 121 231,70 zł, a także ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 8940,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w kwietniu 1996 r. spółka zaniżyła podatek należny od importu usług świadczonych przez U.B. (UB) L., S.B., mającą siedzibę w C.R.W.D., M. UB , za wykonywanie których należność przekazywana była kontrahentowi za granicę, przez wyłączenie z podstawy opodatkowania kosztów podróży do Polski i z powrotem pracowników usługodawcy, nieodłącznie związanych z importowanymi usługami, czym naruszyła art. 2 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 5 ustawy z 1993 r. Ponadto spółka zaniżyła podatek należny od sprzedaży wyrobów cukierniczych trwałych za okresy od 17 kwietnia 1996 r. do 21 kwietnia 1996 r. ze względu na nieuzasadnioną zmianę symbolu SWW na wymienione wyroby z 2516 na 2422 i stawki podatku VAT z 22% na 7%, czym naruszyła art. 18 ust. 1 ustawy z 1993 r.

5) Decyzją z dnia 16 listopada 1998 r. na podstawie art. 207 § 1 i § 2, art. 53 § 4, art. 21 § 1 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej, art. 3 ustawy z 1996 r., art. 10 ust. 2a, art. 2 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 5, art. 2 ust. 3 pkt 1, art. 27 ust. 4 i ust. 5 pkt 1 ustawy z 1993 r., § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 1995 r. oraz § 7 ust. l pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia z 1997 r. określił spółce za miesiąc maj 1996 r. podatek od towarów i usług do wpłaty na rachunek urzędu skarbowego w kwocie 95 382,00 zł, zaległość podatkową w kwocie 11 900,00 zł oraz odsetki za zwłokę obliczone na dzień wydania decyzji w kwocie 14 560,90 zł, a także ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 3570,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w maju 1996 r. spółka zaniżyła podatek należny od importu usług świadczonych przez U.B. (UB) L., S.B., mającą siedzibę w C.R.W.D., M. UB, za wykonywanie których należność przekazywana była kontrahentowi za granicę, przez wyłączenie z podstawy opodatkowania kosztów podróży do Polski i z powrotem pracowników usługodawcy, nieodłącznie związanych z importowanymi usługami, czym naruszyła art. 2 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 5 ustawy z 1993 r.

6) Decyzją z dnia 16 listopada 1998 r. na podstawie art. 207 § 1 i § 2, art. 53 § 4, art. 21 § 1 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej, art. 3 ustawy z 1996 r., art. 10 ust. 2a, art. 2 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 5, art. 2 ust. 3 pkt 1, art. 18 ust. 1, art. 27 ust. 4 i ust. 5 pkt 1 ustawy z 1993 r., § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 1995 r. oraz § 7 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia z 1997 r. określił spółce za miesiąc lipiec 1996 r. podatek od towarów i usług do wpłaty na rachunek urzędu skarbowego w kwocie 573 596,00 zł, zaległość podatkową w kwocie 218 038,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej obliczone na dzień wydania decyzji w kwocie 247 865,60 zł, a także ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 343,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji naprowadził, że w lipcu 1996 r. spółka nie opodatkowała i nie zadeklarowała przekazania towarów na cele reprezentacji i reklamy, czym naruszyła art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z 1993 r. Ponadto spółka zaniżyła podatek należny od importu usług świadczonych przez U.B. (UB) L., S.B., mającą siedzibę w C.R.W.D., M. UB, za wykonywanie których należność przekazywana była kontrahentowi za granicę, przez wyłączenie z podstawy opodatkowania kosztów podróży do Polski i z powrotem pracowników usługodawcy, nieodłącznie związanych z importowanymi usługami, czym naruszyła art. 2 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 5 ustawy z 1993 r., a nadto zaniżyła podatek należny od sprzedaży wyrobów cukierniczych trwałych za okres od 16 lipca 1996 r. do 19 lipca 1996 r. ze względu na nieuzasadnioną zmianę symbolu SWW na wymienione wyroby z 2516 na 2422 i stawki podatku VAT z 22% na 7%, czym naruszyła art. 18 ust. 1 ustawy z 1993 r.

