Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 60581

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Katowicach
z dnia 7 października 1993 r.
SA/Ka 1312/93

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia NSA: Telesfor Zamorski

Sędziowie NSA: Adam Mikusiński, Antoni Laskowski (spr.)

Protokolant: Piotr Matusiak

po rozpoznaniu w dniu 7 października 1993 r. sprawy ze skargi Ferdynanda C. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 5.02.1993 r. nr DPC II/IV-432-1559/92/14034 w przedmiocie odmowy zwolnienia od cła

1. uchyla zaskarżoną decyzję

2. zasądza od Głównego Urzędu Ceł na rzecz Ferdynanda C. koszty postępowania w kwocie 150.000 (sto pięćdziesiąt tysięcy) zł.

Uzasadnienie faktyczne

Importerem samochodu osobowego marki "Hyundai Pony" 1,5 GLS o określonych numerach silnika i nadwozia była firma "K.P." (obecnie A.) z S., co wynika z Jednolitego Dokumentu Administracyjnego SAD z 7 maja 1992 r. Według rachunku z 29 października 1992 r., samochód ten kupił od firmy "A." z K. F.C., który w tej samej dacie zwrócił się do Urzędu Celnego w K. o zwolnienie od cła i przedłożył zaświadczenie PKO - Bank Państwowy Oddział w Ch. o uprawnieniu do ulgi celnej.

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję z 5 listopada 1992 r. Dyrektora Urzędu Celnego w K., którą stwierdzono brak podstaw do uznania, że rzeczony samochód jest wolny od cła. Powodem takiego rozstrzygnięcia było to, że samochód kupiono w kraju od podmiotu gospodarczego, który nie był jego importerem. Według zaś art. 4 ust. 3 ustawy o zasadach realizacji przedpłat na samochody osobowe (Dz. U. z 1990 r. Nr 54, poz. 311), wolne od cła są samochody osobowe importowane, nabywane od przedsiębiorstw prowadzących działalność w dziedzinie handlu zagranicznego.

W skardze do sądu F.C. wykazywał, że firma "A." działała jako dealer sprzedający samochody firmy "K.P.", obecnie "A.". Do skargi dołączył kserokopię umowy handlowej z 11 września 1991 r. między tymi firmami. Powołał się też na oświadczenie z 3 marca 1993 r. firmy "A." dla GUC, że rzeczony samochód został sprzedany przez "A." w ramach umowy dealerskiej z 11 września 1991 r., a jedynie w wystawionym rachunku błędnie nie zaznaczono, iż sprzedaży dokonano w imieniu importera.

W odpowiedzi na skargę podtrzymano dotychczasowe stanowisko i wskazano, że według wspomnianej umowy handlowej dealer będzie sprzedawać samochody w imieniu partnera umowy oraz własnym.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył:

Okolicznością niesporną jest, że skarżący był uprawniony do ulgi celnej na warunkach art. 4 ust. 3 cytowanej ustawy o zasadach realizacji przedpłat... Bezsporne jest też, że rzeczony samochód został sprowadzony do kraju przez firmę "K.P." z S., obecnie "A.". Sporną kwestią jest natomiast, od kogo skarżący kupił ów samochód, mianowicie czy od firmy "A." działającej we własnym imieniu, czy od tej firmy działającej w imieniu importera.

Wspomniana umowa handlowa w części wstępnej określa firmę "K." jako importera, a PHU "A." jako dealera, precyzuje, że przedmiotem umowy jest organizacja sprzedaży przez dealera samochodów marki "Hyundai" sprowadzanych przez importera i przewiduje, że dealer będzie sprzedawać te samochody w imieniu importera i własnym. Ostatniemu fragmentowi części wstępnej umowy Główny Urząd Ceł przydał decydujące znaczenie w odpowiedzi na skargę i nie analizował już szczegółowych postanowień umowy. Tymczasem ów zwrot koresponduje głównie z § 4 umowy, który mówi, że dealer przyjmuje na siebie pełną odpowiedzialność z tytułu prawidłowego zabezpieczenia powierzonych mu pojazdów do czasu wydania ich nabywcom.

Istotne jest, że według § 1 ust. 1 i § 6 ust. 1 umowy importer zobowiązuje się dostarczyć dealerowi samochody, których jest wyłącznym dysponentem, i że będzie płacił dealerowi marżę handlową po 3,5 mln zł od każdego sprzedanego samochodu. Stąd wynika, że dealer za wynagrodzeniem sprzedawał samochody importera, co oznacza, że skarżący kupił samochód od importera, a jedynie za pośrednictwem firmy "A."

Zestawienie treści omawianej umowy z treścią oświadczenia firmy "A." dla Głównego Urzędu Ceł powinno było spowodować stosowną zmianę w trybie art. 200 § 2 kpa wydanych decyzji, jako bazujących na błędnym ustaleniu faktycznym, że samochód został kupiony od innego podmiotu niż importer. Z niewiadomych powodów organ odwoławczy z możliwości tej nie skorzystał. Wniesioną skargę należało zatem uwzględnić i orzec jak w sentencji na podstawie art. 207 § 2 pkt 3 i 208 kpa.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.