Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 29047

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Gdańsku
z dnia 21 lutego 1997 r.
SA/Gd 2274/95

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: E. Anyżewska (spraw.).

Sędziowie: A. Korzeniowski, E. Rischka.

Protokolant: D. Łabuda.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W odwołaniu z dnia 31 grudnia 1994 r. od decyzji Urzędu Skarbowego, w której wyjaśniono sposób ustalenia podstawy opodatkowania ze wskazaniem pozycji kosztów nie uznanych za koszt uzyskania przychodu (w tym kwotę 22.604.550,- st. zł z tytułu delegacji właściciela firmy), skarżący stwierdził w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości, że nie wnosi odwołania od wymiaru podatku.

W tej sytuacji za usprawiedliwione należało uznać odstąpienie w zaskarżonej decyzji od szczegółowej analizy poszczególnych pozycji składających się na podstawę wymiaru podatku. Zgłoszony dopiero w skardze zarzut naruszenia przepisów, w szczególności art. 12 ustawy z dnia 16 lipca 1972 r. o podatku dochodowym został oparty na obowiązującym od 1 stycznia 1995 r. uregulowaniu z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednol. Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.), w myśl którego za koszty uzyskania przychodu nie uznaje się wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Wyprowadzenie z tego przepisu wniosku, że również przed jego wprowadzeniem diety właściciela firmy w wysokości przysługującej pracownikom były kosztem uzyskania przychodu, jest nieuzasadnione.

Polemika między skarżącym a stroną przeciwną w sprawie terminu płatności odsetek nie ma znaczenia dla istoty rozstrzygnięcia w sprawie.

Decyzja organu I instancji, utrzymana w mocy decyzją odwoławczą, rozstrzygała sprawę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 1991 rok, a nie wielkość należnych odsetek. Zamieszczenie w tej decyzji uwagi na temat terminu płatności określonego nią zobowiązania mogło mieć tylko charakter informacyjny, bowiem termin płatności podatku wynika z przepisów prawa, a nie zależy od decyzji organu.

Zgodnie z art. 21c ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym (Dz. U. z 1989 r. Nr 27, poz. 147 ze zm.) podatnik miał obowiązek wpłacić podatek za rok 1991 w terminie do 31 stycznia 1992 r., zatem prawidłowo został pouczony o początku biegu terminu do naliczania odsetek od podatku nie obliczonego i nie uiszczonego w należnej wysokości. Z uwagi na to, że istota rozstrzygnięcia zaskarżonego w niniejszej sprawie nie dotyczy problemu, na którym skarżący skoncentrował zarzuty (tj. odsetki) Sąd tylko marginalnie stwierdza, że stanowisko Izby Skarbowej w tym przedmiocie jest całkowicie zgodne z przepisami. [...]

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.