7) Decyzją z dnia 16 listopada 1998 r. na podstawie art. 207 § 1 i § 2, art. 53 § 4, art. 21 § 1 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej, art. 3 ustawy z 1996 r., art. 10 ust. 2, art. 2 ust. 3 pkt 1, art. 27 ust. 4 i ust. 5 pkt 1 ustawy z 1993 r. oraz § 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2 rozporządzenia z 1997 r. określił spółce za miesiąc sierpień 1996 r. podatek od towarów i usług do wpłaty na rachunek Urzędu Skarbowego w kwocie 1 041 344,00 zł, zaległość podatkową w kwocie 2534,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej obliczone na dzień wydania decyzji w kwocie 2774,20 zł, a także ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 760,00 zł.

W uzasadnieniu organ naprowadził, że w sierpniu 1996 r. spółka nie opodatkowała i nie zadeklarowała przekazania towarów na cele reprezentacji i reklamy, czym naruszyła art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z 1993 r.

8) Decyzją z dnia 16 listopada 1998 r. na podstawie art. 207 § 1 i § 2, art. 53 § 4, art. 21 § 1 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej, art. 3 ustawy z 1996 r., art. 10 ust. 2, art. 2 ust. 3 pkt 1, art. 27 ust. 4 i ust. 5 pkt 1 ustawy z 1993 r. oraz § 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2 rozporządzenia z 1997 r. określił spółce za miesiąc wrzesień 1996 r. podatek od towarów i usług do wpłaty na rachunek urzędu skarbowego w kwocie 299 643,00 zł, zaległość podatkową w kwocie 9280,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej obliczone na dzień wydania decyzji w kwocie 9770,00 zł, a także ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 2748,00 zł.

W uzasadnieniu organ naprowadził, że we wrześniu 1996 r. spółka nie opodatkowała i nie zadeklarowała przekazania towarów na cele reprezentacji i reklamy, czym naruszyła art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z 1993 r.

9) Decyzją z dnia 16 listopada 1998 r., na podstawie art. 207 § 1 i § 2, art. 53 § 4, art. 21 § 1 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej, art. 3 ustawy z 1996 r., art. 10 ust. 2, art. 2 ust. 3 pkt 1, art. 27 ust. 4 i ust. 5 pkt 1 ustawy z 1993 r. oraz § 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2 rozporządzenia z 1997 r., § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 1995 r. określił spółce za miesiąc październik 1996 r. podatek od towarów i usług do wpłaty na rachunek Urzędu Skarbowego w kwocie 165 581,00 zł, zaległość podatkową w kwocie 17 228,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej obliczone na dzień wydania decyzji w kwocie 17 389,00 zł, a także ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 5168,00 zł.

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że w październiku 1996 r. spółka zaniżyła podatek należny od importu usług świadczonych przez U.B. (UB) L., S.B., mającą siedzibę w C.R.W.D., M. UB, za wykonywanie których należność przekazywana była kontrahentowi za granicę, przez wyłączenie z podstawy opodatkowania kosztów podróży do Polski i z powrotem pracowników usługodawcy, nieodłącznie związanych z importowanymi usługami, czym naruszyła art. 2 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy z 1993 r.

10) Decyzją z dnia 16 listopada 1998 r. na podstawie art. 207 § 1 i § 2, art. 53 § 4, art. 21 § 1 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej, art. 3 ustawy z 1996 r., art. 10 ust. 2, art. 2 ust. 3 pkt 1, art. 27 ust. 4 i ust. 5 pkt 1 ustawy z 1993 r. oraz § 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2 rozporządzenia z 1997 r. określił spółce za miesiąc listopad 1996 r. podatek od towarów i usług do wpłaty na rachunek Urzędu Skarbowego w kwocie 694 496,00 zł, zaległość podatkową w kwocie 5002,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej obliczone na dzień wydania decyzji w kwocie 4803,00 zł, a także ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 1500,00 zł.

W uzasadnieniu organ naprowadził, że w listopadzie 1996 r. spółka nie opodatkowała i nie zadeklarowała przekazania towarów na cele reprezentacji i reklamy, czym naruszyła art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z 1993 r.

