Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 72890

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Białymstoku
z dnia 10 listopada 2000 r.
SA/Bk 1341/99

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w B. (…) po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2000 r. sprawy ze skargi "U." Spółka akcyjna w B. P. na decyzje Izby Skarbowej w B. z dnia

1) 24 sierpnia 1999 r. Nr [...]

2) 24 sierpnia 1999 r. Nr [...]

w przedmiocie

1) podatku od towarów i usług za m-c grudzień 1996 roku

2) podatku od towarów i usług za m-ce I-III 1997 r.

- oddala skargę -

Uzasadnienie faktyczne

1. Inspektor Kontroli Skarbowej J. S. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia 9 lipca 1997 r., powołując przepisy art. 10 ust. 2, art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.); art. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług i o zmianie ustawy karnej skarbowej (Dz. U. Nr 137, poz. 640); art. 21 § 1 i § 3, art. 41 § 1, art. 53, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.); art. 24 ust. 2 pkt 1, art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. Nr 100, poz. 442 ze zm.) określił "U." SA w B. P. za miesiąc grudzień 1996 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 200.323 zł w miejsce zadeklarowanego w kwocie 192.504 zł, zaległość w tym podatku 7.819 zł, wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji w kwocie 9.017,70 zł, a ponadto ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% zaniżenia kwoty zobowiązania za m-c grudzień 1996 r., tj. w kwocie 2.345 zł (30% od kwoty 7.819 zł). W uzasadnieniu podano, że przeprowadzona kontrola skarbowa wykazała zaniżenie podatku należnego za m-c grudzień 1996 r. o kwotę 7.819 zł. Ustalono, że w "Rejestrze dewizowym" za okres IX-XII 1996 r. wpisana została faktura nr [...] wystawiona w dacie 20 grudnia 1996 r. przez firmę z Białorusi "A. U." S.A. na roboty budowlane na budowie "S." w W. na kwotę 12.403,06 USD. Z treści faktury wynikało, że roboty zostały wykonane w m-cu listopadzie 1996 r. Podano, że stosownie do uregulowania przyjętego w § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 154, poz. 797) obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytułu importu usług powstaje z chwilą dokonania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dni od dnia wykonania usługi. Stosownie do powyższego uregulowania, w tym konkretnym przypadku obowiązek podatkowy powstał 30 grudnia 1996 r. licząc 30 dni od końca m-ca listopada 1996 r. "U." SA naliczyła podatek należny od importu wyżej wymienionych usług budowlanych na podstawie "polecenia księgowania" z dnia 31 stycznia 1997 r. przyjmując średni kurs USD z dnia 7 stycznia 1997 r., tj. dnia przekazania środków kontrahentowi zagranicznemu. Spółka, od importu powyższej usługi budowlanej, podatek naliczyła w wysokości 7.870,82 zł w m-cu styczniu 1997 r. i został on zaliczony w deklaracji za m-c styczeń 1997 r., a przez to samo zaniżyła podatek należny za m-c grudzień 1996 r. Podstawę opodatkowania ustalono na kwotę 35.540,97 zł przyjmując średni kurs bankowy ogłoszony przez NBP z dnia 24 grudnia 1996 r. równy 1 USD - 2,8655 zł i po zastosowaniu stawki 22%, obliczono podatek w kwocie 7.819 zł. Dodatkowe zobowiązanie ustalono w oparciu o przepisy art. 27 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. po uwzględnieniu zmiany wynikającej z art. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i o zmianie ustawy karnej skarbowej. Odsetki za zwłokę obliczono w oparciu o przepisy art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej.

2. Decyzją tego samego organu, z tej samej daty, powołując przepisy art. 10 ust. 2, art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), art. 21 § 1 i § 3, art. 51 § 1, art. 53, art. 72 § 1, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 24 ust. 2 pkt 1, art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572) określono:

a) za m-c styczeń 1997 r.

- zobowiązanie w podatku od towarów i usług w kwocie 78.107 zł w miejsce zadeklarowanego - 49.563 zł,

- zaległość w tym podatku - 28.544 zł,

- odsetki za zwłokę na dzień wydania decyzji - 31.761,20 zł;

b) za m-c luty 1997 r.

