Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 28957

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Gdańsku
z dnia 11 grudnia 1996 r.
SA/Gd 2548/95

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: A. Korzeniowski (spr.).

Sędziowie: W. Zientara, E. Rischka.

Protokolant: W. Kontna.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelny Sąd Administracyjny miał na względzie, co następuje:

Przedmiotem sporu między stroną skarżącą a organami podatkowymi jest wysokość stawki podatku od towarów i usług, należnego w związku z wytwarzaniem zbiorników podziemnych na ścieki komunalne. Według strony skarżącej wyrób ten znajduje się w wykazie materiałów i usług budowlanych, których sprzedaż jest objęta stawką podatku w wysokości 7% (poz. 51 załącznika Nr 5 do ustawy o podatku od towarów i usług - "wyroby z tworzyw sztucznych dla budownictwa" - symbol Systematycznego Wykazu Wyrobów - 1365).

Zdaniem organów podatkowych wyrób należy zaliczyć do "wyrobów z żywic poliestrowych i epoksydowych, osobno nie wymienionych" o symbolu SWW 1369-94, dla których obowiązuje podstawowa stawka podatku - 22%.

Stanowiska powyższe strony zaprezentowały w ostatnim stadium postępowania podatkowego, gdyż uprzednio strona skarżąca określała swe wyroby jako "zbiorniki stosowane do oczyszczalni ścieków", wycofując jednocześnie zupełnie mylnie podany symbol SWW 0751.

Wskazanie jednak na przeznaczenie "do oczyszczania ścieków" skłoniło organy podatkowe do przyjęcia na podstawie opinii Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Statystyki z dnia 12 kwietnia 1995 r. (k. 25 akt dotyczących podatku za grudzień 1994 r.) klasyfikacji "zespoły i części do urządzeń do oczyszczania ścieków" - SWW 0849-22.

Ostatecznie sformułowane stanowiska stron, które wyżej zostały przytoczone, opierają się, jeśli chodzi o stronę skarżącą, na opinii jednostki autorskiej - Spółki z o.o. "E." z dnia 6 marca 1995 r. (zbiorniki na ścieki komunalne dla budownictwa jednorodzinnego i małych osiedli mieszkaniowych - SWW 1365-9 "wyroby z tworzyw sztucznych dla budownictwa pozostałe"), jeśli zaś chodzi o organy podatkowe, na opinii Departamentu Standardów i Rozwoju Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 4 lipca 1995 r. (Nr DSiR-DK-298/95) ("wyroby z żywic poliestrowych i epoksydowych osobno nie wymienione" - SWW 1369-94).

Zdaniem Sądu spór co do prawidłowej klasyfikacji wyrobu nie został w postępowaniu podatkowym należycie rozstrzygnięty.

Stosownie do zasad metodycznych Systematycznego Wykazu Wyrobów (wydanie IV Zakładu Wydawnictw Statystycznych GUS - 1994 rok) zaliczenie określonego wyrobu do właściwego grupowania SWW należy do obowiązków producenta tego wyrobu. W przypadkach trudności w ustaleniu właściwego grupowania, do którego należy wyrób zaliczyć, producent może zwrócić się o pomoc do właściwej jednostki autorskiej względnie Głównego Urzędu Statystycznego. Również do tych jednostek należy zwracać się w przypadkach sporów wynikłych w tym zakresie między producentami a organami państwowymi (p.4.1.3. - str. 21).

W rozdziale zatytułowanym "tryb rozwiązywania sporów związanych z zaliczaniem wyrobów do poszczególnych grupowań" (str. 25) wskazano, że w pierwszym rzędzie należy zwracać się do właściwej jednostki autorskiej SWW, natomiast w przypadku sporu między producentem a jednostką autorską oraz w przypadkach, gdy przedmiotem sporu jest interpretacja postanowień zawartych w Zasadach, o jego rozstrzygnięcie należy zwracać się do Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Systemu Państwowej Informacji Statystycznej przy GUS (p.4.3). Z powyższych unormowań wynika, że dla organów podatkowych stanowiska wyrażone przez uprawnione do oceny podmioty nie miały charakteru wiążącego w takim sensie, że podmiot uprawniony rozstrzyga zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 p. 4 k.p.a. (zajęcie stanowiska nie następuje bowiem w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie według art. 106 § 5 k.p.a.).