11) Decyzją z dnia 16 listopada 1998 r. na podstawie art. 207 § 1 i § 2, art. 53 § 4, art. 21 § 1 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o kontroli skarbowej, art. 3 ustawy z 1996 r., art. 10 ust. 2, art. 2 ust. 3 pkt 1, art. 25 ust. 1 pkt 3, art. 27 ust. 4 i ust. 5 pkt 1 i pkt 2, art. 29 ustawy z 1993 r., § 8 ust. 1 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 12 maja 1993 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące, oraz warunków stosowania tych kas przez podatników (Dz. U. z 1993 r. Nr 139, poz. 178 ze zm.), § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 maja 1994 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. Nr 65, poz. 278 z późn. zm.), § 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2 rozporządzenia z 1997 r. określił spółce za miesiąc grudzień 1996 r. podatek od towarów i usług do wpłaty na rachunek Urzędu Skarbowego w kwocie 752 923,00 zł, zaległość podatkową w kwocie 103 880,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej obliczone na dzień wydania decyzji w kwocie 95 694,30 zł, a także ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 31 164,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że spółka nie opodatkowała i nie zadeklarowała przekazania towarów na cele reprezentacji i reklamy, czym naruszyła art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z 1993 r., zawyżyła podatek naliczony podlegający odliczeniu o podatek naliczony zawarty w kserokopiach faktur zakupu towarów, które w myśl przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, czym naruszyła art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z 1993 r., zawyżyła podatek naliczony podlegający odliczeniu o podatek, w stosunku do którego spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia w związku z naruszeniem obowiązku prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, określonego w art. 29 ust. 1 ustawy z 1993 r., przez niepoinformowanie Urzędu Skarbowego w J. o instalacji kasy rejestrującej, czym naruszyła § 9 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia Ministra Finansów z 12 maja 1993 r. oraz ust. 11 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia.

Od powyżej wskazanych decyzji organu I instancji odwołania wniosła spółka, a Izba Skarbowa w R. po rozpatrzeniu tych odwołań:

1) decyzją z dnia 15 kwietnia 1999 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej uchyliła decyzję opisaną powyżej ppkt 1 w części, ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 1996 r., i w tym zakresie umorzyła postępowanie, zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy,

2) decyzją z dnia 15 kwietnia 1999 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymała w mocy decyzję opisaną powyżej ppkt 2,

3) decyzją z dnia 15 kwietnia 1999 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej uchyliła decyzję opisaną powyżej ppkt 3 w części, ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług, i w tym zakresie umorzyła postępowanie, zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy,

4) decyzją z dnia 15 kwietnia 1999 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej uchyliła decyzję opisaną powyżej ppkt 4 w części, ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, i w tym zakresie umorzyła postępowanie, zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy,

5) decyzją z dnia 15 kwietnia 1999 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej uchyliła decyzję opisaną powyżej ppkt 5 w części, ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług, i w tym zakresie umorzyła postępowanie, zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy,

6) decyzją z dnia 15 kwietnia 1999 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej uchyliła decyzję opisaną powyżej ppkt 6 w części, ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług, i w tym zakresie umorzyła postępowanie, zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy,

7) decyzją z dnia 15 kwietnia 1999 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej uchyliła decyzję opisaną powyżej ppkt 7 w części, ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług, i w tym zakresie umorzyła postępowanie, zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy,

8) decyzją z dnia 15 kwietnia 1999 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej uchyliła decyzję opisaną powyżej ppkt 8 w części, ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług, i w tym zakresie umorzyła postępowanie, zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy,

9) decyzją z dnia 15 kwietnia 1999 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej uchyliła decyzję opisaną powyżej ppkt 9 w części, ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług, i w tym zakresie umorzyła postępowanie, zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy,

10) decyzją z dnia 15 kwietnia 1999 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej uchyliła decyzję opisaną powyżej ppkt 10 w części, ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług i w tym zakresie umorzyła postępowanie, zaś w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy,

11) decyzją z dnia 15 kwietnia 1999 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a), art. 21 § 1 i § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, art. 10 ust. 2, art. 2 ust. 3 pkt 1, art. 25 ust. 1 pkt 3, art. 27 ust. 5 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 27 ust. 4 ustawy z 1993 r., art. 3 ustawy z 1996 r. uchyliła w całości decyzję opisaną powyżej ppkt 11 oraz określiła zobowiązanie w podatku VAT za grudzień 1996 r. w wysokości 651 455,00 zł, zaległość podatkową w wysokości 2402,00 zł, odsetki za zwłokę obliczone od zaległości podatkowej na dzień wydania zaskarżonej decyzji, tj. na dzień 16 listopada 1998 r., w kwocie 2212,70 zł oraz ustaliła dodatkowe zobowiązanie w podatku VAT w kwocie 378,00 zł.