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 34.919 zł w miejsce zadeklarowanego - 1.937 zł,

- nadpłatę w podatku od towarów i usług w kwocie 1.937 zł;

c) za m-c marzec 1997 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 46.169 zł w miejsce wykazanego zwrotu na rachunek bankowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 11.250 zł.

Ponadto ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego za m-c styczeń 1997 r., tj. w kwocie 8.563 zł (30% od kwoty 28.544 zł).

W uzasadnieniu podano, iż kontrola skarbowa wykazała nieprawidłowości w deklarowaniu kwot podatku VAT:

a) w deklaracji VAT-7 za m-c styczeń 1997 r. wykazano podatek należny z tytułu importu usług w kwocie 7.870,82 zł dokumentowaną fakturą nr [...] z dnia 20 grudnia 1996 r. wystawioną przez firmę "A. U." z Białorusi za wykonane roboty budowlane na budowie "S." w W. w m-cu listopadzie 1996 r. Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 154, poz. 797 ze zm.) obowiązek podatkowy z tytułu importu usług wykonanych w listopadzie 1996 r. powstał w m-cu grudniu 1996 r. W konsekwencji tego za m-c grudzień 1996 r, zaniżono podatek należny określony decyzją z dnia 9 lipca 1999 r., zaś za m-c styczeń 1997 r. zawyżono podatek należny.

b) Ponadto w rejestrze sprzedaży oraz w deklaracji VAT-7 za m-c luty 1997 r. Spółka wykazała jako podatek należny:

- kwotę 14.699,19 zł z tytułu importu usług budowlanych wykonanych przez firmę "N.-W." z Białorusi na budowie "S." w W. Usługi zostały zafakturowane na kwotę 22.146 USD i objęte fakturą z dnia 14 stycznia 1997 r., a ich wykonanie potwierdzono protokołem odbioru robót za okres 1-24 grudnia 1996 r.

- kwotę 22.156,31 zł z tytułu importu usług budowlanych wykonanych przez firmę "N.-W." z Białorusi na budowie "Ł." w W. Usługi te zostały objęte fakturą z dnia 11 stycznia 1997 r. na kwotę 33.381 USD. Wykonanie usług potwierdzono protokołem odbioru robót za okres 1-27 grudnia 1996 r.

Podano, że stosownie do uregulowania przyjętego w § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podatek należny od importu usług objętych fakturami z 11 stycznia 1997 r. i 14 stycznia 1997 r. winien być ujęty w deklaracji za m-c styczeń 1997 r. i dlatego kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług określono w kwocie 78.107 zł w miejsce zadeklarowanego w kwocie 49.563 zł. Przesunięcie w rozliczeniu podatku dwóch faktur wykazanych przez Spółkę w VAT-7 za m-c luty 1997 r. do rozliczenia za m-c styczeń 1997 r. spowodowało określenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w m-cu lutym w kwocie 34.919 zł oraz nadpłatę w tym podatku w kwocie 1.937 zł oraz miało to wpływ na rozliczenie dotyczące m-ca marca 1997 r. Przy określaniu podatku należnego zastosowano 22% stawkę podatku. Zobowiązanie dodatkowe ustalono w oparciu o przepisy art. 27 ust. 4 i 5 ustawy w wysokości 30% zaniżenia zobowiązania za m-c styczeń 1997 r.

3. Odwołując się od powyższych decyzji Spółka nie kwestionowała przyjętej przez organ podatkowy zasady naliczenia podatku należnego wynikającego z faktur za importowane usługi budowlane. Wyjaśniła, że przez przeoczenie nie rozliczała ich w ciągu 30 dni od wykonania robót budowlanych lecz w m-cu zapłaty każdej faktury stosując kurs USD z dnia zapłaty. Ponadto kwestionowała przyjętą stawkę 22%. Wyjaśniała, że importowane usługi budowlane wykonywane były przy wznoszeniu osiedli mieszkaniowych w W. i dlatego jej zdaniem winny być obciążone stawką 7% podatku od towarów i usług. Nie zgadzała się też z przyjętą przez organ I instancji zasadą nie rozliczania zobowiązań z nadpłatami odnoszącymi się do tych samych faktur wykazanych przez Spółkę w m-cach następnych. Zdaniem Spółki przyjęta praktyka jest sprzeczna z uregulowaniem zawartym w art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem odwołującej się Spółki winny też zostać naliczone z urzędu odsetki na jej rzecz od stwierdzonej nadpłaty, a tego organ I instancji nie uczynił, czym naruszył przepisy art. 77 § 1 Ordynacji podatkowej.

4. Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 24 sierpnia 1999 r. uchyliła decyzję organu I instancji w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za m-c grudzień 1996 r. oraz ustalenia zobowiązania podatkowego dodatkowego i orzekła w tym zakresie określając zobowiązanie za m-c grudzień 1996 r. w przedmiotowym podatku w wysokości 194.991,90 zł zamiast kwoty zadeklarowanej 192.504 zł, zaległość w tym podatku w kwocie 2.487,90 zł i odsetki za zwłokę - 2.869,29 zł. Orzekła też o ustaleniu zobowiązania dodatkowego w kwocie 746,37 zł, tj. odpowiadającej 30% zaniżenia podatku. Z treści uzasadnienia wynika, że Izba Skarbowa uznała za uzasadniony zarzut Spółki o braku podstaw do obciążenia importowanych usług budowlanych związanych z budownictwem mieszkaniowych stawką 22% podatku VAT. Określając podatek Izba Skarbowa przyjęła stawkę 7% podatku argumentując, że wynika ona z art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy. Organ odwoławczy nie podzielił pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu.

5. Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 24 sierpnia 1999 r. uchyliła w części decyzję organu podatkowego I instancji w zakresie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za m-c styczeń 1997 r. w wysokości 53.279 zł zamiast kwoty deklarowanej 49.563 zł, zaległość w tym podatku w kwocie 3.716 zł oraz odsetki za zwłokę na dzień wydania decyzji przez organ I instancji w wysokości 4.134,79 zł; ustaliła też zobowiązanie podatkowe dodatkowe w wysokości 1.115 zł odpowiadające 30% zaniżenia podatku oraz utrzymała w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie. Podobnie jak w odniesieniu do decyzji dotyczącej m-ca grudnia 1996 r., tak i w tym przypadku organ odwoławczy przyjął, że importowane usługi budowlane związane z budownictwem mieszkaniowym winne być obciążone stawką 7% podatku VAT, a nie 22% - jak przyjął organ I instancji. Nie podzielił pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu.

6. Skarżąc obie powyższe decyzje "U." SA w B. P. wnosiła o ich uchylenie. Spółka zarzucała organowi odwoławczemu błędną interpretację przepisów art. 74 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Spółki nadpłata powstaje nie z dniem wydania decyzji przez organ podatkowy, lecz z dniem zapłaty przez podatnika kwoty podatku wyższej od należnej. Skoro, zdaniem skarżącej, w m-cach następnych Spółka zapłaciła podatek wyższy od należnego, spowodowało to powstanie nadpłaty podatku VAT. Oznaczało to, że nadpłata ze stycznia 1997 r. podlegała zaliczeniu na zaległość za m-c grudzień 1996 r. i nie mogły być liczone odsetki za zwłokę w ilości 893 dni, jak to wynika z decyzji.

7. Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa w B. wnosiła o jej oddalenie. Wywodziła, że Spółka zaskarżyła obie decyzje jedynie w częściach odnoszących się do sposobu naliczania odsetek za zwłokę uważając, że należało je liczyć od czasu nieprawidłowego dokonania wpłat za styczeń i luty 1997 r., zamiast za grudzień 1996 r. i styczeń 1997 r., a nie od czasu wydania przez Inspektora Kontroli Skarbowej decyzji w dniu 9 lipca 1999 r. W tym zakresie, zdaniem organu odwoławczego, skarga jest nieuzasadniona. Podnosiła, że organy podatkowe akceptowały deklarowane przez Spółkę kwoty podatku wynikające z deklaracji VAT-7. Wskazywała, że zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 10 ust. 2 ustawy, zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej chyba, że urząd skarbowy określi je w innej wysokości. Powoływała się na uregulowanie zawarte w art. 47 § 3 Ordynacji podatkowej, które stanowi, że jeżeli podatnik sam ma obliczyć i wpłacić podatek, to za termin płatności uważa się ostatni dzień, w którym winna nastąpić zapłata. Decyzjami organu podatkowego I instancji zostały określone we właściwej wysokości kwoty podatku, które obowiązany był zapłacić podatnik i były one wyższe od wykazanych w deklaracjach VAT-7. Skarżący pozostawał więc w zwłoce od dnia kiedy miał uiścić podatek we właściwej wysokości. Podatek nie uiszczony w terminie jest zaległością (art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej), a od zaległości pobierane są odsetki za zwłokę (art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej). Podnosiła też, że nadpłata za luty została stwierdzona dopiero decyzją Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 9 lipca 1999 r. i wystąpiła ona dopiero z tą datą. Do tego czasu nie było nadpłaty, bowiem podatek był płacony przez Spółkę w kwotach deklarowanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem skargi są rozstrzygnięcia organów podatkowych zawarte w obu decyzjach. Sąd zobowiązany więc był do kontroli rozstrzygnięć zawartych w tych decyzjach. Dokonując oceny tych decyzji i ich zgodności z prawem, o czym stanowią przepisy art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Sąd nie stwierdził, aby były one wydane przez organ I lub II instancji z naruszeniem prawa.

Decyzja określająca podatek należny za m-c grudzień 1996 r. jest prawidłowa. Bezspornym jest, że roboty objęte fakturą nr [...] z dnia 20 grudnia 1996 r. wystawioną przez kontrahenta białoruskiego - firmę "A. U." zostały wykonane w m-cu listopadzie 1996 r. Zgodnie z unormowaniem przyjętym w § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 154, poz. 797), obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstaje z chwilą dokonania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia od wykonania usługi.

W świetle powyższego uregulowania obowiązek podatkowy w zakresie usług objętych fakturą nr [...] powstał 30 grudnia 1996 r. i podatek należny winien być rozliczony w deklaracji VAT-7 za m-c grudzień 1996 r. Okolicznością nie budzącą wątpliwości jest rozliczenie podatku VAT dotyczącego tej faktury w deklaracji VAT-7 za m-c styczeń 1997 r. W tym stanie rzeczy organy podatkowe orzekły zgodnie z wyżej powołanymi przepisami przyjmując, że Spółka zaniżyła podatek należny za m-c grudzień 1996 r. Ponieważ Spółka naruszyła zasady prowadzenia ewidencji podatku VAT, o której mowa w art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), przeto stosownie do uregulowania zawartego w art. 27 ust. 4 i 5 ustawy, organy podatkowe ustaliły dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% kwoty zaniżenia. Podobnie za m-c styczeń 1997 r. organy podatkowe prawidłowo orzekły o zawyżeniu przez skarżącą Spółkę podatku o podatek należny wynikający z faktury nr [...] z dnia 20 grudnia 1996 r. Roboty objęte tą fakturą zostały wykonane w okresie do 30 listopada 1996 r. Stosownie więc do unormowania przyjętego w § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 154, poz. 797) obowiązek podatkowy powstał 30 grudnia 1996 r., w tym bowiem dniu upłynął 30 dzień od wykonania usługi i dlatego brak było podstaw prawnych do wykazania tego podatku jako podatku należnego za m-c styczeń 1997 r., dotyczył on bowiem m-ca grudnia 1996 r., co zostało stwierdzone decyzją z dnia 9 lipca 1999 r. Nr [...]. Dlatego też organy podatkowe nie uwzględniły przy określaniu podatku należnego za m-c styczeń 1997 r. kwoty podatku wynikającej z faktury nr [...]. Ponadto Spółka w m-cu styczniu nie ujęła w rozliczeniu podatku należnego dwóch faktur za roboty budowlane wykonane przez firmy zagraniczne na rzecz Spółki w okresie 1-24 grudnia 1996 r. (faktura z dnia 14 stycznia 1997 r. na kwotę 22.146 USD), oraz w okresie 1-27 grudnia 1996 r., objętych fakturą z dnia 11 stycznia 1997 r. na 33.381 USD. Obowiązek podatkowy w przypadku usług budowlanych objętych powyższymi fakturami powstał w m-cu styczniu 1997 r., bowiem w m-cu styczniu 1997 r. upłynął 30-dniowy termin warunkujący powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług (§ 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia). Organy podatkowe rozstrzygnęły zgodnie z prawem przyjmując, że wartość usług budowlanych objętych powyższymi fakturami winna być obciążona podatkiem od towarów i usług za m-c styczeń 1997 r. Zobowiązanie dodatkowe za m-c styczeń 1997 r. ustalono w wysokości 30% kwoty zaniżenia i znajduje ono oparcie w przepisach art. 27 ust. 4 i 5 ustawy. Nie budzi też wątpliwości wyliczona kwota odsetek za zwłokę. Za m-c luty i marzec 1997 r. rozliczenia uwzględniały okoliczność wyłączenia z m-ca lutego 1997 r. dwóch faktur, które zostały rozliczone w m-cu styczniu 1997 r. przez organy podatkowe i miało to wpływ na rozliczenia m-ca lutego i marca 1997 r.

