Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 29006

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Łodzi
z dnia 29 stycznia 1997 r.
SA/Łd 2820/95

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA J. Chlebny.

Sędziowie NSA: J. Antosik (spr.), M. Zirk-Sadowski.

Protokolant: apl. prok. I. Kiciak-Kicińska.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W rozpatrywanej sprawie jest niewątpliwe i niesporne, że dowody księgowe dokumentujące zakwestionowane przez organy podatkowe koszty są wadliwe, gdyż nie wskazują skarżącego jako odbiorcy towarów wymienionych w tych dowodach. Nie oznacza to jednak wcale, że skarżący w rzeczywistości nie był odbiorcą tych towarów i nie poniósł kosztów ich zakupu. Należy podkreślić, że przepisy dotyczące prowadzenia ksiąg podatkowych (w tym wypadku rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów - Dz. U. Nr 99, poz. 496 ze zm.) nie rozstrzygają o tym, co jest, a co nie jest kosztem uzyskania przychodów. Rozstrzygają o tym wyłącznie przepisy ustawy o podatku dochodowym, w odniesieniu do skarżącego - ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.). Oznacza to, że jeżeli określone wydatki służyły osiągnięciu przychodu, a w toku postępowania podatkowego zostanie wykazane innymi dowodami zaistnienie zdarzeń gospodarczych uzasadniających te wydatki, to powinny być one uznane za koszty uzyskania przychodów.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa stwierdziła, że zakupione towary odbierała i dokonywała za nie zapłaty gotówką E.M. Stwierdzenie to stoi w oczywistej sprzeczności nie tylko z wyjaśnieniami skarżącego, ale przede wszystkim z zeznaniami przesłuchanej w charakterze świadka E.M., która zeznała, że od 30 czerwca 1992 r. nie prowadziła działalności gospodarczej i nie pobierała żadnych faktur i rachunków; wyjaśniła również, iż podpisy na okazanych fakturach nie były jej podpisami. Wbrew twierdzeniom Izby Skarbowej podpisywanie dowodów odbioru przez E.M. nie wynika z zebranych dokumentów; wynika z nich jedynie, co nie jest sporne, iż znajduje się na nich odcisk pieczęci sklepu E.M., z tym, że w aktach znajdują się również faktury wystawione na E.M. potwierdzone pieczęcią sklepu R.L. (np. faktura nr 0002408 z 19 czerwca 1993 r.; podpis na tej fakturze jest taki sam jak na niektórych fakturach z odciskiem pieczęci sklepu E.M. Dowolne jest również stwierdzenie, jakoby zapłaty za towary dokonywała E.M. W tej sytuacji uznanie przez Izbę Skarbową tych okoliczności za udowodnione, a tym samym wyłączające możliwość uznania kwestionowanych wydatków za poniesione przez skarżącego w celu uzyskania przychodów, stanowi naruszenie art. 80 kpa.

Izba Skarbowa dopuściła się również naruszenia art. 7 i 77 par. 1 kpa, ponieważ nie wykorzystała wszystkich możliwości wyjaśnienia, czy towary objęte kwestionowanymi dowodami księgowymi były dostarczane skarżącemu i sprzedawane w jego sklepie, np. w drodze przesłuchania pracowników zatrudnionych w tym sklepie, czego domagał się skarżący w uzupełnieniu odwołania, a przede wszystkim tych pracowników, którzy - jak twierdzi skarżący - potwierdzali odbiór dostarczanych do sklepu towarów; w szczególności mogliby oni potwierdzić lub zaprzeczyć, czy podpisy dotyczące odbioru określonych towarów są ich podpisami. W razie potrzeby mogliby zostać przesłuchani także odpowiedni pracownicy dostawców.

W tym stanie sprawy zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) z powodu naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

O kosztach orzeczono stosownie do art. 55 ust. 1 tej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.