W motywach decyzji odwoławczych Izba Skarbowa wskazała, że nieuzasadniony jest zarzut spółki, jakoby organ I instancji nieprawidłowo uznał za materiały reklamowe materiały informacyjno-reklamowe, a tym samym organ I instancji prawidłowo zakwalifikował te wydatki do kosztów związanych z reprezentacją i reklamą spółki. Przekazanie innej osobie takich materiałów, jak wooblerów, folderów, kalendarzy, ulotek, długopisów lub innych upominków, jest przekazaniem towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy. Nie jest przy tym istotne, czy są to materiały wytworzone we własnym zakresie, czy też uprzednio zakupione. Przekazanie takie powinno być, zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z 1993 r., udokumentowane rachunkiem uproszonym zawierającym wartość netto przekazanych towarów i kwotę należnego podatku VAT, który podatnik powinien wystawić samemu sobie. Skoro spółka obowiązku tego nie dopełniła, to tym samym naruszyła art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z 1993 r. Gdyby przyjąć zarzuty spółki w tej kwestii, przytoczony ostatnio przepis byłby przepisem martwym. Ponadto wszelkie działania podjęte przez spółkę zmierzały do zwiększenia sprzedaży. Tłumaczenia, że przekazane materiały były promocją, a nie reklamą, trudno uznać za uzasadnione, pomimo że ustawa z 1993 r. nie precyzuje, co należy rozumieć pod pojęciem "reklama". W takim przypadku należy przyjąć potoczne rozumienie pojęcia "reklamy" - przez to rozumie się wszelkie czynności i środki zastosowane w celu zwrócenia uwagi na dany towar, producenta lub placówkę handlową, by zachęcić klienta do dokonania zakupu.

Nieuzasadniony jest również zarzut, że organ I instancji nieprawidłowo zinterpretował brzmienie umowy zawartej z U.B. (UB) L., a w szczególności pkt 3.1, zupełnie pomijając pkt 2.1 i 2.5 oraz 4 pkt 5 ustawy z 1993 r. Ustawa z 1993 r. definiuje import usług jako usługi świadczone na terytorium Polski, za wykonanie których należność jest przekazywana osobie lub jednostce mającej siedzibę lub miejsce zamieszkania za granicą, a także usługi turystyki wyjazdowej. Obowiązek podatkowy w przypadku importu usług powstaje w momencie dokonania całości lub części zapłaty za usługę, nie później jednak niż 30 dni od daty wykonania usługi. W ocenie Izby Skarbowej w każdej sytuacji należy badać istotę czynności prawnej, a strony transakcji powinny indywidualnie ustalić, co jest przedmiotem tej czynności, a co z kolei może wpłynąć w określony sposób na rozliczenie zobowiązania podatkowego. Analiza postanowień umowy cywilnoprawnej i zaistniałego na podstawie tych postanowień stanu faktycznego wchodzi w zakres kompetencji organu podatkowego o tyle, o ile czynność prawna pociąga za sobą skutki w zakresie wysokości zobowiązania podatkowego. Zdaniem Izby Skarbowej spółka nieprawidłowo wyłączyła z podstawy opodatkowania koszty podróży do Polski i z powrotem pracowników usługodawcy, jako nieodłącznie związanych z importowanymi usługami. Powyższe koszty obciążyły podatnika, a nie kontrahenta zagranicznego. Konstrukcje prawa cywilnego nie mogą być wykorzystywane do omijania przepisów prawa podatkowego oraz do ograniczania skuteczności stosowania przepisów tego prawa.

Za chybiony należy również uznać zarzut sprowadzający się do żądania uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, gdyż ustawa z 1993 r. nie zabrania wydawania decyzji oddzielnie na każdy miesiąc.