Podnoszona w skardze kwestia dat powstania nadpłat w podatku od towarów i usług wiąże się z zagadnieniem powstawania zobowiązań podatkowych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) podatnicy obowiązani są składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatku w terminach określonych w ustawie (art. 26 ustawy). Zobowiązanie wynikające z deklaracji VAT-7 przyjmuje się jako należne chyba, że organ podatkowy ustali to zobowiązanie w innej wysokości (art. 10 ust. 2 ustawy). Tak też postąpiły organy w rozpoznawanej sprawie. Do czasu określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych przez Inspektora Kontroli Skarbowej, akceptowane były przez Urząd Skarbowy wysokości podatku deklarowane przez Spółkę w deklaracjach VAT-7. Inspektor Kontroli Skarbowej J. S. z Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wysokość podatku od towarów i usług za m-ce: grudzień 1996 r., styczeń, luty i marzec 1997 r. określił decyzjami z dnia 9 lipca 1999 r. Ustalone przez Inspektora Kontroli Skarbowej kwoty podatku VAT odbiegały od kwot deklarowanych przez Spółkę. W tej sytuacji wysokość zobowiązania została określona w decyzjach z dnia 9 lipca 1999 r. i ponieważ zarówno za m-c grudzień 1996 r., jak i za m-c styczeń 1997 r. kwoty podatku były wyższe od kwot deklarowanych i zapłaconych przez Spółkę, to orzekające organy prawidłowo przyjęły, że od daty płatności podatku do daty wydania decyzji przez Inspektora Kontroli Skarbowej, Spółka pozostawała w zwłoce zapłaty podatku. Spółka miała bowiem obowiązek sama obliczyć i wpłacić należny podatek do Urzędu Skarbowego, obliczony w prawidłowej wysokości. Skoro Spółka tego nie uczyniła, to pozostawała w zwłoce, bowiem do powstania zobowiązania podatkowego nie było konieczne wydanie decyzji, ponieważ zobowiązanie powstało z mocy samego prawa (art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). W momencie więc wydania decyzji określającej wysokość należnego podatku występowała zaległość podatkowa w podatku należnym za m-c grudzień 1996 r., jak i styczeń 1997 r. Zgodnie zaś z uregulowaniem przyjętym w art. 47 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin uważa się ostatni dzień, w którym zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata powinna nastąpić. W świetle powyższego uregulowania Spółka pozostawała w zwłoce od terminu płatności podatku za m-c grudzień 1996 r. i m-c styczeń 1997 r. w wysokości różnicy pomiędzy kwotami wynikającymi z decyzji a kwotami deklarowanymi i rozliczonymi. Stosownie do przepisów art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, podatek nie zapłacony w terminie płatności, stanowi zaległość podatkową. Od zaległości podatkowej naliczane są odsetki za zwłokę (art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej). Ma rację Izba Skarbowa w B. twierdząc, że o nadpłacie podatku można mówić dopiero od daty decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 9 lipca 1999 r., który występował jako organ podatkowy I instancji. Do czasu wydania tej decyzji nie występowała nadpłata i brak było podstaw prawnych do zaliczenia jej na zaległości podatkowe.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wymienione okoliczności Sąd, stosując przepisy art. 27 ust. 1 ustawy o NSA, orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.