Wyrażone więc w niniejszej sprawie stanowiska zarówno jednostki autorskiej jak i organów GUS (OBRS i Departamentu Standardów i Rozwoju) miały dla organów podatkowych charakter opinii, opartych na wiadomościach specjalnych, czyli dowodów w rozumieniu art. 75 i nast. k.p.a., podlegających ocenie przez organ podatkowy orzekający w sprawie, według ogólnych reguł określonych w art. 80 i 107 § 3 k.p.a.

Wypada przy tym także podkreślić, że nie istniał spór między stroną skarżącą a jednostką autorską, skoro strona godzi się z klasyfikacją dokonaną w piśmie Spółki "E." z dnia 6 marca 1995 r., w którym zbiorniki na ścieki komunalne dla budownictwa jednorodzinnego i małych osiedli mieszkaniowych zostały zaliczone do SWW 1365-9 - "wyroby z tworzyw sztucznych dla budownictwa pozostałe".

Po uzyskaniu przez Izbę Skarbową informacji z Departamentu Standardów i Rozwoju GUS, że zbiorniki winny być zaklasyfikowane, zgodnie z kryterium surowcowym, do grupowania SWW 1369-94 - "wyroby z żywic poliestrowych i epoksydowych, osobno nie wymienione", zadaniem organu odwoławczego było dokonanie oceny, które stanowisko należy uznać za poprawne w świetle właściwej pozycji załącznika do ustawy podatkowej.

W tym zakresie organ podatkowy nie wyczerpał wszystkich możliwości zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.).

Z powołanych wyżej zasad Metodycznych SWW wynika, że wyrób zalicza się do tego grupowania, którego nazwa określa grupowane wyroby w sposób najbardziej szczegółowy (4.1.5.).

W piśmie Departamentu Standardów i Rozwoju GUS z dnia 4 lipca 1995 r. wyjaśniono ponadto, że przeznaczenie jest jednym z kryteriów klasyfikacyjnych i jest decydujące, o ile jest wymienione w opisach klasyfikacji.

Prawidłowe więc ustalenie przeznaczenia wyrobu miało w niniejszej sprawie istotne znaczenie.

Organy podatkowe nie starały się doprowadzić do wyjaśnienia sprzeczności zachodzących między oceną Departamentu GUS a oceną jednostki autorskiej. Pominęły całkowicie znajdujący się w aktach sprawy i przedłożony ponownie w postępowaniu sądowym opis produktu z rysunkiem technicznym sporządzony już w dniu 13 września 1993 roku i określający produkt jako zbiornik podziemny na ścieki komunalne. Wymagało rozważenia, czy wskazane w tym opisie przeznaczenie (łącznie z twierdzeniami strony i klasyfikacją dokonaną przez jednostkę autorską) nie przesądza o tym, iż wyrób (z tworzyw sztucznych) jest przeznaczony dla budownictwa a więc odpowiada grupowaniu 1365-9 i w konsekwencji podlega opodatkowaniu według stawki 7% (poz. 51 załącznika Nr 5 do ustawy podatkowej).

Za mankament opinii Departamentu GUS należało uznać brak jakiejkolwiek wypowiedzi na temat proponowanej przez stronę i potwierdzonej przez jednostkę autorską klasyfikacji 1365-9.

Konieczne więc było uzyskanie od Departamentu Standardów i Rozwoju GUS uzupełniającego wyjaśnienia, dlaczego należy odrzucić możliwość zaliczenia wyrobu do symbolu SWW 1365-9 w sytuacji, gdy w opisie klasyfikacji wymienione jest przeznaczenie "dla budownictwa" a z materiału dowodowego wynika, że zbiornik podziemny na ścieki komunalne ma zastosowanie właśnie w budownictwie.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę i z powodu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, uchylił decyzje organów podatkowych obydwu instancji na podstawie art. 207 § 1 i § 2 p. 3 k.p.a. w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368).

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono zgodnie z art. 208 k.p.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.