Odnośnie do decyzji dotyczącej grudnia 1997 r. Izba Skarbowa wskazała, że należy uznać za uzasadniony zarzut spółki co do błędnej interpretacji art. 29 ust. 2 ustawy z 1993 r. Jak wynika z akt sprawy, w 1996 r. spółka dokonywała sprzedaży na rzecz osób fizycznych. Za pierwsze III kwartały 1995 r. obroty wyniosły 609 185,57 zł, a tym samym zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 maja 1994 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. Nr 92, poz. 438 z późn. zm.) spółka powinna rozpocząć ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu trzech kas rejestrujących. W związku z tym, skoro spółka rozpoczęła i prowadziła ewidencję obrotu i kwot podatku należnego za pomocą kas rejestrujących w terminie przewidzianym przez właściwe przepisy, to tym samym nie nastąpiło naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy z 1993 r., a tylko naruszenie tego przepisu może pociągać za sobą konsekwencje w postaci utraty prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług.

W ocenie Izby Skarbowej nieuzasadniony jest zarzut, że organ kontrolujący zlekceważył treść prawnie wiążących spółkę z dystrybutorami umów, w wyniku czego podatnik zaniżył należny podatek VAT w okresie od 16-19 lipca 1996 r. przez zastosowanie zaniżonej stawki podatku VAT. Organ I instancji prawidłowo uznał, że podatnik w związku z otrzymaniem w dniu 15 lipca 1996 r. pisma Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 8 lipca 1996 r. nr […] powinien od dnia 16 lipca 1996 r. stosować prawidłowy symbol SWW 2516 i tym samym właściwą stawkę podatku VAT w wysokości 22% na produkowane wyroby, czego jednak nie uczynił. W poprzednim okresie podatnik stosował nieprawidłową (7%) stawkę podatku. Organ I instancji usprawiedliwił powyższą nieprawidłowość faktem błędnej klasyfikacji dokonanej przez organ statystyczny. Spółka z dniem otrzymania sprostowania miała obowiązek w rozliczeniach z budżetem stosować właściwą stawkę VAT. Wcześniejsze ustalenia z kontrahentami nie mogą mieć wpływu na skutki prawno-podatkowe, wynikające z ustawy o podatku od towarów i usług.

Izba Skarbowa wskazała również, że sam fakt nieuzasadnionego zaniżenia podatku należnego lub obniżenia podatku należnego o podatek naliczony nie skutkuje automatycznie ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego. W świetle obowiązujących do 31 grudnia 1996 r. przepisów ustawy z 1993 r. ustalenie dodatkowego zobowiązania w VAT jest możliwe, gdy dane w ewidencji dotyczące przedmiotu i podstawy opodatkowania są na tyle wadliwe i niepełne, że występuje sprzedaż w ogóle nie zaewidencjonowana i równocześnie występuje konieczność określenia tej właśnie nie zaewidencjonowanej sprzedaży w drodze oszacowania. W konsekwencji tego Izba Skarbowa uchyliła zaskarżone decyzje (dotyczące miesięcy: stycznia, marca, kwietnia, maja, lipca, sierpnia, września, października, listopada i grudnia 1996 r.) w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług - ustalonego na podstawie art. 27 ust. 5 pkt 1 ustawy z 1993 r. i postępowanie w tym zakresie, za wyjątkiem miesiąca grudnia 1996 r., umorzyła. Odnośnie do miesiąca grudnia 1996 r. organ odwoławczy wskazał, że spółka w tym miesiącu niesłusznie ujęła w prowadzonej ewidencji zakupów dla celów VAT podatek naliczony VAT zawarty w kserokopii faktury nr (…) z 17 października 1996 r. i nr (…) z 31 października 1996 r. w łącznej kwocie 1260,60 zł - naruszając tym samym obowiązki ewidencyjne (wskazane w art. 27 ust. 4 ustawy z 1993 r.) w zakresie ewidencjonowania prawidłowych kwot podatku naliczonego VAT. W związku z tym należało ustalić dodatkowy podatek na podstawie art. 27 ust. 5 w zw. z art. 27 ust. 4 ustawy z 1993 r. w brzmieniu obowiązującym od l stycznia 1997 r.

Skargi na powyższe decyzje do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła spółka, domagając się uchylenia w całości decyzji Izby Skarbowej, dotyczącej miesiąca lutego 1996 r. oraz uchylenia pozostałych ww. decyzji odwoławczych w częściach utrzymujących w mocy decyzji organu I instancji oraz o uchylenie decyzji organu I instancji, a nadto o zasądzenie od Izby Skarbowej na rzecz spółki kosztów postępowania sądowego.

