Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 28993

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Gdańsku
z dnia 17 stycznia 1997 r.
SA/Gd 2702/95

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: E. Anyżewska (spr.).

Sędziowie: St. Nowakowski, Z. Pietrasik.

Protokolant: M. Jakubowska.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelny Sąd Administracyjny oceniając zasadność skargi uznał, że jest ona trafna, z następujących względów.

Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego, w której z powołaniem się m.in. na art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 80, poz. 350 ze zm.) określono wysokość podatku za 1992 r. w wysokości takiej samej jak wykazano w zeznaniu małżonków W. podkreślając to w treści rozstrzygnięcia. Organy podatkowe naruszyły w ten sposób w stopniu istotnym dla wyniku sprawy regulację wynikającą z tego przepisu.

W świetle art. 45 ust. 6 w/w ustawy podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną (podkreślenie Sądu) wysokość podatku.

Skoro Urząd Skarbowy uznał, że zobowiązanie za rok 1992 powstało w wysokości zeznanej przez podatników, powinien był na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzyć postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania, bowiem wydanie decyzji stało się zbędne.

Utrzymanie zaskarżoną decyzją w mocy decyzji organu I instancji narusza ponadto art. 132 kpa, bowiem Urząd Skarbowy uprawniony był do wydania decyzji w trybie art. 132 kpa tylko w razie uwzględnienia w całości odwołania. Odwołanie strony przedstawiało natomiast zupełnie inne wnioski (wykazano w nim podatek w wysokości niższej niż w zeznaniu) i opierało się na innych danych odnoszących się do stanu faktycznego. Decyzja ta, a tym samym i utrzymująca ją w mocy decyzja odwoławcza narusza też art. 77 § 1 kpa, bowiem wbrew załączonym przez stronę dowodom organ podatkowy przyjął, że Seweryn W. uzyskał z zakładu pożyczkę zwrotną, która pod względem podatkowym podlega rozliczeniu na podstawie art. 26 ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tymczasem Seweryn W. wykazał załączonymi do akt dokumentami, że w 1992 r. uzyskał z zakładu pracy, z funduszu MON, w związku z przysługującym mu jako zawodowemu żołnierzowi uprawnieniami pomoc finansową w wysokości 132.800.000 zł na częściowe sfinansowanie wkładu budowlanego.

Pomoc ta nazwana jest w decyzji o jej przyznaniu oraz w zarządzeniu Ministra Obrony Narodowej Nr 63/MON z 19.12.84 r. w sprawie właściwości organów oraz zasad i trybu postępowania przy przyznawaniu pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe pomocą zaliczkową. Mogłaby podlegać zwrotowi w wypadkach, które można by ogólnie zdefiniować jako powodujące utratę uprawnień do tej pomocy. Co do zasady była to jednak pomoc bezzwrotna.

Przyjęcie w decyzjach założenia, że była to pożyczka nie znajduje zatem żadnego uzasadnienia w aktach sprawy.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami ze stosunku pracy są wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne bez względu na źródło finansowania tych wypłat, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 w/w ustawy przychodami są otrzymane lub postawione w roku kalendarzowym do dyspozycji podatnika pieniądze.

W stanie faktycznym sprawy należało zatem przyjąć, tak jak to podatnik wykazał w zeznaniu, że uzyskał on w 1992 r. przychód z tytułu określonej wyżej pomocy finansowej, podlegający opodatkowaniu. W świetle dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie powinno też podlegać wątpliwości, że podatnik poniósł w 1992 r. wydatki mieszkaniowe w wysokości wykazanej w zeznaniu.

Przepis art. 26 ust. 7 ustawy stanowiący o tym, że nie podlega odliczeniu od dochodu wydatek na cele mieszkaniowe, jeżeli wydatek zostanie podatnikowi zwrócony w jakiejkolwiek formie powoływany przez Izbę Skarbową nie ma w sprawie zastosowania.

Podatnik uzyskał od zakładu pracy oznaczoną co do kwoty pomoc finansową, która nie została wypłacona do jego rąk, lecz przelana na jego dobro na rachunek spółdzielni mieszkaniowej. Podatnik wykazał tę kwotę jako jego przychód podlegający opodatkowaniu.

W tej sytuacji jest to wydatek na cele mieszkaniowe z przychodu uzyskanego w 1992 r. podlegający odliczeniu od dochodu na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy.

Przepis art. 26 ust. 7 ustawy mógłby być zastosowany w sytuacji, gdyby podatnik nie doliczył tego przychodu do innych uzyskanych w 1992 r.

W tej sytuacji należało uznać, że brak było przesłanek do ustalenia zobowiązania w innej wysokości niż wynikające z zeznania.

Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o NSA, korzystając z kompetencji przysługujących mu na mocy art. 29 ustawy o NSA uchylił wszystkie decyzje wydane w sprawie ze względu na naruszenie prawa materialnego (art. 45 ust. 6 i art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) oraz z powodu naruszenia w/w przepisów proceduralnych w stopniu istotnym dla wyniku sprawy.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o NSA.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.