W motywach skarg spółka naprowadziła, że Izba Skarbowa dokonała swobodnej, rozszerzającej wykładni przepisów prawa, w szczególności ustawy z 1993 r. i kodeksu cywilnego, przez co zaskarżone decyzje mają charakter uznaniowy i są niezgodne z tymi przepisami.

Spółka podkreśliła, że ustawa z 1993 r. nie definiuje pojęć: "reklama" i "reprezentacja", a nadto nie określa jako przedmiotu opodatkowania przekazania przez podatnika towarów na potrzeby promocji. Podstawą prawną do wydania przez Izbę Skarbową decyzji, nakładającej określony obowiązek, może być jedynie przepis prawa powszechnie obowiązującego - aktu ustawodawczego lub aktu wykonawczego, wydanego na podstawie wyraźnego upoważnienia zawartego w akcie ustawodawczym. Nie może stanowić podstawy decyzji własna zasada zastosowana przez Izbę Skarbową. Reklama jest pojęciem złożonym i niejednoznacznym. Brak jest uniwersalnej definicji reklamy. Potoczne rozumienie pojęcia reklamy, na które powołuje się Izba Skarbowa, jest interpretacją o niedookreślonym zasięgu jej definicji przez bliżej nieokreśloną grupę osób w bliżej nieokreślonym celu obliczeń nieokreślonej funkcji. Wskazana w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji definicja reklamy nie jest definicją prawną. Brak tej definicji w ustawie z 1993 r. nie pozwala rozstrzygnąć, co jest reklamą w rozumieniu ustawy z 1993 r., i nie pozwala odróżnić reklamy od innych zjawisk rodzajowo bliskich. Zakwestionowane przez Izbę Skarbową towary ze względu na ich rodzaj i treść nie mogą być uznane za przekazane na potrzeby reklamy. Jeżeli przepisy ustawy z 1993 r. nie definiują pojęcia: "reklama", to tym samym dają sposobność organom podatkowym do ustalenia zobowiązań podatkowych na jak najwyższym poziomie w celu maksymalizacji dochodów budżetu państwa.

Spółka podkreśliła, że brak w ustawie z 1993 r. definicji pojęcia: "reklama" nie uprawnia organów podatkowych do swobodnej oceny znaczenia i zakresu tego pojęcia.

Spółka kwestionuje również stanowisko Izby Skarbowej w zakresie opodatkowania kosztów podróży do Polski i z powrotem pracowników spółki brytyjskiej, wykonujących usługi w ramach wiążącej strony umowy z dnia 2 stycznia 1996 r. Podkreśliła spółka, że organy nie wykazały, aby umowa stron w zakresie zakwestionowanym przez te organy była sprzeczna z ustawą, w szczególności z ustawą z 1993 r., i że skutki zakwestionowanych zapisów umowy w postaci wyłączenia z podstawy opodatkowania kosztów podróży objęte były zamiarem stron tej umowy. Uzasadnienia stanowiska Izby Skarbowej nie stanowi powołany w uzasadnieniach decyzji: "utrwalony pogląd", iż organ podatkowy posiada uprawnienia do odmowy uznania niektórych postanowień umownych lub też całej umowy, mających wpływ na wysokość zobowiązania finansowego.

W ocenie spółki nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko Izby Skarbowej w zakresie podatku VAT do wpłaty zaległości podatkowej odsetek za zwłokę w odniesieniu do stosowania w okresie od 16 do 19 lipca 1996 r. stawki VAT 7% na produkowane wyroby. Było to konsekwencją błędnej klasyfikacji wyrobów, dokonanej przez organ statystyczny, i koniecznością przeprowadzenia inwentaryzacji i przeszacowania zapasów tego wyrobu, a także wypełnienia postanowień umów z dystrybutorami i zmiany treści tych umów. Skarżąca spółka wykazała, że dopełniła aktów staranności w zakresie czynności, zmierzających do szybkiego wdrożenia stawki VAT 22%.

W odpowiedziach na skargi Izba Skarbowa w R. wniosła o ich oddalenie, podtrzymując jednocześnie swoje dotychczasowe stanowiska.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi nie są uzasadnione.

Pomiędzy stronami są trzy kwestie będące przedmiotem sporu.

Po pierwsze, spór dotyczy charakteru wielu materiałów, takich jak wooblery, ulotki, stojaki, listwy na półki sklepowe, które - w ocenie organów podatkowych - były przekazywane przez spółkę na cele reklamy, a konsekwencją odmiennego stanowiska spółki w zakresie oceny i kwalifikacji tych materiałów było naruszenie przez spółkę przepisów art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z 1993 r. Stanowisko spółki w tym zakresie jest odmienne i sprowadza się do tego, że poniesienie wydatków na zakup tych materiałów o charakterze informacyjno-promocyjnym nie stanowiło następnie przekazania tych towarów na potrzeby reprezentacji czy reklamy, przy czym spółka szczególnie podkreśla, że wobec tego, że ustawa z 1993 r. nie definiuje pojęcia reklamy, nieuzasadnione jest stanowisko organów podatkowych, które - powołując się na potoczne rozumienie pojęcia: "reklama" - stosują przepis art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z 1993 r., co stanowi naruszenie zasady praworządności demokratycznego państwa prawa, tym bardziej że obowiązki podatkowe mogą wynikać tylko z ustaw i z aktów wykonawczych, wydanych w wyniku realizacji delegacji ustawowych.

W ocenie sądu stanowisko organów podatkowych jest uzasadnione, odmiennie niż stanowisko skarżącej spółki, które nie jest przekonujące i nie znajduje umocowania w przepisach prawa.

Stosownie do przepisu art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z 1993 r. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega przekazanie przez podatnika towarów oraz świadczenie usług na potrzeby reprezentacji i reklamy. Ustawodawca w ustawie z 1993 r. nie zdefiniował pojęcia "reklamy" ani też innych pojęć pokrewnych, np. "informacja handlowa" czy "promocja". Niemniej nie oznacza to, że brak legalnych definicji w tej ustawie powoduje, iż nie mogą być stosowane przepisy dotyczące reprezentacji i reklamy. System prawny państwa powoduje, że w sytuacjach, gdy dana ustawa, posługując się określonym pojęciem, nie zawiera jednocześnie w swoich przepisach definicji tego pojęcia to, iż przy stosowaniu przepisów takiej ustawy, przy uwzględnieniu określonych reguł wykładni, sięgać należy do przepisów innych aktów prawnych bądź też do potocznego językowego znaczenia danego pojęcia, a podkreślić należy, że nie bez znaczenia jest również praktyka orzecznicza i poglądy prezentowane w piśmiennictwie przedmiotu. Takie stosowanie prawa - wbrew stanowisku spółki - nie narusza zasady praworządności i zasady, że zakres podmiotowy obowiązku podatkowego, przedmiot opodatkowania, moment powstania obowiązku podatkowego oraz stawki podatkowe określają tylko ustawy podatkowe.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwala się pogląd, iż najistotniejszą cechą reklamy jest informacja, mająca na celu zachęcenie potencjalnego klienta do nabycia reklamowanego towaru (wyroki NSA: z dnia 29 września 1998 r., sygn. akt I SA/Po 140/98, i z dnia 24 sierpnia 1999 r., SA/Rz 402/98). Reklama to stosowanie przez producenta i sprzedawcę wszelkich form i środków oddziaływania na nabywcę, mających na celu "intensyfikację sprzedaży dóbr", oraz każdy przekaz zmierzający do promocji sprzedaży albo innych form korzystania z towarów i usług. Rozpowszechnianie informacji o źródłach zakupu, możliwościach nabycia towaru, które ma na celu zwiększenie przychodów podatnika, jest reklamą, szczególnie wówczas, gdy rozpowszechnianie tego typu danych odbywa się w sposób powszechny, skierowany do anonimowego odbiorcy (Słownik ekonomiki i organizacji przedsiębiorstwa; PWN 1991; i ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - Dz. U. z 1993 r. Nr 7, poz. 34 z późn. zm.).

Przekonujące jest stanowisko organów, że materiały, takie jak prezentery, ulotki, stojaki, listewki na półki sklepowe, zawierające takie treści, jak w przedmiotowej sprawie, niewątpliwie wypełniają wszystkie elementy, które stanowią cechy materiałów reklamowych. Zasadnie organy powołują się na wyjaśnienia prezesa zarządu spółki (k. 40, tom I akt administracyjnych), że materiały te były materiałami promocyjno-reklamowymi, przekazywanymi do dyspozycji przedstawicieli handlowych i hurtowników w celu reklamy i promocji wyrobów spółki.

Nadmienić należy, że wprawdzie ustawodawca w ustawie z 1993 r. nie definiuje również pojęcia przekazania towaru, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy, to jednakże - zdaniem sądu - jest to faktyczne zadysponowanie, rozporządzenie towaru niezależnie od podstawy prawnej tego zadysponowania. Skoro bowiem ustawodawca nie wiąże "przekazania towaru" z żadną czynnością prawną, to tym samym cechą konstytutywną przekazania może być wyłącznie przeniesienie posiadania.

Drugą kwestią sporną pomiędzy stronami jest kwestia związana z umową zawartą pomiędzy spółką a U.B.L.-S.B. (nazywanej dalej UBUK) w dniu 2 stycznia 1996 r., której przedmiotem jest świadczenie usług przez UBUK na rzecz spółki. Postanowienie oznaczone jako 2.1. stanowi, że za świadczenie usług spółka zapłaci UBUK wynagrodzenie, które będzie obliczone na podstawie liczby godzin spędzonych przez pracowników UBUK w celu świadczenia usług spółce. Z kolei w postanowieniu oznaczonym pkt 3.1. zapisano, że za świadczenie usług spółka zwróci po kosztach wszelkie wydatki poniesione przez UBUK w związku z wykonaniem umowy.

Spółka wartość podróży pracowników UBUK do Polski i z powrotem kwalifikowała jako poniesione przez siebie koszty uzyskania przychodów. Stanowisko zaś organów jest odmienne i sprowadza się do tego, że koszty podróży stanowią w istocie część wynagrodzenia za świadczenie usług z importu.

Uprawnione jest stanowisko organów.

Stosownie do przepisu art. 15 ust. 5 ustawy z 1993 r. podstawą opodatkowania w imporcie usług jest kwota, którą usługobiorca jest obowiązany zapłacić.

Sąd podziela ukształtowane w orzecznictwie podatkowym stanowisko, iż organy podatkowe mają prawo do oceny czynności cywilnoprawnych dokonanych przez podatnika, gdy czynności te kształtują stan faktyczny, podlegający kwalifikacji na gruncie norm podatkowych. Umowy cywilnoprawne, kształtujące prawa i obowiązki stron umowy, nie mogą być wykorzystywane do obejścia prawa podatkowego, należącego do sfery prawa publicznego. Nie można zarzucić organom dowolności czy też braku podstawy prawnej, w świetle analizy przedmiotowej umowy, gdy organy wywiodły tezę, iż treść tej umowy cywilnoprawnej jest skuteczna w obszarze prawa podatkowego, z tym jednak oczywiście, że nie zmierza ona do uniknięcia lub ograniczenia opodatkowania. Przekonujące i uprawnione jest stanowisko organów, że koszty podróży pracowników UBUK są częścią kwoty, którą usługobiorca, tj. spółka, był obowiązany zapłacić w rozumieniu art. 15 ust. 5 ustawy z 1993 r.

W końcu uprawnione jest stanowisko organów, że spółka, począwszy od 16 lipca 1996 r., powinna stosować prawidłową kwalifikację - symbol SWW 2516 - do produkowanego wyrobu i w konsekwencji właściwą stawkę VAT w wysokości 22%. Bezsporne w sprawie jest, że w dniu 15 lipca 1996 r. spółka otrzymała pismo Prezesa GUS-u z 8 lipca 1996 r. co do prawidłowej klasyfikacji herbatników i prawidłowej wysokości stawki podatku VAT z jednoczesnym wskazaniem, że brak podstaw do podtrzymania poprzedniego stanowiska - Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Statystyki (pismo z dnia 22 kwietnia 1996 r. OBRS). Począwszy więc od 16 lipca 1996 r., spółka była zobowiązana stosować prawidłową klasyfikację SWW i stawkę podatku VAT. Trafnie Izba Skarbowa podkreśliła, że wcześniejsze ustalenia z kontrahentami nie mogą mieć wpływu na skutki w zakresie prawa publicznego-podatkowego. Podkreślić należy, że wiążącymi dla podatnika są jedynie przepisy zawarte w klasyfikacjach, nie zaś ustalenia dokonane na ich podstawie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2000 r., III RN 121/99).

W tych warunkach na podstawie przepisu art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) należało skargi oddalić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.